Morgunblaðið - 09.01.2014, Síða 29

Morgunblaðið - 09.01.2014, Síða 29
MINNINGAR 29 MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 9. JANÚAR 2014 ✝ GunnlaugurEggert Briem fæddist á Sauð- árkróki 8. nóv- ember 1922. Hann lést 1. janúar 2014 á hjúkrunarheimili Hrafnistu í Kópa- vogi. Foreldrar hans voru Kristinn P. Briem, f. 8.10. 1887, d. 18.6. 1970, kaupmaður á Sauðárkróki, og Kristín Björnsdóttir Briem, f. 17.12. 1889, d. 8.4. 1961, hús- freyja. Systkini Gunnlaugs voru Páll J. Briem, f. 6.4. 1912, d. 15.5. 2000, útibússtjóri, Björn Briem, f. 15.4. 1913, d. 28.9. 2009, Una Kristín Briem, f. 13.2. 1924, d. 3.9. 1924 og Elín Briem, f. 29.7. 1929, d. 10.6. 2008, húsfreyja. Uppeldissystir Gunnlaugs var Ásthildur Sig- urrós Ólafsdóttir, f. 5.7. 1921, d. 15.10. 1999, bankaritari. Gunnlaugur kvæntist hinn 6.11. 1954 Hjördísi Á. Briem, f. 2.11. 1929, hjúkrunarfræðingi. Hún er dóttir Ágústs Kvaran, f. 16.8. 1894, d. 30.1. 1983, stór- kaupmanns, leikara og leik- stjóra, og Þórlaugar Björns- dóttur, f. 31.3. 1907, d. 23.7. los, f. 24.3. 1972 og Katrín, f. 30.10. 1996. 4. Áslaug, f. 3.7. 1965, ferðamála- og viðskipta- fræðingur, gift Tómasi Jóns- syni, f. 9.4. 1962, hæstarétt- arlögmanni, dætur þeirra eru Hjördís Maríanna, f. 31.5. 1992, Sara Hildur, f. 8.5. 1996 og Anna Rakel, f. 7.5. 2001. Gunnlaugur lauk stúdents- prófi frá Menntaskólanum í Reykjavík árið 1943, embættis- prófi í lögfræði frá Háskóla Ís- lands árið 1949. Hann stundaði framhaldsnám í réttarfari í op- inberum málum í Svíþjóð og Danmörku 1950-51. Hann var fulltrúi hjá Sakadómaranum í Reykjavík 1949-61, var settur sakadómari 1961 og yf- irsakadómari frá 1973. Árið 1982 var hann síðan skipaður yfirsakadómari og gegndi því embætti þar til hann lét af störfum fyrir aldurs sakir árið 1992. Gunnlaugur var auk þess dómari í Félagsdómi 1983-86, formaður Siglingadóms 1986- 89, gegndi setudómarastörfum í nokkrum málum og var vara- dómari í Hæstarétti í ein- stökum málum á árunum 1984- 92. Hann sat í stjórn Dómara- félags Íslands 1970-72, var endurskoðandi félagsreikninga 1977-78 og sat í nefnd til að endurskoða lög um meðferð op- inberra mála árið 1985. Útför Gunnlaugs fer fram frá Bústaðakirkju í dag, 9. jan- úar 2014, og hefst athöfnin kl. 13. 1999, húsfreyju. Börn Gunnlaugs og Hjördísar eru: 1. Valgerður Mar- grét, f. 9.7. 1956, gift Guðmundi Ein- arssyni, f. 18.9. 1954, rafvirkja- meistara, Börn þeirra eru Arnar Geir, f. 5.1. 1983, sambýliskona hans er Ástríður Viðars- dóttir, f. 23.10. 1985, Brynja Dögg, f. 18.8. 1986, gift Þórarni Erni Þrándarsyni, f. 15.10. 1984 og Ásdís Rúna, f. 26.7. 1996. 2. Kristinn, f. 7.1. 1961, viðskipta- fræðingur, kvæntur Kolbrúnu Sigurðardóttur, f. 26.6. 1961, bankastarfsmanni, synir þeirra eru Hafsteinn, f. 28.2. 1991 og Brynjar Orri, f. 25.4. 1997. Sambýliskona Hafsteins er Harpa Ásgeirsdóttir, f. 19.4. 1990 og er barn þeirra Marel, f. 4.6. 2013. Sonur Kristins er Gunnlaugur Már, f. 5.1. 1983 og er barn hans Ísabella Ósk, f. 17.6. 2008. 3. Gunnlaugur, f. 8.9. 1962, hljómlistarmaður, kvæntur Evu Briem Galambos, f. 16.7. 1977. Dætur Gunnlaugs eru Aníta Briem, f. 29.5. 