Morgunblaðið - 19.01.1968, Qupperneq 20

20
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 19. JANÚAR 1908
MARY ROBERTS RINEHART:
SKYSSAN MIKLA
frú húsinu yðar, og þurftuð svo
ekki annað en fara upp brekk-
una, til þess að komast heim.
Stoddard fölnaði, en hann
hafði en,n ekki gefizt upp. — Ég
er enginn andskotans bfjáni, sagði
hann. — Ef ég hefði gert það,
hefði ég þá skilið bílinn eftir þar
sem hann fannst?
Hopper hafði verið að líta á
minnisblöðin sín. — Þér tókuð
þrjú þúsund dali í reiðufé út úr
bankanum í vikunni, sem leið.
Vilduð þér segja okkur, hvað
þér gerðuð við það fé?
— Nei, það vaxðar engan um
það nema mig sjálfan.
— Sáuð þér, á fösitudagiskvöld-
ið var, hana Patriciu Abbott,
þegar hún hitti konuna yðar?
Rétt hjá sundlauginni?
— Ég hafði enga hugmynd um,
að konan mín hefði hitt neinn
það kvöld, fyrr en hún sagði mér
það sjálf.
Hann var orðinn þreyttur.
Þreyttur og ringlaður. Hann sat
þarna og braut heilann um, hvert
þetta stefndi, en áfram dundu
spurningarnar á honum. Hann
hafði ekkert næði til að hugsa.
En þá komu þeir með aðaltromp-
ið sitt.
— Hlustið þér nú á, Stoddard,
sagði saksóknarinn. — Það er
bezt að vera hreinskilinn. Við
höfum yður í gildrunni og það
vitið þér. Þér fóruð ekki beint
heim, nóttina, sem Morgan var
myrtur. Við vitum, hvenær þér
komuð heim og hvernig. Við vit-
um, að þér hafið verið að heim-
sækja Evans á spítalanum, og
voruð fyrir utan gluggann hjá
honum, kvöldið, sem hann hvarf.
Og við höfum rökistudda trú á
því, að þér hafið reynt að myrða
ungfrú Abbott, við búgarðinn,
kvöldið, sem hún sagði konunni
yðar það sem hún vissi. Það er
bezt að viðurkenna það Stodd-
ard. Við höfum öll trompin á
hendinni.
Stoddard leit kring um sig í
stofunni, þreyttum augum. En
þar var enga samúð að finna.
Bara fáeinir menn og hraðrit-
ari, sem skrifaði niðux, en úti
fyrir dnmurnar í umferðinni í
borginni.
— Skilst mér það rétt, að ég
sé tekinn fastur?
— Já, það virðist svo, sagði
Stewart vingjarnlega.
39. kafli.
Þeir voru víst visisir í sinni
sök. Tony flýtti sér á ráðstefnu
með Dwight Elliott, og honum
hnykkti við, þegar Hopper sagði
þeim frá þessu. AUan laugardag-
inn og fram eftir sunnudegi
höfðu þeir ranrasakað málið frá
þessari nýju hlið, spurt starfs-
fólkið á búgarðinum spjörunum
úr, og jafnvel hjúkrunarkon-
urnar í sjúkrahúsinu.
Það fyrsta sem þeir kollvörp-
uðu var fjarverusönnun Julians,
nóttina, sem Morgan var myrt-
ur. Þar kom til skjalanna kona
aðstoðargarðyrkjumannsins, Joe
Smith, mannsins, sem hafði séð
bílnum ekið niður í gilið.
En hún var nú þögul samt.
Hún var með ungbarn í fang-
inu og leit kuldalega á þá. —
Ég veit ekkert og ég þarf að
gefa barninu, sagði hún. Eruð
þið ekki búnir að gera nóga
bölvun af ykkur hérna? Ef hann
Joe hefði bara haldið sér sam-
an, væruð þið ekki hérna núna.
