Morgunblaðið - 25.05.1960, Blaðsíða 20

Morgunblaðið - 25.05.1960, Blaðsíða 20
20 MORGVNBLAÐIÐ Miðvikudagur 25. maí 1960 33: S^hiphrotó roiómenn 18 EFTIB W. W. JACOBS 33C ac zil — Þér hafið ekkert leyfi til að tala svona við drenginn, sagði miðaldra kona, sem var ein í bið stofunni, auk Alberts. — Þessi drengur er hreinasta prúðmenni. Hann er þegar búinn að hleypa tveim mönnum fram fyrir sig, og er ég þó viss um, að honum líð- ur ekkert vel sjálfum. — Gott og vel, sagði Biggs, þegar hann loksins náði andan- um, eftir þetta áfall. — Gott og vel, ég skal segja hr. Castairs frá þessu. — Hann myndi ekki segja neitt við þessu, svaraði Albert, — þetta myndi hann 'sjálfur gera, ef svo stæði á. Hann___ — Þú ert næstur, sagði stúlk- an og opnaði dyrnar og benti á Albert Albert stóð upp, gaut vonsvikn irni augum á klukkuna og gekk inn. — Við náum það rétt, sagði Biggs, er hann kom út. — Hann verður nú ekki meira en mínútu hér eftir. Hann setti vélina í gang og sett ist í sæti sitt. Tíu minútum seinna slökkti hann á henni aft- ur, og sat svo, bálvondur undir augnaráði lagskonu sinnar. — Þetta er allt þér að kenna, sagði hún bálvond. — Ef þú hefð ir ekki þurft að vera að stríða strákgreyinu, hefði þetta aidrei skeð. — Ég sá ekki betur en þú hefð ir bara gaman af því, sagði Biggs. — Að minnsta kosti brost- ir þú. — Það verður vonandi bæði ár og dagur þangað til þú sérð mig brosa næst, „sagði ungfrú Mudge stórmóðguð. — En kenndu mér bara um allt saman. Var það fieira, sem þú vildir sagt hafa? Hún fleygði súkkulaðiöskjunni á góifið í bílnum, opnaði dyrn- ar og steig út. Síðan æddi hún fram og aftur á götunni stundar- korn. Klukkan tuttugu mínútur fyrir fimm, opnuðust dyrnar og Albert, sem nú hafði lagazt ofur- lítið í framan, dokaði andartak við dyrnar að tala við stúlkuna. Hann.stökk niður þrepin, rétt um leið og Biggs setti vélina í gang. — Hvar hefurðu verið? spurði bílstjórinn og glápti á hann. — Þú ætlar ekki að segja mér, að það hafi tekið allan þennan tíma að draga út eina tönn. — Nei, það væri heldur ekki satt, sagði Albert. — Hann fann aðra með holu í, svo að ég sagði, að það væri réttast, að hann fyllti hana þá um leið. Hann var með verkfæri eins og saumamaskínu, og.... Drengurinn hrökk við, er hann sá svipinn á Biggs. — Er meiningin að komast af stað, eða eigum við að verða hérna í allan dag? sagði ungfrú- in. — Komdu þér upp í, Albert. — Þetta er þitt sæti, sagði Al- bert. — Ég ætla að vera aftur í, sagði stúlkan. — Ég sit þá hjá þér, sagði Al- bert. — O-nei, það verður ekkert af því, sagði stúlkan, um leið og hún settist og lokaði dyrunum. — Flýttu þér nú upp í. Það er súkku laðiaskja þarna á gólfinu, sem þú mátt eiga. — O-uei, ég held nú bara ekki, sagði Biggs, um leið og bíllinn fór af stað. — Ég á súkkulaðið, sagði ung- frú Mudge — og má gefa það hverjum, sem ég vil. Taktu það, Albert. Drengurinn leit á Biggs, en hlýddi. — Éttu það nú! Albert hristi höfuðið, en er skip unin var endurtekin, dró hann — Veíztu hvað ég fékk, þegar fraendi kom heim frá Afríku? Ég skal segja þér, ég fékk spjót, alvöruspjót . . . stóran mola upp úr öskjunni og beit af honum endann, varlega. Síðan gaf hann frá sér ýmisleg hljóð, sem báru vott um ánægju hans, og eftir svo sem tvær mín- útur var allt hik af honum og hann naut þess sem í öskjunni var, með óblandinni ánægju. — Ég þakka fyrir þessa ánægjulegu ferð, sagði stúlkan og hnykkti til höfðinu, er þau staðnæmdust heima hjjá henni. — Og sérstaklega fyrir að koma mér í bölvun. — Það var ekki mér að kenna, sagði Biggs ræfilslega. — Jæja, þú lézt samt krakka plata þig, sagði ungfrúin og leit á Albert. — Ég myndl skammast mín fyrir það. Guði sé lof að þú ferð ekki í ferðalagið með okkur. — Það skaltu ekki vera of viss um, sagði Biggs. — Ég get víst farið, ef ég kæri mig um. Hitt gaeti hugsazt að frú Penrose kærði sig ekkert um að taka þig með sér — eins og nú er komið. Ungfrú Mudge skeliti aftur hliðinu. 12. Biggs hafði þegar næsta dag gengið frá þátttöku sinni í leið- angrinum. Að hans eigin sögn gat hann verið til aðstoðar í vélar- rúminu, en hins vegar hafði hann, sem góður Englendingur, ýmislegt við það að athuga að drolla heima á fullu kaupi og gera ekki neitt. Leyfið fékkst og það svo greiðlega, að Biggs harm aði það, er hann talaði við Bob Watson, að hann skyldi ekki hafa beðið um að að fá að fara heldur sem farþegi. — Með frekjunni fá menn flestu framgengt, samþykkti Watson. — Hvað kannt þú á skips vélar? — Meira en þú kannt á bíl- vélar, svaraði Biggs. — Þegar maður hefur skilning á vélum — sem þú hefur ekki — kemur manni ekkert á óvart í þeirri grein. Ég hef enn ekki rekizt á þá vél, sem ég hef ekki getað botnað í. — Það sýnir forsjálni þína að líta þá ekki á of margar vélar. Engin ástæða til að elta erfiðleik ana uppi. Ég vona, að þú hafir gaman af ferðinni, að minnsta kosti skal &g láta mér líða vel meðan á henni stendur. Það er annars merkilegt, að húsbóndinn skuli ekki taka stúlkurnar og garðyrkjumanninn með sér líka. Þau gætu hjálpað þér í vélar- rúminu. Svo fór, að starfsfólk hússins að einum undanteknum, kærði sig ekki um að fara og freista gæfunnar á stormasömu djúp- inu... Fæðispeningar og náðugir dagar var hámarkið af metnaði þess. Þessi eina undantekning var Albert, og allt þar til fyrirætlun hans var gerð heýrinkunn, þótti flestum aðfarir hans skringileg- ar. — Ég vildi heldur hafa skikk- anlegan draug í húsinu, sagði Pope. — Svei mér ef strákskepn- an ásækir mig_ekki. Hvað getur gengið að honum? Carstairs hristi höfuðið. — Ég hef nú heldur ekki farið varhluta af honum, upp á síðkastið, sagði hann. — Ég var næstum dottinn um hann einum tvisvar sinnum. — Hvert sem ég sný höfðinu, er strákskrattinn þar kominn, sagði Pope. — Og það er eitthvað fölvabros á honum, sem mér lík- ar ekki' almennilega. Heldurðu að hann sé eitthvað ekki almenni legur? — O-sei-sei, sagði Carstairs. — Það er ekkert að honum í koll- inum. Vertu ekki að gera þér slíkar ímyndanir — það er ekki hollt. Ert þú almennilegur í höfð inu sjálfur? — Ég? Ég var að tala um strák inn. Hann er svo skrítinn. Það er ekki lengra síðan en í gær, að hann læddist aftan að mér og tók eitthvert fis