Morgunblaðið - 15.05.1960, Qupperneq 20

20
MORGVNBLAÐIÐ
Sunnudagur 15. maí 1960
SLipbrotsnr
enn
10
EFTIR W. W. JACOBS
— Ætli það verði nú mikið úr
því? Frú Penrose er vís til að
líta eftir, að svo verði ekki, að
ég nú ekki tali um Talwyn og
frú Jardine. Sú kelling er seig,
þó að hún sé ekki mikil fyrir
mann að sjá.
— En svo hef ég enn stærri
fyrirætlun á prjónunum, sagði
Carstairs. — Við höfum séð held
ur lítið af heiminum, karl minn.
Hvað segirðu um langa ferð?
— Ferð? tautaði Pope.
Carstairs kinkaði kolli. — Ég
er nú enn ekki búinn að hugsa
það út í öllum smáatriðum, sagði
hann dræmt, en ég er að hugsa
um að leigja skemmtiskip í
haust og fara eitthvað langt. Það
var draumur minn, þegar ég var
ungur, og nú er ætlunin að fara
með allt þetta fólk með mér,
uði og sjá svo hvað setur.
— Frú Penrose kemur ekki, ef
þú ert eitthvað að hugsa um
hana, sagði Pope.
— Við sjáum nú til, sagði
Carstairs. — Ég skoða skemmti-
skipið eins konar músagildru og
svo nota ég Talwyn fyrir beitu.
Þá bítur frú Jardine í og senni-
lega þær báðar. Þeim finnst það
alveg tilvalið að koma stelpun-
um burt frá strákunum. Ég veit,
að þær eru báðar orðnar dálítið
hræddar um stelpurnar.
— Já, en eiga strákarnir að
koma líka? spurði Pope ruglaður.
— Nú, vitanlega, en það á eng
inn að vita fyrr en á síðustu
stundu. Það er að segja, ef mér
tekst að halda rétt á spilunum.
En þangað til er einkunnarorð-
ið: „Þei, þei!“.
7.
Höfuðeinkennið á húsi þeirra
félaga í Berstead var friður. —
Tjörnin var oftast spegilslétt,
limgirðingarnar sléttklipptar, og
allur garðurinn var í samræmi
og ró. Útihúsin og húsagarðarnir
voru svo friðsælir, að þess voru
dæmi, að garðyrkjumennirnir
sofnuðu á hjólbörukjálkunum,
meðan þeir voru að hugsa út ein-
hverjar nýjar og fáránlegar jurta
kynbætur.
Eina ósamræmið í þessum
Edinsgarði var í hjörtum þeirra
Markhams og Biggs. Sjaldan
skiptust þessir tveir heiðursmenn
á orðum; en fyrir milligöngu ung
frú Mudge vissi annar jafnan,
hvaða álit hinn hafði á honum.
Og þessi vitneskja varð ekki til
að bæta samlyndið, og augnagot-
ur — fullar haturs hjá Mark-
ham og fullar fyrirlitningar hjá
Biggs — vöktu eftirtekt og for-
vitni samþjóna þeirra. Ungþjónn
inn, sem dýrkaði Markham eins
og guð, eyddi verulegum tíma í
að finna hin og þessi ráð til þess
að klekkja á Biggs. í fyrstunni
reyndi han nað stæla yfirmann
sinn með fyrirlitningaraugnaráði
og einn morguninn gekk hann
út að bílskúrnum, snöggklæddur
og með græna vinnusvuntu, til
þess að horfa á óvininn við vinnu
— Halló, Albert, sagði Biggs,
sem var að nudda af sér koppa-
feiti með mórauðu pappírsblaði
— hvernig líður okkur?
— ’daginn, sagði Albert
drembilega.
— Ef við hefðum vitað að við
ættum von á heimsókn af svona
höfðingja, sagði Biggs, og reyndi
að nudda klæjandi nefið á sér,
með hálfóhreinu handarbakinu,
— þá hefðum við haft handa þér
brjóstsykurmola, ekki satt, Bob?
— Já, eða snuð, sagði undirbíl
stjórinn. — En hvað er að litla
andlitinu?
