Morgunblaðið - 21.01.1969, Blaðsíða 5

Morgunblaðið - 21.01.1969, Blaðsíða 5
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 21. JANÚAR 1969. Gamfir bslar wieð vir&ti* fe&utn svip MEðAL þess sem eyðilagð ist í brunanum að Korpúlfs- stöðum um helgina, var aam- all bíll — Kanada, Buick, ár- gerð 1926: „sportmódel" —, með skemmtilega sögu að baki. Úr eigu enskra greifa hjóna kom bíll þessi til fs- lands: hér spunnust málaferli út af honum en svo hafnaði hann sem safngTipur í Árbæj arsafni og í eigu safnsins var hann, þegar eldurinn batt enda á feril hans. En hvað verður nú um greifahjónin, sem sögð voru hafa fylgt Valgeir við bílinn, þegar þeir báðir voru upp á sitt bezta. Valgeir er í skinnstakknum finnska, sem á er minnzt i samtalinu. Ferli eina safnbíls landsins lauk í brun- anum að Korpúlfsstöðum — bílnum til íslands? Kannske hefur eldurinn einnig bundið endanlegan endi á þeirra fer- il. Hver veit? En sá, sem mest veit um sögu þessa góða bíls, er Valgeir Magnússon, véla- og viðgerðarmaður hjá Landspítalanum. „Blessaður vertu — ég hef stundað ýmis'legt um dagaa", segir Valgeir, þegar ég kveð dyra á heimili hans: þangað kominn til að skrá nokkra punkta úr löngum ferli gam- als bíls, sem alla tíð hélt sín- um virðulega svip, þar til eld urinn batt sviplegan endi þar á." Ég hef verið útgerðar- maður, skipstjóri, stýrimaður, mótoristi og kokkur, bílstjóri og braskari." „Það fyrsta sem ég veit um þennan bíl", heldur Valgeir áfram, „er, að Stefán Þorláks son, þá bóndi í Reykjah'líð í Mosfellssveit, keypti hann úti í Englandi og flutti hingað heim. — Líklega hefur það verið árið 1935. — Úti í Eng- landi, skal ég segja þér, átti að setja bílinn í bílakirkju- garð. Hann hafði verið í eigu enskra greifahjóna: ekki man ég nú lengur hvað þau hétu þau tignu hjón, en svo hrukku þau upp af og krakkarnir, sem við öllu tóku, vildu ekk- ert með bílinn hiafa — þeim þótti hann úreltur orðinn —. Vildu krakkarnir losna við bílinn fyrir 8 pund í kirkju- garðinn, þá kom Stefán til sögunnar og keypti bílinn. Á átta þund, eins og kirkju- garðsdvölin átti að kosta. Nú. Svo átti Stefán bílinn hér uppi, notaði hann eitt- hvað sjálfur en seldi hann svo I KJarli Pálssyni, bílstjóra. Af Karli keypti ég svo bíl- inn — það hefur verið 1937— 38. En út af þeim kaupum spunnust málaferli. — Nú? — Já, lagsmaður! Mála- ferli! Þau byggðust á því, að Stefán hafði selt Karli bíl- inn með eignarréttarsamningi — svona eins og húsgögn eru seld nú til dags. Þegar ég svo kaupi af Karli verð ég mér úiti um veðbókarvottorð, sem segir, að bíllinn sé skuldlaus með öllu og í þeirri góðu trú lifði ég, því að ég vissi auð- vitað ekkert um samning Stef áns og Karls. Bíddu nú við. Svo getur Karl ekki staðið í skilum við Stefán og málaferlin urðu milli Karls og mín. Það var sko spurningin um það, hvort veðbókarvottorðið héldi eða ekki héldi. Það komst hölvít- is harka í þetta en svo fór, að Stefán gafst upp og sendi mér bréf þess efnis, að hann væri hættur við að reyna að ná bflnum aftur og mætti ég því líta á hann sem mínaeign — Og þá áttu loks bílinn? — Það held ég nú! Nú á ég bílinn og hann reynist mér svona skínandi