Heimili og skóli - 01.08.1965, Qupperneq 37

hjúfraði sig að mér af ákafa, starði í augu
mér eins og hún vildi segja: Ætlið þið
að senda mig burt aftur?
Við höfðum sagt henni, að hún ætti
móður í Finnlandi, auk mömmu sinnar í
Danmörku, og einhvern tíma mundi móðir
hennar vilja sjá, hvað hún væri orðin stór,
til að gleðjast yfir því. Við álitum, að
þetta sætti hún sig við.
Þegar Anneli var orðin níu ára, krafðist
móðir hennar að fá hana heim. Frá mínu
sjónarmiði á móðirin alltaf fullan rétt á
barni sínu, það var aðeins neyðarráðstöf-
un, að Anneli var send til okkar. En í
þessu tilfelli höfðum við betri ástæður til
að hafa barnið en foreldrarnir, sem voru
mjög fátæk. Maðurinn minn hafði fasta
vinnu, við áttum okkar eigið hús, og Ann-
eli hafði lítið herbergi út af fyrir sig.
Þetta skrifuðum við til foreldranna og
báðum þau, ekki okkar vegna, heldur
vegna barnsins, sem okkur þótti vænt um,
að lofa henni að vera eitt ár í viðbót. En
svarið var neitandi, og innst inni gat ég
vel skilið móðurina.
Svo fór Anneli í annað skipti frá okkur,
og varð nú að sætta sig við að búa í einnar
stofu íbúð með foreldrum sínum, eldri
systur og litlum nýfæddum bróður. Anneli
og systirin sváfu saman á bedda og for-
eldrar þeirra sváfu á legubekk. Þetta gat
nú allt gengið, því að húsnæðið er ekki
aðalatriði, en báðir foreldrarnir drukku
mikið með köflum, það voru afleiðingar
frá styrjöldinni, sem hafði ofreynt taugar
þeirra.
Við vorum mjög leið, þegar við frétt-
um þessar kringumstæður. En hvað gátum
við gert, nema með því að gera þetta enn
erfiðara fyrir Anneli? Hún þurfti að
sætta sig við þetta, en okkur fannst að hún
yrði þó að vita, að v.ið fylgdumst með
henni af ást og áhuga. Þess vegna skrifaði
ég mörg bréf og sendi henni ýmislegt.
Árið eftir hafði ég ástæðu til að heim-
sækja Finnland og kom einnig til þessa
bæjar, sem Anneli bjó í. Ég varð mjög glöð
að hitta foreldrana alls gáða og þau tóku
okkur vel. Þau „lánuðu“ mér Anneli dag-
lega meðan við vorum í bænum. Við átt-
um saman dásamlegar stundir, en þrátt
fyrir það sá ég, að þetta heimili var ekki
heimili í þeirri merkingu sem við eigum að
venjast hér í Danmörku. Ég gat lesið í
augum Anneli þá erfiðleika, sem hún átti
við að stríða. Annars vegar hlutleysi gagn-
vart því heimili, sem átti að vera hennar
heimili, hinsvegar þrá eftir hinni týndu
paradís, sem hún hafði yfirgefið. En eins
og hún veifaði þegar hún var lítil, þögul,
án þess að tárast, var hún ekki með neinar
ásakanir. Ég óttaðist það, — eins og áður.
Svo liðu nokkur ár. Þegar Anneli varð
fjórtán ára hafði hún lokið skólanámi sínu.
Hún hafði þó ekki lært mikið, því að fyrst
þurfti hún að læra finnskt mál. Við skr.if-
uðum þá foreldrunum og buðumst til að
kosta hana í framhaldsskóla hér. En því
neituðu foreldrarnir. Anneli átti að vinna
í verksmiðju, svo að hún gæti unnið fyrir
kaupi handa heimilinu.
Við héldum áfram að skrifa stúlkunni
okkar, en alltaf varð lengra og lengra milli
svarbréfanna og að síðustu heyrðum við
ekkert frá henni. Við skildum hana og
skildum hana þó ekki. Ef til vill rifu bréfin
upp gömul sár.
Einu hafði ég tekið eftir i síðustu bréf-
um hennar. Hún kallaði okkur ekki lengur
mömmu og pabba heldur Betty og Olaf-
Anneli hefur með því viljað gera okkur
ljóst, að nú hefði hún fundið sína réttu
foreldra. Eða þannig skildist okkur að
það væri.
HEIMILI OG SKÓLI 81