Helgarpósturinn


Helgarpósturinn - 23.02.1984, Qupperneq 19

Helgarpósturinn - 23.02.1984, Qupperneq 19
KVIKMYNDIR Vondir strákar í vondum heimi eflir Ingólf Margeirsson og Sigmund Erni Rúnarsson Regnboginn: Götustrákarnir (Bad Boys). Bresk-bandarísk. Árgerd 1983. Handrit: Richard Dilello. Kvikmyndataka: Bruce Surtees. Tónlist: Bill Conti. Leikstjórn: Rick Rosenthal. Aðalhlutverk: Sean Penn. Reni Santoni, Jim Moody, Eric Gurry, Esai Morales o.fl. Mick O'Brian (Sean Penn) er 16 ára götu- strákur í Chicago sem lendir á betrunarhæli fyrir unglinga í Illinois-fylki eftir götubar- daga og manndráp. Þar ríkja ákveðnar leik- reglur, eins konar .survival of the fittest", og verður Mick þar fljótt ofan á eftir að hafa lumbrað rösklega á tveimur fyrrum léns- herrum hælisins. Klefaféiági Micks er gyð- ingastrákur aö nafni Horowits (Eric Gurry) sem hefur getið sér orð meðal drengjanna sem greindur og fjölhæfur brallari. Foringi götustráka, Paco Moreno (Esai Morales) að nafni, sem á Mick grátt að gjalda, nauðgar vinkonu hans og lendir inn á betrunarhæl- inu. Mick, sem er vel á veg kominn með að nema félagslega aðlögun undir handleiðslu ráðgjafans Ramon Herrera (Reni Santoni), þokast nú æ nær uppgjörinu við Paco. Allt betrunarhælið bíður í spenningi eftir hvern- ig einvígi þeirra muni Ijúka. Og ekki meira um endalokin. Götustrákar er fyrst og fremst spennu- og glæpamynd þar sem viðfangsefnið er sótt í veröld götudrengjanna. Það sem gerir þessa mynd eftirminnilega er leikur piltanna og hæfileiki þeirra (og leikstjórans) til að draga upp skörp persónueinkenni hvers og eins. Tæknilega er kvikmyndin mjög vel unnin. Kvikmyndataka Bruce Surtees er aðdáunar- verð á köflum, einkum í löngum, hreyfan- legum tökum. Klippingin er einnig fagmann- lega gerð og ætíð hárrétt, bæði í uppbygg- ingu spennu og eins í fjöldasenum sem götu- bardögum eða uppþoti í fangelsinu. Handrit- ið er gott; það lýsir einfaldri sögu í heimi götupilta án þess að gera persónurnar að einhæfum verunt og megnar að draga fram hina félagslegu þætti sem móta aðalpersón- urnar. Sálarlífi þeirra Micks, Paco, Horowitz og fleiri er lýst á nærfærinn en óvæminn máta. Götustrákar er kannski ekkert lista- verk en hún skilur eftir mynd af mannfólki sem vert er að kynnast þrátt fyrir hrátt og oft allblóðugt yfirborö. — IM Hausar í sandinum Austurbœjarbíó: SAHARA Bandarísk. Árgerð 1983. Framleiðendur: Menahem Golan og Yoram Globus. Tónlist: Ennio Morricone. Leikstjóri: Andrew V. McLaglen. Aðalhlutverk: Brooke Shields, Lambert Wil- son, Horst Buchholz, John Mills o.fl. Dale Gordon er ung og hress stúlka á hin- um villta þriðja tug aldarinnar. Faðir hennar er bílasmiður sem lokið hefur við nýjan af- burðabíl — Gordon Packard — en lætur lífið í reynsluakstri. Bandarískir auðjöfrar vilja hins vegar að bifreiðin verði reynd við erfið- ustu aðstæður áður en fjöldaframleiðsla hefst. Sahari-rallið verður því fyrir valinu. Kvenmönnum er meinuð þátttaka að keppn- inni en ungfrú Dale, sem lætur sér fátt fyrir brjósti brenna, klæðist jakkafötum, skellir á sig hárkollu og dembir sér í ævintýrið. Fram að þessu er hægt að fylgjast með myndinni svona nokkurn veginn. Þetta er breiðtjalds- mynd í Dolby og tilheyrandi en fátt verður henni síðan til bjargar. Rallið hefst