1982, gift Constantine Paraskevopou- Pabbi minn. Það eru margar hugsanir og minningar sem fara í gegnum huga minn núna þegar þú hefur kvatt okkur. Ég hafði einhvern veginn hald- ið að þú yrðir hér um ókomna tíð en núna er allt eitthvað svo tóm- legt án þín. Þú varst þreyttur og saddur líf- daga, tjaldið féll og þú kallaður burt snemma að morgni nýárs- dags. Það var gott að geta verið hjá þér á þessum fallega degi og sjá litina í fjöllunum og á himn- inum þegar þú lagðir af stað í þína ferð inn í ljósið. Ég efast ekki um að vel hefur verið tekið á móti þér og að þú sért umvafinn kærleika og hlýju. Takk fyrir allt, veiðitúrana, sumarbústaðaferðirnar, bækurn- ar, kennsluna og allan þinn stuðn- ing sem þú sýndir mér sama hversu skrýtnar ákvarðanir ég tók. Þær voru allnokkrar. Þú varst bara til staðar, vissir alltaf ef eitthvað var að eða hjálp vant- aði. Stuðningur þinn og mömmu var mér og okkur öllum ómetan- legur. Pússa glugga og hjálpa til við að mála, skutla eða passa börnin okkar. Þú fylgdist vel með öllu sem fór fram og safnaðir oft úrklippum úr blöðum um tónlist- ar- og leiklistarstörf okkar í fjöl- skyldunni, keyptir vínylplötur í bænum og gafst mér. Þú varst glaðastur þegar talað var um bækur, listaverkin þín og mennt- un. Þú vildir halda í gömlu gildin og þér var slétt sama um internet- ið eða aðrar tækninýjungar, undir þér vel með góða bók og kaffibolla innan um fjölskylduna og með þínu fólki. Orð voru oft óþörf. Mér þótti vænt um að geta far- ið með þér og mömmu norður í land fyrir nokkrum árum með við- komu í Reykholti þar sem þú naust þess að drekka í þig söguna sem og að vitja gömlu heimahag- anna á Sauðárkróki og fá að fara í gamla heimili þitt, Briems-húsið. Segja okkur frá fjallanöfnum og hvernig þau nöfn voru til komin, eitthvað sem maður hafði ekki hugmynd um, þó maður kynni á einhver tölvuforrit eða gæti barið húðir. Ég ætla að halda minningu þinni á lofti, hvert sem ég fer og tónlist mín ásamt hljóðfæraleik mun verða á margan hátt tileink- uð minningu þinni um ókomna tíð. Þú veittir mér innblástur með því að vera þú sjálfur alla tíð. Hvíldu í friði, pabbi minn. Gunnlaugur. Kæri tengdapabbi. Um leið og ég kveð þig hinstu kveðju vil ég þakka þér, Gunn- laugur, fyrir fjölmargar einlægar samverustundir á þeim 33 árum sem við höfum þekkst. Þú varst mjög náinn okkur og tíður gestur á heimili okkar í Goðalandi. Þú lést þig varða heilsu okkar og líð- an og gafst góð ráð ef einhver kenndi sér meins. Kannski hefðir þú frekar átt að verða læknir en lögfræðingur eins og þú ætlaðir þér upphaflega. Þú ræddir við okkur um persónuleg mál sem þér lágu á hjarta. Þú sýndir barnabörnum þínum áhuga og hvattir þau til dáða. Ég verð að minnast þinnar einstöku skap- gerðar. Þú varst einstaklega lítillátur, einlægur og umburðarlyndur. Ég minnist þess hvað þú hafðir tak- markalausa trú á mér, að ég gæti lagað alla veraldlega hluti sem biluðu heima hjá þér. Síðustu 15 mánuðir hafa verið þér mjög erfiðir heilsufarslega. Nú þegar þú kveður okkur og heldur á vit forfeðra þinna fyllist ég tómleika en jafnframt gleði fyrir þína hönd. Hafðu þökk fyrir samfylgdina. Guðmundur Einarsson. Þegar nær dró fyrsta fundi mínum við verðandi tengdaföður sá ég eftir því að hafa ekki sinnt refsiréttinum