vel. Þegar fram liðu stundir varð bíllinn þekktur og margir undruðust hvað hann dugði og hversu litlu ég þurfti að kosta til. — Ojá. Þeir voru margir sem öf unduðu mig af farkostinum. Hvar sem ég lagði, dreif að fjölda manna sem gengu í kring um bílinn eins og jóla- tré- — Ferðaðist þú mikið um landið? — Blessaður vertu. Ég fór um allar trissur. Sjáðu. Hér er eitt dagblaðið: 20. septem- ber 1951. Og mynd af mér við bílinn á baksíðu. Ekki ber á öðru. Og í blaðinu segir: Skákmótið í Beverwijk: Friörik vann Ostojic í 6. umierð — Tapaði fyrir Geiler og Doda ÚRSLIT 6. umferðar á skákmót- inu í Beverwijk, Hollandi, fóru þannig að Friðrik Ólafsson vann Ostojic, Júgóslavíu, Botvinnik, Sovétríkjunum vann Lombardy, Bandaríkjunum, Ciric, Júgóslav- íu vann Langeweg, Hollandi, Geller, Sovétríkjunum vann Ree Hollandl og Keres, Sovétrikjun- um vann Doda, Póllandi. Benkö, Bandaríkjunum og Donner, Hol- landi gerðu jafntefli, en skákir Portisch, Ungverjalandi og van Shceltinga, Hollandi og Kaval- eks, Tékkóslóvakíu og Medina, Spáni fóru í bið. Friðrik Ólafsson tapaði biðská sinni gegn Geller úr 4. umferð. Úrslit í 5. umferð urðu þessi: Doda vann Friðrik, Portisch vann Donner, Botvinnik vann Medina, van Scheltinga vann Nýkomin úr Norðurlands- ferð. „Bifreið þessi er með sömu vél ófræstri og engir stærri hlutar hennar hafa verið end urnýjaðir. Fyrir nokkrum dög um er eigandinn nýkominn á henni úr ferð til Norðurlands allt norður í Vaglaskóg og duigði hún hið bezita. Hann seg ist ætla á henni austur á Fljótsdalshérað næsta sumar, og hann er ekkert smeykur um, að hún muni ekki duga vel nokkur ár enn". — Já, já, segir Valgeir. Ég fór um allar trissur á bflnum og aldrei bilaði neitt. En nú kemur að því, að mig fer að langa í nýjan bíl. Ég kaupi svo bíl, árgerð 1957, en tek hann ekki út fyrr en árið eftir. — Seldirðu þá hinn? — ónei. Ég vissi hreint ekki, hvort sá nýi myndi duga mér betur, svo ég taldi viss- ara að eiga þann gamla í bakhöndinni. En þeir voru margir sem vildu kaupa. Það vantaði ekki, enda bíllinn all ur í skínandi góðu lagi. En ég hélt mig sem sé sem höfð- ingjarnir — með tvo til reið- ar. En þar kom, að ég gat hvergi komið þeim gamla í hús yfir veturinn. Ég hafði daðrað dá'lítið við þá hug- mynd að Mta bílinn lifa og sá þá bara eina leið að gera hann að safngrip. Þetta var eini bíllinn sinnar tegundar á landinu og merkur fyrir margra hluta sakir, m.a. fyrir það, að ég hafði enigar breyt- ingar á honum gert. Ég kom að máli við Lárus Sigurbjörnsson, sem tók vel í málið, og endirinn varð sá, að ég gaf Árbæjarsafni bíl- Kavalek, Lombardy vann Lange- weg og Benkö vann Ree. Jafntefli gerðu þeir Ciric og Ker- es og þá gerðu Ostcjic og Geller jafntefli. Staðan eftir sex umferðir er inn með öllum fylgiskjólum. Þá var hann á öllum dekkj- um nýjum ásamt öl'lu öðru í prýðilegu standi. Felgustærð- in var 21x600: tréfelgur með píiárum, sem aldrei gjöktu. Heyrðist aldrei tíst. Og með fulla skoðun var hann, Þetta var 1963, að mig minnir. Mér var sagt, að bíllinn vekti mikla athygli á safninu, en því miður komu upp erfið- leikar í sambandi við pláss fyrir hann og var þá brugð- ið á það ráð að flytja