og eigin- lega endar um leið, því frökeninni er rænt af arabískum ættbálki og yggldir eyðimerkur- svolar reyna að nauðga henni eða giftast tii skiptis. Síðan er henni rænt af öðrum kyn- flokki sandaraba og þeyst með hana í burtu yfir hvítar hæðir en dökklitaður Sahara- prins, sem er orðinn stjarfur af ást, eltir hana uppi með heilan her með sér til að tortíma ræningjunum. Þetta verður svolítið leiði- gjarnt. Það versta er hve Brooke Shields er vond leikkona; hún er ægilega sæt og svaka- legt rassgat og allt það en maður sekkur nið- ur í stólinn í hvert skipti sem hún segir eina setningu eða tjáir sig í leik. Það hörmuleg- asta er þó að horfa á hana í ástarsenum; atlot hennar eru líkt og þegar stelpur klappa hrossum og hún kyssir af jafnmikilli innlifun og Frelsisstyttan í New York. Söguþráðurinn er einkennileg blanda úr þrjúbíó-ævintýra- mynd, kappakstursgamanmynd og ný- lenduhetjumynd. Alla vega er þessi kokteill vondur og hlægilegur á köflum. Ralláhuga- menn geta líka alveg sleppt myndinni; það er nær ekkert um akstur í henni, enda ung- frú Shields á fullu að velkjast á purpura- ábreiðum, sandbökkum eða klofvega á hest- baki fyrir framan þeldökkan arabaslúbbert. Meira að segja Morricone gamli, sem geröi þrusumúsíkina við dollara-myndirnar, er sokkinn í fen væmni- og slepjutónlistar. Þaö er engu líkara en að framleiðendur myndar- innar hafi veriö meö hausinn í sandinum all- an tímann. -1M Notaleg fyndni Nýja bíó: Viktor/Viktoria. Bandarísk. Árgerð 1982. Handrit og leikstjórn: Blake Edwards. Tónlist: Henri Mancini. Aðalleikarar: Julie Andrews, Richard Prest- on og James Garner. Söguþráður þessarar myndar er snjölfog skemmtiieg flétta sem ber öll merki skapara síns; Blake Edwards, þess dæmalausa upp- finningamanns á skophliðum tilverunnar. Það er París milli heimsstríða og söngleikir og velsæld að sjá við hverja götu. Og borgin er hýr. Leiksviðin eru eftirsóttir vinnustaðir, enda kjörin leið til frægðar og fjár, en svo sem alltaf eiga ekki allir greiða leið þangað. Þeirra á meðal er ung og rauðhærð söng- kona með háa c-iö á hreinu. Eftir misheppn- aðar tilraunir til að komast að hjá söngleikja- húsum, bregður hún á það ráð að klæða sig upp og snurfusa í karlmannslíki og sækja um á skemmtistað sem hermikráka kvenlegra tiltækja. Það heppnast, slær reyndar í gegm en veldur um leið margvíslegum uppákom- um sem verða að heilmiklu augnayndi i meðförum Edwards. Þetta er afar heilsteypt gleðimynd sem rennur átakalaust en notalega i gegn. Skemmtileg afþreying sem býr jafnframt yf- ir þokka vandaöra vinnubragða. í leikstjórn Edwards gætir oft frumleika, hressileika sem er hnitmiöaöur og markviss alla mynd- ina til enda. Myndatakan fögur að jafnaöi og sumsstaðar óvenjuleg þar sem við á. Það er mikið sungið og dansað, en það háttalag skarast hvergi við aðra þætti myndarinnar, gerir hana ekki afkáralega eða óþolandi væmna sem oft vili bregða við í öðrum Julie Andrews leik- ur Viktor/Viktoríu, skemmtilega rullu sem hún leikur skemmtilega vel. bandarískum myndum af þessum toga. Kannski það séu leikararnir sem bjarga því, en hver og einn þeirra má heita minnisstæö- ur og vel mótaður í rulluna. — SER SÍGILD TÓNLIST Barrokkókó eftir Leif Þórarinsson Jean-Pierre Jacquillat er kominn aftur að stjórna