betur í laganáminu. Gunnlaugur var þá yfirsaka- dómari í Reykjavík til margra ára en ég bara nýútskrifaður í faginu. Gott ef helstu hugtök voru ekki rifjuð upp til þess að vera viðbú- inn spurningum hins harðskeytta dómara. En þetta voru óþarfa áhyggjur. Gunnlaugur hafði eng- an áhuga á því að hlýða mér yfir í fræðunum og mætti mér af hlý- hug og sem jafningja. Hann sýndi mínum viðfangsefnum áhuga og kynnti mig strax fyrir sínum fjöl- mörgu áhugamálum, sem lutu mest að menningu og listum. Fá- fræði mín í þeim efnum hefur örugglega valdið honum von- brigðum en hann leyndi því vel. Þannig var Gunnlaugur. Hann sýndi öllum nærgætni og virðingu og talaði aldrei illa um nokkurn mann. Gunnlaugur var látlaus og hafði létta og ljúfa lund. Þó að dómarastarfið hafi örugglega oft verið erfitt hafði hann sjaldan orð á því og lét það ekki trufla góðar samverustundir. Þá vildi hann frekar ræða málefni líðandi stundar, spyrja um barnabörnin eða ræða sín fjölmörgu áhugamál. Hann kom sér upp miklu safni góðra bóka og las þær flestar ef ekki allar. Hann hafði tök á mörg- um tungumálum, þ.á m. latínu, og á yngri árum ferðaðist hann víða um lönd, stundum einsamall. Á langri ævi og án aðstoðar inter- netsins safnaði hann að sér mikl- um fróðleik, sem hann deildi óspart með öðrum. Börn og barnabörn nutu góðs af þekkingu og hjálpsemi hans við skólalær- dóminn. Gunnlaugur vann jafnt og þétt að því að auðga sinn heim og þar með þeirra sem voru í kringum hann. Kenndi okkur á sinn hógværa hátt að meta menn- ingu og listir. Í sínu starfi var Gunnlaugur í fremstu röð og það féll oft í hans hlut að dæma í erfiðustu málun- um. Hann átti farsælan dómara- feril sem einkenndist frekar af mannvirðingu og manngæsku en dómhörku. Margir ungir lögfræð- ingar störfuðu undir handleiðslu Gunnlaugs, þ.á m. nokkrir skóla- félagar mínir, og hafa þeir borið á hann lof fyrir leiðsögnina og sam- starfið. Vegna starfa sinna öðlaðist Gunnlaugur virðingu samferða- manna en hann var þó umfram allt fjölskyldumaður. Fjölskyldan var ríkidæmi Gunnlaugs, sem hann ræktaði af mikilli alúð. Hon- um var sérstaklega annt um heilsufar sinna nánustu og hafði jafnan góð ráð á takteinum ef eitt- hvað bjátaði á. Litlu munaði að Gunnlaugur legði fyrir sig lækn- isfræði á yngri árum. Það hefði átt vel við hann. Gunnlaugur hafði mikinn áhuga á skóg- og garðrækt og vann þrekvirki að rækta upp og skapa sumarpardís fyrir fjöl- skylduna við Silungatjörn, Sum- arland. Heimili Hjördísar og Gunnlaugs var alltaf öruggt og kærleiksríkt skjól í lífsins ólgusjó og farsælt líf þeirra hjóna okkur mikil fyrirmynd. Síðustu ár voru Gunnlaugi erfið sökum heilsubrests en þá kom best í ljós hversu vel hann hafði ræktað garðinn sinn. Hann átti skilyrðislausa ást allra sinna nán- ustu, sem sinntu honum ákaflega vel fram á síðasta dag. Tengda- móðir mín hefur sýnt sanna hetju- lund í þeirri umönnun og á hún að- dáun mína og samúð. Nærvera Gunnlaugs var alltaf hlý og þægileg og aldrei bar neinn skugga á samskipti okkar. Það voru mikil forréttindi að kynnast honum og hafa átt hann sem tengdaföður. Ég kveð Gunnlaug með söknuði og jafnframt þakk- læti í huga. Tómas Jónsson. Elsku besti afi. Mig langar