Vísir - 21.12.1957, Blaðsíða 1

Vísir - 21.12.1957, Blaðsíða 1
•lólalslað 1957 vTS) .í® il •5® £2> S® §55 •;® M •s§ v§ M. s® í® úíé> 'J® í® 9® ÍS> '3® Æ í® i@ «§> M M í\'Si c® í® í® ^&z ^si 4S í® .21, ¦M- 35 #> •i® #? ¦ S® JÍ -:® J® •í® *§> í® j/g) S® i® í® í® M 'í® .£© ^\>(í\ i@ <Aiii Wc?\ i@ ^® Aö\ "5® ,£© 9® í® í® . <Kt> s® ¦J® . J® •K§> '¦£© ¦i® • «s ig> ; í® i® , i®. <5® •}© J® s® "X§> j«s .:¦*¦«.>*»«»*¦.¦¦ y''-£r SIRA JAKOB JQNSSON: JörðÍE á tilveru sína undir trú mannanna. Jólahugleiðing þessi er ekki í prédikunarformi, heldur skráð sem venjuleg blaðagrein. En les- andinn er beðinn að lesa eða rifja upp fyrir sér söguna um fœðingu frelsarans, sem skrifuð stendur í Lúkasarguðspjalli 2. kap., og einnig upphaf Jóhannesarguðspjalls, fram að 19. versi hins 1. kapítula. Tilraunadýrið. Hvernig svo sem á er litið, er eitthvað óhugnan- legt við það, að senda lifandi kvikindi í gerfitungli út í geiminn. Óskandi væri, að vísindamennirnir, sem þetta gerðu, hafi einnig séð fyrir því, að vesalings hundurinn hafi fengið að deyja sársaukalaust. — Annað ér þó enn ægilegra tilhugsunar. Vísindamenn hafa, samkvæmt boði stjórnarvaldanna í fleiri en einu landi, starf að að því undanf arin ár, að haf a allt mann- kynið að tilraunadýrum. Ekki þarf nema lítils háttar slys, óhapp eða glappaskot f ákunnandi manna til þess, að líf og velferð alls mannkyns sé í veði. Það er ekki svo gott, að menn megi búast við allsherjar lífláti allra í einu vetfangi, heldur gæti svo farið, að menn- irnir á jörðinni dæju út smám saman sem vanskapn- ingar og andlegir aumingjar. Óttinn. Óttinn grefur um sig meðal mannkynsins. Sumir reyna að byrgja hann inni, sef ja sjálfa sig, sumir með æ háværara skemmtanalífi, þar sem söngurinn er orðinn að skrækjum, aðrir með nautn áfengis og deyfilyfja, og enn aðrir hugsa sér að sitja meðan sætt er, út frá hinu forna orðtaki: „Etum og drekk- um, því á morgun deyjum vér". Trú og trúarbragðastríð. Eins og fyrri daginn f æst vonin fyrir trú, en kjarni allrar trúar er traust. En hverjir eru þeir guðir, sem heimurinn setur traust sitt á? Hverjir eru þeir, sem hafa valdið í hendi sér? Það eru hinir pólitísku vald- hafar, stjórnendur stórveldanna í austri og vestri. Þeir eru guðirnir í dag. Og þá kemur spurningin: Get- um vér treyst þeim? Einn trúir á miskunnsemi og vizku þess, sem í véstrinu býr, annar á hinn, sem er í austri. Og orðin „austur" og „vestur" eru orðin að trúarjátningum tveggja andstæðra flokka, sem heyja trúarbragðastríð sín á milli, — pólitískt trúarbragða- stríð um pólitíska guði. Trúin á þessa guði er boðuð með öllum áróðurstækjum aldarinnar, og fleiri eða færri hátíðir eru haldnar ár hvert í þeirra nafni. Fullnœgja hin pólitísku trúarbrögð? Segjum, að annað hvort austrið eða vestrið vinni sigur yfir hinu. Gerum ráð fyrir, að sá sigur fengist, án þess að stórveldin gerðust algerir mannkynsmorð- ingjar. Þá myndi samt sem áður koma í ljós, að mann- kynið fyndi sig ekki algerlega öruggt. Hinn pólitíski Drottinn væri ekki annað en maður, einn í margn- um og öðrum líkur. Dýrkun hans væri manndýrkun. Hann gæti orðið óður af ótta, eins og aðrir menn, — hann gæti fyllzt grimmd og djöfulæði, — hann gæti gert hræðileg glappaskot. Honum gæti komið til hug- ar að hafa milljónir manna fyrir tilraunadýr, engu síður en þeim valdhöfum, sem nú stjórna. — Af þessu leiðir, að honum væri aldrei fullkomlega treystandi. I hans eigin sál yrði barátta milli góðs og ills, milli Ijóss og myrkurs. Lífið er ekki eingöngu pólitík. Lífsþarfir og lífsbarátta mannsins er margþætt. Valdhafar þjóðanna hafa ekki umráð yfir sumum þáttum mannlífsins. Jafnvel sá stjórnandi, sem væri fús til að þyrma mannkyninu við vítisvélum og tund- ursprengjum, væri samt máttvana gagnvart hinum margvíslega vanda og hættum, sem að mannssálinni geta steðjað. Hann hefði hvorki vizku né mátt til að fylgjast með í sálarstríði þeirra, sem berjast við freistingar og lágar hvatir, og hann gæti ekki veitt manninum þá öryggiskennd, er hann þarf að eiga gagnvart lífi og dauða á jörðinni. — Einhvern tíma kemur sú stund, að hver maður þarf að stíga það spor, er mannlegur máttur megnar einskis. 1 dauð- anum gilda engar pólitískar línur. — Og meðan vér lifum á jörðinni og sjáum ekki lengra en vér sjáum, hlýtur ein spurning að snerta hjarta hvers hugsandi manns: „Hvers eðlis er það afl, sem þeytti — ekki gerfitunglinu — heldur jörðinni sjálfri út í geim- inn? Er alvaldur tilverunnar eins og kaldrifjaður rannsóknarmaður, sem hefir allt mannkynið, og hina pólitísku guði líka, að tilraunadýrum á þessari furðu- legu kúlu? Erum vér og allt vort líf háð einhverjum dutlungum, tilviljun, á hrapandi tungli, sem enginn Framhald á nœstu síðu. is.\v É ®p, ®?i 7SV7. (341 ®?( <É?. (§»' ^i ®?, ®6i ©?i vii,\s; rfp/T: @?| ®ft @6J Wi ®?j Wi ®?, ®4! @?i' ^i sss g?l s?l <§&¦ @?i ®?l ®?i ®?l sw ©?; <§»' ®?i SJ61 ®?i ss.1 ®s e&J ®?i S&J ®?, ®?l SA' ®?i VSJ.\V ®?l SS.I ®?l S&J ®?l s»i ®?1 ss; ®?l s»! ®?l ®»l i ®?, §&. sæJ ®?i ®?l <§S ®?| s»i @?| s&J ®?l Sft' ®?i ®>/ S»J ®?l ss @?l s&l ®?i 6&1 ©?, ©?, SÆ1 ©?, ®?l @?i sa. ®?, @?l ©?. ss.1 ©?, S»J ®?l s»' ®?l ®?l §&, ®&1 ©>J

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.