Sinfóníuhljómsveitinni. Honum var innilega fagnað á fimmtudaginn þegar hann var mættur með prógramm eftir Bach, Moz- art, Martin og Mússorgsky-Ravel, enda hefur honum, á þessum 3-4 árum sem hann hefur verið hér aðalstjórnandi, tekist að vinna sér drjúgan hóp velunnara og aðdáenda. Að vísu er ekki víst að allir hafi gert sér grein fyrir að stjórnandi á borð við Jacquillat er ekki á hverju strái og sjaldgæft að slíkur sé á lausu fyrir jafn lítið og fátæklegt músík- samfélag og okkar og ber okkur að sjálf- sögðu að sýna þakklæti og virðingu meðan hans nýtur við. Nú er alls ekki svo að Jacquillat séu ekki mislagðar hendur einsog flestum öðrum guðsbörnum og hefur undirritaður oftar en einu sinni fundið að einu og öðru hjá honum. Sérstaklega þegar hann tekur til við þýska rómantík, en Frakkar eru einsog allir vita undarléga veikir fyrir henni þó þeir þykist stundum uppyfir hana vaxnir og hafi allt á hornum sér í sambandi við t.d. Brahms & Co. En þarna var semsagt efnisskrá sem var vel og vandlega sniðin fyrir næma skynjun hans á fínleg blæbrigði í „barrokk og rokkókó" og þeirri tegund nútímatónlistar sem einn bráð- fyndinn fuglavinur kallar barrokkókó og á þá helst við músík eftir Poulenc, Milhaud og t.d. Frank Martin, jafnvel Hindemith. Jean-Pierre hafði fengið til liðs við sig einn ágætan baritón úr Ameríku, William Parker, og söng sá aríu úr Jólaóratíu Bachs, „Gross- er Herr“ af mikilli list og sömuleiðis „Rivol- gete a lui, lo sugardo," sem Mozart „kasser- aði" á sínum tíma úr Cosi fan tutte, enda nóg af perlum þar fyrir því. Þessi stendur hins- vegar prýðilega ein og sér. Yndislegt! Parker söng einnig sex stórkostlega mónólóga úr „Jedermann" Hoffmannsthals, eftir Frank Martin og það var mögnuð og átakanleg við- ureign söngvara og hljómsveitar við djúpt og margslungið listaverk. Að vísu heyrði ég ekki seinnihluta tónleikanna nema í útvarp- inu á sunnudaginn, en útsendingar gufu- radjósins eru orðnar svo góðar í seinni tíð að þar er einskis að sakna a.m.k. liafi maður hljómburð Háskólabíós í huga. Síðasta stykkið fyrir hlé var Linzsinfónían eftir Mozart (nr. 36 í C dúr) og þó Jacquillat væri óvenjulega harðhentur á stundum (t.d. var menuettinn í þyngra lagi, með hálfgerð- um fallbyssubrag), þá var m.a. hægi þáttur- inn leikinn af ekta Mozarttilfinningu, ljúfur og leikandi og með sterkum sargarundirtón- um, sem oft ér erfitt að hemja og tókst hér svo unun var á að hlýða. Ég hef hinsvegar aldrei kunnað að meta „Myndir á sýningu" eftir Mússorgsky, hvorki órigínalinn fyrir píanó né í hljóm- sveitarbúningum Ravels, Stokowskys o. m. fl. En Jean-Pierre Jacquillat virðist hafa verulega gaman af að stjórna þessu og hljómsveitin lét ekki sitt eftir liggja og flutti flest af innlifun og kurteisri kátínu. A næstu tónleikum Sinfóníunnar ætlar Jacquillat svo að stjórna ,,Luciu“ Donnizettis og það er svo sannarlega tilhlökkunarefni, því hann er afburða óperudirigent, í það minnsta í ítalska repertúarinu. Gaman væri þó að heyra hann fara höndum um Massenet og Gounod og kannski kemur að því von bráðar: Hver veit? HELGARPÓSTURINN 19

x

Helgarpósturinn

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Helgarpósturinn
https://timarit.is/publication/47

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.