að þakka þér fyrir allar góðu stundirnar sem þú hef- ur gefið. Ég hef verið lánsöm að eiga góðan afa sem hefur tekið mikinn þátt í lífi mínu. Ég er svo þakklát fyrir hversu góður þú hef- ur verið við mig í gegnum árin. Ég fékk að alast upp með ömmu og afa í næstu götu. Ég man eftir því alveg frá því ég var á leikskólanum Kvistaborg hvað ég unni því mikið að koma í heim- sókn eða pössun til ykkar. Það var ekki bara góði maturinn sem heillaði heldur var einstakt að finna hvað þið höfðuð alltaf mik- inn áhuga á því sem ég var að fást við. Hvort sem það var skólinn, áhugamálin, heilsan eða annað. Alltaf varstu duglegur að fylgjast með, ráðleggja, aðstoða við heimanám og sýna umhyggju. Við áttum það sameiginlegt að tala mjög mikið um sömu hlutina og borða sama matinn. Þú hafðir mikinn áhuga á myndlist og bók- um. Svo hugsaðir þú líka mikið um mataræðið og tókst heilsunni ekki sem sjálfsögðum hlut. Þú varst duglegur að fara út að ganga, talaðir um að fá auka d- vítamín og gekkst næstum dag- lega í Goðalandið. Síðasti göngu- túrinn var eftirminnilegur þar sem þú komst gangandi með göngugrindina. Alltaf varstu samt mjög tillitssamur og lítillátur. Þú vildir ekki láta hafa fyrir þér og passaðir þig á því að vera aldrei að trufla. Ég var ótrúlega heppin sem unglingur að geta gengið yfir til ykkar og fengið að gista þegar ég var komin með nóg af því að vera heima. Alltaf var mér tekið með opnum örmum og komið fram við mig eins og prinsessu. Mér finnst ómetanlegt að hafa fengið að búa hjá ykkur skólaárið 2007-2008 og virkilega gaman að fá að fara með ykkur í þína síðustu utanlands- ferð til Danmerkur að heimsækja mömmu, pabba og Ásdísi. Það var gaman að umgangast þig, þú hafðir húmor og mér fannst við geta tengst á svo margan hátt í gegnum myndlistina, lögfræðina og heilsuna. Alltaf var eitthvað sem við gátum talað um. Þú hefur alltaf sýnt mér og öllum mínum verkefnum svo mikinn áhuga og verið ótrúlega hvetjandi. Eins ótrúlega sárt og það er að kveðja þig þá veit ég að þú ert far- inn á góðan stað þar sem þér líður vel. Þrátt fyrir að síðasta ár hafi verið þér erfitt og minni samskipti átt sér stað en áður, á ég frábærar minningar um hógværan mann, góða fyrirmynd, skemmtilegan kennara og einstakan vin. Ég hugsa til þín þegar ég borða hvítan fisk, suðusúkkulaði og hveitiklíð, þegar ég keyri framhjá Laugardalslauginni eða geng leið- ina sem þú gekkst gjarnan. Þú ferðaðist mikið og upplifðir margt. Ég óska þess að þú skiljir sáttur við lífið og hvílir í friði. Þín verður ávallt saknað. Brynja Dögg. Elskulegi afi minn. Oft hef ég getað treyst á þig í lífinu og þú hefur alltaf verið til staðar fyrir mig. Það var alltaf gott að koma í heimsókn til þín og ömmu í Hellulandið og við höfum verið lánsöm að búa í næstu götu við ykkur alla mína ævi. Elsku afi, þú hefur alltaf verið stór fyrir- mynd fyrir mig og ég lít mikið upp til þín. Þú varst góður, sanngjarn og vitur maður. Þú kunnir að meta listaverk og bækur og hafðir mik- inn áhuga á því sem var að gerast í lífi mínu og við ræddum oft um skólann og námið. Þú naust þess að ferðast og þau skilaboð sem ég fékk frá þér síðasta árið voru að maður ætti að ferðast og njóta lífsins á meðan