— Hann er víst að taka full-
orðinstönn, sagði Biggs. — Þú
þarft að nudda þetta, Albert.
Nudda það með beini eða gúmmí
— Þegar ég þárfnast þinna
ráða, skal ég biðja um þau, sagði
Albert fokvondur.
— Gott og vel, sagði Biggs
vingjarnlega. — Jæja, Albert, ef
þig langar að sjá innan í gír-
kassa, þá er tækifærið núna. —
Aldrei lærir maður of mikið. Ég
er nú búinn að vera við þetta ár-
um saman, og læri samt alltaf
eitthvað nýtt á hverjum degi.
— Mig langar ekki til að læra
svona verk, sagði Albert með
uppgerðar hryllingi. Það getur
verið gott og vel fyrir menn, sem
ekki geta lært neitt annað, en
mér dygði það ekki.
— Viljið þið heyra manninn!
sagði Biggs steinhissa.
— Ekta páfagaukur, sagði Bob.
— Ég vil nú vera hreinn, sagði
Albert. — Mig langar ekki til að
lykta eins og heil gasstöð og
skilja eftir svört fingraför á
hverju, sem ég snerti.
— Þetta er víst rétt hjá þér,
Albert, sagði Biggs, sem var að
þurrka á sér hendurnar á véla-
tvisti. — Ó, ef ég hefði haft sömu
möguleika og þú, hvílíkur mað-
ur væri ég ekki orðinn!
Hann stóð nú upp og tók blað
ið með feitinni á og gekk áleiðis
að fötunni, sem hann ætlaði að
setja það í. Allt í einu skrikaði
honum fótur, og með neyðarópi
sló hann handleggnum utan um
hálsinn á Albert, svo sem til þess
að forða sér frá falli. En dreng-
urinn kiknaði við átakið og lenti
með andlitið niður í feitina á
blaðinu.
— Þetta er alveg sami staður-
inn, sem ég rann á í vikunni sem
leið, Bob, sagði Biggs, og greip
andann á lofti. — En hvað tnér
brá. Meiddi ég þig, Albert?
— Prrff, sagði drengurinn og
reyndi að blása frá sér feitinni.
— Þetta gerirðu viljandi, Biggs.
— Aumingja páfagaukurinn,
sagði Biggs blíðlega. — Fáðu
mér ögn af tvisti, Bob, ég ætla
að reyna að ná því mesta af hon-
um. Hann getur fengið bágt fyr-
ir þetta, ef það kemst upp, að
hann hefur verið að snópa hér úti
í bílskúr, í stað þess að vera við
sitt verk. Kyrr nú, Albert!
É-é-ég skal segja hr. Mark-
ham frá þessu, sagði drengurinn
hálfgrátandi af reiði. — Ég
skal....
— Haltu saman á þér þverrif-
unni, sagði Biggs og hamaðist
með tvistinn. — Hvernig á ég að
geta hreinsað af þér, ef þú þarft
að vera kjaftandi á meðan.
—Þú, þú skalt verða rekinn
fyrir þetta, kjökraði drengurinn.
— Þetta var hreinasta tilvilj-
un, tautaði Biggs. — Þú ættir að
vera feginn, að þú skyldir vera
hérna til að forða mér frá slæmri
byltu. Ertu það ekki?
Fullorðinslega svarið, sem út
úr Albert kom, var samstundis
stöðvað með stórum tvisthnoða.
— Það munaði bara minnstu,
sagði Biggs og sneri sér að glott-
andi aðstoðarmanni sínum, að
hann segði það, og þá hefði hann
séð eftir því ævilangt. Og það í
okkar eigin bílskúr, ofan á allt
annað!
— Hann á ekki þakklátsemi
til í sér, sagði Bob, — anrrars
væri hann feginn, að þú skyldir
hafa þennan tvist í hendinni og
geta bjargað nefinu á honum frá
slysi og skemmdum.
— Ég ætlast ekki til neins
þakklætis, sagði Biggs mæðu-
lega. — Jæja, svona, sagði hann
og fór, síðasta hringinn með
tvistinn á andliti Alberts. — Nú
ertu hreinni en ég hef nokkurn
tíma séð þig áður og litlu kinn-
arnar á þér skína eins og nýfægð
epli. Hvenær sem þig langar að
líta inn, er okkur ánægja að sjá
þig.