af jakkanum mín um. Mér snar-brá! — Einkennilegt er þetta, svar aði Carstairs. — Einmitt í morg- un tíndi hann tvö fis af mér. í tvennu lagi. — Við skulum ná í hann og spyrja hann, sagði Pope, og gekk að bjöllunni. — En farðu samt varlega að honum. — Settu tvö fis á jakkann þinn sem beitu og við skulum sjá, hvað hann gerir. Þá gætum við kennske komizt að efninu. Albert, sem hafði ekki betri samvizku en gerist hjá ungþjón- um, tók boðinu með nokkrum kvíða. Ekki bætti það úr skák, hversu lengi hr. Pope var að laga á sér gleraugun, en á meðan reyndi Albert að rifja upp fyrir sér nýjustu syndirnar, sem hann hafði á samvizkunni. — Ertu orðinn jafngóður eftir ferðina til tannlæknisins? spurði Carstairs. — Ég? hváði drengurinn. — Já, ég er alveg orðinn góður. — Þú lítur eitthvað ekki vel út, sagði Carstairs, hugsandi. — Það gengur ekkert að mér, svaraði drengurinn, og vissi ekk- ert, hvaðan á hann stóð veðrið. — Þakka yður fyrir. — Hvað viltu þá með það, sagði Pope, um leið og hann tók af sér gleraugun og hristi þau ógnandi framan í Albert, — að elta mig og hr. Carstairs um allt. — Ekkert. Ég vissi ekki einu sinni, að þér hefðuð tekið eftir því. — Svo þú játar það þá, sagði Pope og leit um leið á Carstairs, rjóður í framan. — Mig ___ mig ----- langaði að spyrja yður um nokkuð, sagði drengurinn og leit á húsbónda sinn. — Nú, hvað þá? — Mig langaði til að spyrja, hvort ég mætti fara. — Fara? Nú auðvitað máttu fara, þegar þú vílt. Hvers vegna spurðirðu ekki um það fyrr? Svolítið dró úr þenslunni í andlitsdráttum Alberts og breitt bros færðist yfir andlitið. — Ég hélt, að það yrði kannske ekki pláss fyrir mig? Carstairs sneri sér vandræða- lega að Pope og vissi hvorki upp né niður. — Pláss? át hann eft- ir, dræmt. — Pláss? — Á skipinu, svaraði drengur- inn og starði nú líka. Carstairs gaf eitthvert undr- unarhljóð frá sér og Pope hrökk líka við. Carstairs varð fljótari a r i ú ð Byrjaðu nú ekki aftur að ríf- ast, Lísa. Bangsi er gamall og blindur, og gé ve. ð að hugsa vel um hann. Við höfum ekki ráð á því að gefa honum lifur ,þegar við fá- um sjálf svo til aldrei kjöt. Ef þú fengir þér vinnu í verksmiðjunni, eins og ég hefi beðið þig að gera, þá .... Ég yrði brjálaður í þannig vinnu, Lísa. Starf mitt er að temja hunda. Þetta lagast ein- hvern tíma, sjáðu bara til! Við getum ekki haldið svona áfram, Bjarni. Að vita aldrei •hvort við eigum ofan í okkur! ari til að átta sig. — Vitanlega, sagði hann. — Mjög hugulsam- legt af þér, en ég efast ekki um, að þar sé nóg pláss. Albert glápti á húsbónda sinn, efablandinn en jafnaði sig síðan og gekk út eins og ekkert væri um að vera. — Jæja, sagði Carstairs, þá þýðir víst ekki að hugsa um að hætta við allt sam'an héðan af. Ég gæti ekki hugsað mér að bregðast trausti Alberts. — Hann yrði ennþá vonsvikn- ari en frú Penrose, ef ekkert yrði úr neinu, samþykkti Pope. Við ættum að fara til London á morg- un og tala við þennan skipamiðl- ara, sem Talwyn var að segja okkur af. Tollhurst hefur lofað að koma með okkur. Hann — hann ætlar að hjálpa mér að kaupa byssur og