maður getur. Takk fyrir allt, afi minn, ég elska þig og mun minnast þín að eilífu. Ásdís Rúna Guðmundsd. Briem. Elsku afi okkar var einstakur maður, hjartahlýr og ljúfur. Hans líf og yndi voru menning, listir og bækur og nutum við systur góðs af því. Það var alltaf gott að koma í heimsókn til ömmu og afa í Hellulandið. Amma sá um veiting- ar og aðbúnað en afi um upp- fræðsluna. Afi gaf okkur mikið af alls konar bókum og fleiri góðar gjafir sem við munum varðveita allt okkar líf. Við munum alltaf hugsa til hans þegar bækurnar verða lesnar. Þótt okkur hafi ekki alltaf þótt bækur mjög spennandi á þeim tíma sem hann gaf okkur þær þá eru þær dýrmætar fyrir okkur núna. Hann vildi alltaf fræða okk- ur og hann miðlaði til okkar marg- víslegri þekkingu. Það kom líka ósjaldan fyrir að hann laumaði til okkar nokkrum aurum sem komu sér afskaplega vel. Afa var alltaf annt um hvernig okkur gengi í líf- inu og fylgdist vel með okkur. Spurði um okkar áhugamál, námsárangur og þegar við vorum veikar gaf hann góð ráð. Eitt það allra síðasta sem hann spurði mömmu um var hvernig við hefð- um það. En nú er kominn tími til að kveðja elsku afa okkar. Hans langa og gæfuríka lífshlaup er okkur góð fyrirmynd og færði okkur dýrmætar minningar og fróðleik sem við munum ætíð búa að. Þegar við sáum afa í síðasta skipti náðum við að kveðja hann og nú trúum við því að hann sé kominn á betri stað, þar sem hon- um líður betur. Við trúum því líka að hann muni taka vel á móti okk- ur þegar að því kemur og vaka yf- ir okkur þangað til. Við söknum þín elsku afi. Far þú í friði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. Gekkst þú með Guði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt. (Vald. Briem) Þínar, Hjördís Maríanna, Sara Hild- ur og Anna Rakel. Elsku afi. Það er ekki á hverjum degi sem maður fær að eiga jafn ljúfan og frábæran afa og þig en ég datt heldur betur í lukkupottinn og fékk að eiga margar dásamlegar stundir með þér þessi 17 ár ævi minnar. Þú vaktir áhuga minn á ís- lenskum þjóðsögum og ævintýr- um, og ekki var leiðinlegt að hlusta á sögur sem þú hafðir að segja í þau ótal skipti sem ég kom í heimsókn til ykkar ömmu í Helluland. Er ég kveð þig núna get ég ekki annað en brosað hringinn á með- an ég hugsa til þeirra yndislegu stunda sem ég var svo heppin að eiga með þér. Ég er svo þakklát fyrir allt sem þú hefur gefið mér. Hvíldu í friði, blessaður afi minn. Þú ert alltaf hjá mér í hug- anum – hvert sem ég fer. Katrín. Árið 1958 byggðum við hjónin í félagi við Gunnlaug og Hjördísi Briem húseignina að Rauðalæk 14 í Reykjavík. Risið og kjallarinn voru seld þegar á byggingarstigi en efri hæðina fluttum við í, ég og maðurinn minn Axel W. Einars- son. Gunnlaugur og Hjördís sett- ust að á neðri hæðinni með elsta barn sitt, Völu. Gunnlaugur E. Briem, sem nú er kvaddur 91 árs gamall, og Axel, maðurinn minn, voru æskuvinir. Þeir kynntust í rútu á leið til Reykjavíkur, báðir að koma úr sveitadvöl. Þeir kom- ust að því í rútunni að þeir áttu að fara um haustið í sama skóla. Þar með var lagður grundvöllur að góðum vinskap þeirra félaga, sem hélst alla tíð, líka eftir að þau Gunnlaugur og Hjördís fluttu í Helluland með börn sín, sem