— Setjum svo, að þetta barn
yðar væri mynt, munduð þér þá
vilja hlífa morðingjanum?
— Hr. Stoddard er enginn
morðingi, sagði hún hneyksluð,
en áttaði sig þá á því, sem hún
hafði gert. Hún setti upp
hræðslusvip, en þar kom, að þeir
hótuðu að fara með hana til
borgarinnax. Þá lét hún undan.
Nóttina, sem Don var myrtur,
sat hún uppi að bíða eftir mann-
inum sínum. Hann var seinna á
ferð en venjulega og hún hafði
ásett sér að „láta hann fá orð að
heyra“. Það var hedtt þessa nótt
og hún sat í forskálanum við
húsið sitt, sem var ekki langt
frá gilbarminum, og fáum mín-
útum efitir klukkan eitt, sá hún
Julian Stoddard ganga fram
hjá. Hann kom úr áttinni frá gil-
inu, og hann gekk hægt, rétt
einis og hann væri þreyttur.
— Fannst yður það ekki
óvenjulegt?
— Hvers vegna það? Hann
hafði verið úti í kvöldboði. Hann
kom oft seint heim og hann
vildi helzt fara gangandi .
— Sá hann yður?
— Það held ég ekki.
Þarna skaut ýmislegu skakkt
við. Til dæmis hélt hún því fram,
að hún hefði heyrt til Julians á
gangstígnum, áður en hún heyrði
bíl stanza við gilið. Hvað bílinn
snexti, þá hélt hún, að það væri
einhver að aka Joe heim. En það
leið nokkur stund áður en Joe
birtist.
62
Og þá var framburður þjóns
Julians honum ekki síður til for-
áttu. Þegar gengið var á hann
og honum sagður framburður
konu Smiths, þá játaði hann, að
smókingföt Julians hefðu verið
illa farin næsta dag. — Ekki
verri en þó að hann hefði farið
út að ganga í myrkri! sagði hann
þvermóðskulega. — Og það gerði
hann oft. Buxurnar voru dálítið
rakar.
— En hvað um skóna?
— Þeir voru líka óhreinir,
játaði hann ólundarlega. — En
hvað eruð þið að fara? Ef þið
haldið, að hann sé nokkuð við-
riðinn það, sem gerðisit í Klaustr
inu, þá þekkið þið ekki hann hr.
Stoddard.
Þeir reyndu líka að fá að tala
við mig, en ég var ekki samtals-
fær. Margery var líka í rúminu
og hafði heyrt um árásina á mig,
og vissi ekki, hvernig hún ætti
að skilja hana. En engu að síður
varð þeim nokkuð ágengt um
daginn. Þeim tókst meira að
segja, að setja Julian í samband
við hvarf Evans. Hann hafði
heimsótt Evans nokkrum sinnum
í sjúkrahúsið, og þegar hann
hafði verið handitekinn og það
var komið út um allt, gaf einn
hjúkrunarnemi sig fram. Hún
kom feimin inn í skrifstofu yfir-
hjúikrunarkonunnar, hrædd en
einbei'tt.
— Ég verð víst rekin fyrir
þetta, sagði hún. — Það þykir
mér leitt, því að ég hef kunnað
vel við mig hérna. Ég var að
vona, að ég fengi að vera áfram,
en ....
Svo grét hún ofurlítið, en ann-
ars sagði hún sögu sína furðu
hressilega. Hún hafði verið úti
nóttina, sem Evans hvarf. Ekki
mjög seint en þó fram yfir tím-
ann. Það var hægt að komast
inn, ef maður var nógu kunnug-
ur. Ljósaherbergið, sem var allt-
af lokað á daginn, var oft loftað
út á nóttunni, og þar var hægt
að komast inn um gluggann .
Hún hafði séð bíl standa á veg
inum, þegar hún kom heim.