Hann sneri nú aftur að verki
sínu, en Albert skammaðist í
dyragættinni, þangað til hann
verkjaði í kjálkana, sneri síðan
aftur til hússins að leita sér hugg
unar.
— Mér kæmi ekki á óvart ef
Markham þyrfti eitthvað að
minnast á þetta, sagði Biggs. —
Hann hefur alltaf gaman að
heyra sjálfan sig tala.
Nokkru seinna hitti hann Mark
ham, en brytinn lét eins og ekk-
ert væri. Hann var að undirbúa
kvöldverðinn, virðulegur á svip
og ekkert bar þess vott, að hann
væri að hugsa um svo veraldlega
hluti sem ófriðsama bílstjóra.
Hann lagði ekki af sér virðu-
leikann fyrr en um leið og emb-
ættisbúninginn, um kvöldið, en
snemma morguninn eftir fór
hann út til að væta sig ofurlítið
í tjörninni, en það hafði Carstairs
leyft þeim af þjónaliðinu, sem
kærðu sig um það. Meðan á þessu
stóð, reyndi Mark'ham að finna
upp einhver meinleg orð til að
segja við Biggs, og örva blóðrás
hans, áður en hann færi að
synda. Hann sá bílstjórann fram
undan sér og flýtti sér þá svo að
hann náði í baðskúrinn samtímis
honum.
— Ég þarf að tala við þig,
sagði hann, ströngum rómi.
— Láttu það koma, sagði Biggs
um leið og hann fór úr jakkan-
um og hengdi hann á nagla. —
Alltaf er það ánægja að heyra
þig tala. Ég heyrði þig tala við
einn þjóninn um daginn, og ég
hef ekki í annan tíma hlegið
meira.
— Ég vildi vita, hvað þú mein
ar með því að fara svona með
andlitið á drengnum í gær? sagði
brytinn alvarlega.
— Aumingja litli karlinn,
sagði Biggs og brosti við endur-
minninguna. — Víst var hann
skrítinn, en auðvitað var þetta
bara tilviljun. Það hefði orðið
alveg sama útkoma, ef þú hefðir
verið þarna en ekki hann.
Brytinn gaf frá sér hljóð eins
og hann væri að kafna. — Ég
er nú ekki viss um það, sagði
hann loksins.
— Nema hvað ég hefði náttúr-
lega aldrei farið að þurrka þér í
framan, hélt Biggs áfram. — Al-
bert er allra bezti drengur, að
öðru leyti en því, að hann hefur
fengið í sig ýmsar rangsnúnar
hugmyndir. Og svo hefur hann
engan metnað í sér — hann ætl-
ar að verða bryti, þegar hann er
orðinn stór.
— Ég sé ekki ástæðu til að
tala við þig, maður minn, sagði
brytinn drembilega.
SBUtvarpiö
Sunnudagur 15. maf
8.30 Fjörleg músík í morgunsárið.
9.00 Fréttir. — 9.10 Vikan framundan.
9.25 Morguntónleikar: — (10.00 Veð-
urfregnir).
a) Tilbrigði og fúga op. 100 eftir
Max Reger, um fjörugt stef
eftir Adam Hiller (Fílharm-
oníuhljómsveitin í Berlín leik
ur; Paul van Kempen stjórn-
ar).
a) „Vorið“ úr Arstíðunum eftir
Vívaldi (Hljóðfæraleikarar
undir stjórn Jeans Witold
leika.)
c) Konsert 1 F-dúr op. 3 nr. 3 fyr
ir sembal eftir Vivaldi-Bach
(Sylvia Marlow leikur).
d) Ur kantötu nr. 140 „Vakna,
Síons verðir kalla“ eftir Bach
(Orfeus-kórinn í Barcelona
syngur.)
11.00 Messa í Laugarneskirkju (Prest-
ur: Séra Arelíus Níelsson. Org-
anleikari: Helgi Þorláksson).
12.15 Hádegisútvarp.
13.15 Guðsþjónusta Fíladelfíusafnað-
arins í útvarpssal. — Asmundur
Eiríksson prédikar, kór og kvart-
ett safnaðarins syngur undir
stjórn Arna Arinbjarnarsonar.