hann til geymslu að Korpúlfsstöð- um. Og þar dó hann svo drottni sínum um helgina. Þannig endaði það nú. — Mig minnir, að ég hafi heyrt talað um reimleika í sambandi við þennan bíl? — Ójá. Er það svo. — Og Valgeir glottir. Já. Það orð lék á, að greifahjónin sálugu fylgdu bílnum og sæjust stund um í aftursætinu. Hann reykti þá stórsígara og frúin á pels náttúrlega. Ég hafði hálft í hvoru bara gaman að þessum sögusögnum og ýtti undir þær þegar vel lá á mér. Og nú hlær Valgeir dátt. — Síðan dregur hann fram myndaalbúm og sýnir mér. — Sjáðu. Hér er ég við bíl inn, þegar hann var upp á sitt bezta. Og ég í finnskum skinnstakk. Þetta er frægur stakkur. Þú getur séð hann i Þióðleikhúsinu núna, því sá finnski vinnukart Matti er sko einmitt í þessum stakk á svið inu. Það var kunningi minn, serq ég hafði einu sinni gert stór- an greiða. Hann var í sigl- ingum og ég bað hann að kaupa fyrir mig skinnstakk. Þá voru allir bílstjórar i skinnstökkum, þeir voru spissilaga niður og með stór- um útafleggjurum að framan og skornir upp að aftan. Þetta var tízkan, lagsmaður. Svo kemur náunginn með stakkinn. Þennan stakk! Og ég varð fyrir stórum vonbrigð- um. Þetta var þá hátt í háls- inn, með stórum kraga upp á hnakka og jafnsíður allan hringinn! En ég hafði ekki orð á vonbrigðunum en fór heim með stakkinn og hét því að fara aldrei í hann. Svo var það eitt sinn, að við hjónin brugðum okkur inn að Hveravöllum. Þegar ég er að fara út úr húsinu verður stakkurinn fyrir mér og ég hugsa þá sem svo: Bezt að taka helvítið með. Og ég fleygði honum fyrirlitlega í aftursæitið. Inn á Hveravöllum var þá norðan nepja og kuldi, þegar .til kom. Ég þurfti að ganga nokkurn spöl að sæluhúsinu, var heitur úr bílnum svo ég tók stakkómyndina, hneppti upp í háls og arkaði af stað. Og þar tók ég stakkinn í fulia sátt, lagsmaður." Þannig lýkur samtali okk- ar Valgeirs að þessu sinni. „Ég varð dálítið sár, þegar ég sá brunnar leifar bílsins að Korpúlfsstöðum um helg- ina", segir Valgeir. „En þetta er víst leiðin okkar al'lra — líka gamalla bíla með virðu- legan svip." „Þetta er leiðin okkar allra virðulegan svip." 11. Lombardy 12. Ostojic 13-15 Kavalek — lika gamalla bíla með þessi: 1. Botvinnik 5% vinn 2-4. Geller 4% — 2-4. Ciric 4% — 2-4. Keres % — 5. Benkó 4 — 6. Friðrik 3»/2 — 7. Portisch 3 + 1 b 8-10. Langeweg 3 vinn 8-10. Donner 3 — 8-10. Donner 3 — 8-10. Dodo 3 — 2% — 13-15 Medkia 1+1 b m — 15-15 von Scheltings 1 + 1 b L+l b 16. Ree Vt Nýr skemmtisloður ungu folksins í BYRJUN febrúar verður opn- aður á vegum Æskulýðsráðs Reykjavíkur nýr skemmtistaður fyrir ungt fólk. Verður hann til húsa að SkaftaMíð 24, þar sem áður var veitingahúsið Lidó. Unnið er að nokkrum endurbót- un og breytingum á staðnum og ¦er gert ráð fyrir að koma þar upp fullkomnu „diskoteki", og að þar verði haldnir dansleikir og ýmsar skemmtanir fyrir ungt íólk. Efnt hefur verið til sam- 'keppni um nafn á staðnum og eru ungir sem gamlir hvafctir tfl þátttöku í samkeppninni, en •verðlaun fyrir bezta nafnið verða 5000 kr. Tillögum skal sikila til Æsku- lýðsráðs merktum „Hvað á húsið að lieita".

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.