Ársrit Skógræktarfélags Íslands - 15.12.1942, Blaðsíða 23

17
alvarlegar afleiðingar fyrir allan gróður, að það myndi
breyta lifnaðarháttum vorum algerlega. Hefði nú meðal-
hiti vaxtartímans verið um 1 stigi lægri um langt árabii
fyrr á öldum, myndi gróður landsins hafa færzt í svipað
horf og nú er í 200 metra hæð og þar yfir. Þá hefði sannar-
lega orðið svo harðbýlt hér á landi, að vafasamt er, að
þjóðin hefði lifað það af.
Erfiðleikar þeir, sem steðjað hafa að þjóðinni á umliðn-
um öldum sakir harðæi’is, hafa efalaust verið langt um
þungbærari af því, að menn voru illa undir það búnir, að
mæta löngum innistöðum fénaðar. Iiefði menn þá haft
meiri tækni til að afla sér heyja, myndi horfellir og mann-
fækkun oft hafa verið minni en varð.
Samt sem áður má ekki gleyma því, að lítilsháttar lækk-
un á hita um vaxtartímann um nokkurra ára skeið getur
mjög lamað mótstöðuafl gróðursins gegn öðrum eyðandi
'öflum. En fyrr en veðurfar fyrri alda verður rannsakað
til hlítar, verður erfitt að kenna veðurfarinu og hugsan-
legum breytingum á því um eyðingu gróðrar.
Það er alls ekki erfitt verk að fá all-góða hugmynd um
veðurfar fyrri alda með því að rannsaka frjó plantna í
xnýrum, og í raun og veru er það mjög mikils vert, að
slíkt verði gert sem fyrst, því að það er nauðsynlegur
þáttur í rannsóknum á orsökum landskemmda.
Eányrkj an.
Þáttur ofbeitarinnar í eyðingu landgæða er svo umfangs-
mikill, að mjög er erfitt að gera honum viðunandi skil í
stuttum kafla.
Það er kannske seilzt helzt til langt að skýra frá því
í upphafi kaflans, að orsökin til þess, hve löndin umhverfis
Miðjarðarhafið eru ófrjó og lítt gróin, á eingöngu rót sína
að rekja til hinnar miklu rányrkju, sem þar var, er Róma-
veldi stóð með mestum blóma, og að orsökin til þess, hve
vesturströnd Noregs er ber og blásin, er sú, að á miðöld-
.um var Noregur aðal-timburland Evrópu. En úr því að
2