þá voru orðin fjögur. Vinskapurinn og sambýlið gekk mjög vel og mátti þakka Gunnlaugi hve garðurinn á Rauðalæknum var ræktarlegur. Þau Hjördís komu sér síðar upp sumarbústað þar sem gott var að koma. Þar stundaði Gunnlaugur sín áhugamál, ræktun, veiðar og lestur, en hann var mikill bóka- áhugamaður. Gunnlaugur var lánsmaður í sínu einkalífi, átti góða konu sem nú sér á bak ást- ríkum eiginmanni. Með þessum fáu orðum vil ég þakka trygga vináttu sem spannar hátt í 70 ár. Það vill svo til að útför Gunn- laugs ber upp á sömu dagsetningu og jarðarför Axels míns, 9. janúar fyrir réttum tíu árum. Ég sendi Hjördísi, börnum þeirra hjóna og fjölskyldu allri innilegar samúðar- kveðjur. Edda Jónsdóttir og fjölskylda. Gunnlaugur E. Briem ávallt kallaður, byrjaði ungur að árum að vinna hjá fyrirtækinu Rafha í Hafnarfirði. Í framhaldi af því hóf hann vinnu sem sýning- armaður í Stjörnubíói, sem var í eigu tengdaföður hans og fjöl- skyldu. Eftir stuttan tíma tók hann við sem framkvæmdastjóri og stjórnaði Stjörnubíói í tugi ára. Dúddi var hugmyndaríkur maður og duglegur til verka. Sýningarvinna er kvöld- og helg- arvinna. Þá vantaði frænda eitt- hvað að gera á daginn. Hann byrjaði þá á því að smíða leikföng o.fl. í litlu húsnæði sem hann inn- réttaði, þar á meðal vörubíla úr járni, og seldi í verslanir. Þetta var hans hobbí. Frændi hætti þessari starfsemi fljótlega. Hann hefur trúlega séð það strax í upp- hafi að hann gæti ekki keppt við kínverskan iðnað. Þá tók við hans annað áhugamál. Þau hjónin frændi og Erla Hjaltadóttir, sem voru mjög samrýnd, búin að vera gift í rúm 60 ár, keyptu jörðina Hellu á Fellsströnd ásamt Köldu- kinn fyrir u.þ.b. 40 árum. Þarna var komin ærin tómstundaiðja fyrir þau hjónin, ef tómstundir ætti að kalla. Þetta kallaði á mikla vinnu. Þau voru allt í einu komin í búskap með kindur, hross og hund sem var þeim hjónum afar kær. Það þurfti að halda við girðingum, heyja, halda við húsum, tækjum og tólum. Þá komu ljós hæfileikar Dúdda frænda. Hann lá undir öllum vél- um, hvort sem það voru dráttar- vélar, bílar eða önnur tæki, og gerði við sjálfur og hafði gaman af. Annað áhugamál Dúdda var að rækta upp ána sem tilheyrði jörðinni Hellu ásamt fleiri jörð- um. Nú var það laxveiðiá sem átti hug hans þar sem stór hylur var neðst í ánni sem tilheyrði hans jörð sem fylltist af fiski, selnum til mikillar ánægju. Það þurfti bara að byggja einn laxastiga við einn háan foss neðst í ánni. Hann barðist fyrir þessu lengi en þetta komst ekki í fram- kvæmd. Nú var frændi kominn á fullt í fiskeldi. Á jörðinni Kalda- kinn, sem er mjög torfært að nálgast, er stöðuvatn. Þá datt frænda í hug að búa þannig um vatnið að vel tækist til og setti í það seiði. Viti menn; það er kominn vænn fiskur í vatnið, honum til mikillar ánægju. Síðustu ár voru Dúddi og Erla komin á Hjúkrunarheimilið Eir, orðin heilsuveil. Ég held að hann hafi ekki sætt sig við það. Hug- urinn var annars staðar. Dúddi var góður og tryggur maður sem er sárt saknað. Takk fyrir allt Dúddi minn. Við Erla ásamt fjölskyldu sendum Erlu og fjölskyldu okkar innilegustu samúðarkveðjur. Hafsteinn Viðar Halldórsson.

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.