14.30 Miðdegistónleikar:
a) Danssýningarlög úr ballettin-
um „Svanavatnið“ eftir Tjaik
ovski (Félagar úr NBC-sin-
fóníuhljómsveitinni leika und
ir stjórn Leopolds Stokowskís.
b) Vitya Vronskí og Victor Bab
in leika rússnesk lög fyrir tvö
píanó.
15.30 Sunnudagslögin: — (16.30 Veð-
urfregnir).
18.30 Barnatími (Helga og Hulda Val-
týsdætur).
a) Leikrit: „Undarlegur skóla-
dagur“ eftir Mjöen og Bræ-
nne. Leikstjóri: Þorsteinn O.
Stephensen.
b) Framhaldssagan: „Eigum við
að koma til Afríku?“ eftir
Lauritz Johnson; VIII. kafli.
c) Framhaldssaga yngri barn-
anna: „Sagan af Pella rófu-
lausa“, III. (Einar M. Jóns-
son þýðir og les).
19.25 Veðurfregnir.
19.30 Tónleikar: Operettulög.
19.40 Tilkynningar.
20.00 Fréttir.
20.20 Raddir skálda: Jón úr Vör, Olaf-
ur Jóh. Sigurðsson og Karl Isfeld
lesa verk eftir Einar Benédikts-
son, Davíð Stefánsson, Halldór
Stefánsson, Tómas Guðmundsson
og Stein Steinarr.
20.55 Einleikur á píanó: Fu Ts’ong leik
ur verk eftir Chopin.
21.20 „Nefndu lagið“ — getraunir og
skemmtiefni (Svavar Gests hef-
ur umsjón með höndum).
22.00 Fréttir og veðurfregnir.
22.05 Danslög. — 23.30 Dagskrárlok.
Mánudagur 16. maí
8.00—10.20 Morgunútvarp (Bæn — 8.05
Morgunleikfimi — 8.15 Tónleikar
— 8.30 Fréttir — 8.40 Tónleikar —
10.10 Veðurfregnir),
12.00 Hádegisútvarp.
13.15 Búnaðarþáttur: Bjarnl Arason,
ráðunautur talar um sumarmeð-
ferð kúnna.
15.00—16.30 Miðdegisútvarp.
19.00 Þingfréttir. — Tónleikar.
19.25 Veðurfregnir.
19.40 Tilkynningar.
20.00 Fréttir.
20.30 Hljómsveit Ríkisútvarpslns leik-
ur. Hljómsveitarstjóri: Hans Ant-
olitsch.
a) Conserto grosso op. 6 nr. 5
eftir Hándel.
b) Þýzkir dansar eftir Schubert.
21.00 „Lækjarlontan*', smásaga eftir
Líneyju Jóhannesdóttur (Þor-
steinn O. Stephensen les).
21.25 Einsöngur: Yma Sumac syngur
lög eftir Moises Vivanco.
21.40 Um daginn og veginn (Valborg
Bentsdóttir skrifstofustjóri).
22.00 Fréttir og veðurfregnir.
22.10 Islenzkt mál (Jón Aðalsteinn
Jónsson cand. mag.).
22.25 Kammertónleikar:
Kvintett op. 44 eftir Schumann
(Deter Zehlin leikur á píanó, Eg-
on Morbitzer og Wilhelm Marteng
á fiðlur, Werner Buchholz á lág-
fiðlu og Bernhard Gun^her é kné
fiðlu.)
23.00 Dagskrárlok.
Skáldið ojf mamma litla
1) Kolaofninn gefur frá sér eitr-
aðan kolsýring ....
2) .... og hér stendur, að kol-
sýringur geri fólk syfjað og sljótt!
3) Já, ég held samt, að það sé
ekki ofninn, því þú ert líka svona
á sumrin, þegar ekkert er kynt!
: lof fyrir að þú ert kom- I inn aftur, Markús. En hvað ert
þú að gera með segulbandstækið?
Elginn langar að berjast og það
er hugsanlegt að hann fáist burtu
frá Finni ef hann heyrir af seg-
i ulbandinu baulið í öðrum elgi.