svoleiðis. — Byssur? ailltvarpiö Miðvikuuagur 25. maí —10.20 Morgunútvarp (Bæn — 8.05 Morgunleikfimi — 8.15 Tónleikar — 8.30 Fréttir — 8.40 Tónleikar — 10.10 Veðurfregnir). Hádegisútvarp. —14.15 ;,Við vinnuna": Tónleikar af plötum. (13.30 „Um fiskinn"). Miðdegisútvarp. — (16.00 Fréttir). Veðurfregnir. Þingfréttir. — Tónleikar. Veðurfregnír. Tillymningar. Fréttir. Lönd fortíðar og framtíðar; III erindi: Barn sólarinnar (Rann- veig Tómasdóttir). Gísli Magnússon og Stefán Edel- stein leika fjórhent á píanó són- ötu 1 C-dúr eftir Mozart. Vísnaþáttur (Sigurður Jónsson frá Haukagili). Ferðavísur og fjallalög, sungin af íslenzkum söngvurum. Fréttir og veðurfregnir. Hæstaréttarmál (Hákon Guð- mundsson hæstaréttarritari). „Um sumarkvöld": Park-drengja kórinn, Guðrún A. Símonar, Los Paraguayos, Johnnie Ray, Editb. Piaf, Evert Taube, Sarah Vaug- han og Comedian Harmonists skemmta. Dagskrárlok. 12.00 12.50 15.00 16.30 19.00 19.25 19.40 20.00 20.30 21.00 21.20 21.35 22.00 22.10 23.00 Fimmtudagur 26. maí (Uppstigningardagur) 8.30 Fjörleg músík í morgunsáriS. 9.00 Fréttir. 9.10 Morguntónleikar (10.10 Veðurfr.). a) Preludía og fúga í c-moll eftir Bach (Dr. Páll Isólfsson leikur á orgel). b) Konsert fyrir óbó og hljóm- sveit eftir MercellofRoger Rev ersy og Suisse Romande hljóm- sveitin leika; Ernest Ansermet stjórnar). c) Strengjakvartett í G-dúr op. 76 nr. 1 eftir Haydn (B;archet- kvartettinn leikur). d) Konsert í Es-dúr fyrir píanö og hljómsveit eftir Liszt (Györ- gy Cziffra og hljómsveit Tón- listarháskólans í París leika; Pierre Dervaux stj.). e) „The daum" eftir Lully (Claud ine Collart, Marie-Thérese Cahn, Gerard Friedmann, Ge- orges Abdoun, kór og hljóm- sveit Kammertónlistarfélagsins í París flytja; Pierre Capde- vielle stjórnar). 11.00 Messa í Dómkirkjunni (Prestur: Séra Jón Auðuns dómprófastur. Organleikari: Sigurður Isólfsson). 12.15 Hádegisútvarp. 12.50 „A frívaktinni", sjómannaþáttur (Guðrún Erlendsdóttir). 15.00 Miðdegistónleikar: Söngfólk kon unglegu óperunnar í Stokkhólmi syngur (Sveinn Einarsson kynn- ir). — 16.00 Kaffitíminn: Eyþór Þorláksson leikur á gítar. ' 16.30 Veðurfregnir. — Syrpa af hljóm- sveitarlögum og óperettulögum frá ýmsum löndum. — 19.25 Veðurfregnir. 19.40 Tilkynningar. 20.00 Fréttir. 20.20 Einar Benediktsson og minjasafn hans; — erindi (Þóroddur GuS- mundsson rithöfundur). 20.45 Einsöngur: Maria Markan syngur innlend og erlend lög. 21.10 Upplestur: Valdimar V. Snævarr les frumorta sálma. 21.20 Orgelleikur: Arni Arinbjarnarson leikur sónötu í d-moll op. 65 eftir Mendelssohn. 21.35 Frá Gotlandi; — erindi (Séra Magnús Guðmundsson á Setbergi) 22.00 Fréttir og veðurfregnir. 22.10 Smásaga vikunnar: „Móðirin" eft ir H. C. Andersen, í þýðingu Steingríms Thorsteinsonar (GuS- björg Þorbjarnardóttir leikkona). 22.25 Frá tónleikum Sinfóníuhljómsv. Islands í Þjóðleikhúsinu 29. f.m. stjórnandi: Dr. Václav Smetácek. ») Gamanforleikur eftir Jindicb Feld. b) Intrada og kanzóna eftir Hall- grím Helgason. c) Dansar frá Mæri eftir Leos Janácek. 23.10 Dagskrárlok.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.