Hana furðaði á því, vegna þess
að við spítalann voru nægiieg
bílastæði. Ekki þekkti hún bíl-
inn, en þegar hún fór fyrir hús-
hornið, sá hún mann standa und-
ir glugganum hjá Evans. Nei,
hún sá ekiki Evans sjálfan. En
hún hafði oft séð hr. Stoddard og
hélt nú, að hann hefði verið
þessi maður.
Þetta upplýstist á sunnudags-
kvöld. Saksóknarinn var enn í
skrifstofu sinni, og Hopper hjá
honum. Stewart neri saman
höndum. — Nú þarf ekki framar
vitnanna við, sagði hann — þetta
er eins og opin bók. Við getum
fengið ákæru í næstu viku.
En Hopper var ekki eins viiss.
— Þetta er eiginlega of upplagt,
sagði hann. — Og meira að segja
fram yfir það!
Stewart brást iUa við. — Hvað
gengur að þér, maður? Náung-
inn er sýnilega sekur. Hvað er
svo sem framyfix?
— Ýmislegt, drafaði Hopper.
— Hver drap Maud Wainwright
og hversvegna? Hver skaut á bíl-
inn hennar Bessie? Hver gerði
sikemmdarverkin í kirkjugarðin-
um? Og ef Stoddard hefur rænt
Evans, hvar er hann þá nú. Og
hvers vegna?
— Sennilega bæði dáinn og
grafinn.
Hopper brosti. — Hafið þér
nokkurn tíma reynt að grafa
lík, herra saksóknari? Það er
hreint ekki svo auðvelt. Fyrst er
nú að ná í líkið. Svo þarf verk-
færi. Næsit þarf tíma, ef þetta á
að vera almennilega gert. Og ef
Evans hefur verið grafinn, þá
hefur það verið vel og vandlega
gert. Og svo var heldur ekki sér-
lega mikill tími til þess. Sólin'
var komin upp klukikan sex
þennan morgun.
—. Við erum ekki að rann-
saka Stoddard vegna morðsins á
Evans, sagðí Stewart ólundar-
lega. — Ef þér lífcar ekki
þetta ......
— Jú, mér líkar það ágætlega,
sagði Hopper og stóð upp og
teygðd úr sér. — Prýðilega!
Hvens vegna kalilaði Tony á
einkaspæjara frá New York dag-
inn, sem skotið var á konuna
hans? Til hvers fór hann í bóka-
safinið sama kvöldið? Hvenær
komst hann að því, að konan
hans var að kúga fé út úr frú
Stoddard? Hver tók byissuna
hans úr herberginu hans? Hvers
vegna var frú Wainwright í þann
veginn að selja skartgripina
sína? Hversvegna var.......
— Snáfaðu út, sagði Stewart,
— annars fer ég að halda að þú
ÚTSALA
á pilsum, buxum, drögtum, kápum o. m. fl.
Mikil verðlækkun
Sokkabúðin
Laugavegi 42.
OFFSETLJÓSMYNDUN
r
UNDIRBÚNINGSVINNA FYRIR OFFSETPRENTUN
1
Við Leifsgötu
Til sölu er 4ra herbergja efri hæð í húsi við Leifs-
götu, stærð um 100 ferm. Er í góðu standi.
ÁRNI STEFÁNSSON, HRL.
Málflutningur. Fasteignasala.
Suðurgötu 4. Sími 14314. Kvöldsími 34231.
PRENTÞJÓNUSTAN SF
MJÖLNISHOLTI 14 SÍMI 21635
ÚTSALA
PILS, KJÓLAR, KÁPUR
T
9
Laugavegi 31. — Sími 21755.
BLADBURDARFOLK
OSKAST
f eftirtalin hverfi
Laugavegur neðri — Laugavegur efri —
Sjafnargata — Hverfisgata II — Seltjam-
arnes — Melabraut — Hagamelur — Aðal-
stræti.
Talið við afgreiðsluna i sima 10100