Morgunblaðið - 17.05.1972, Blaðsíða 22

22
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 17. MÁI 1972
Þuríður Kjaran Böðv-
arsson — Minning
1 dag verður borin til hinztu
hvildar Þuríður Kjaran Böðvars
soci. Hún var þeim, að ég hygg,
mjög eftirminnilegur persónu-
leiki, sem henni kynntust, og
imig langar að minnast hennar
roeð fáum orðum, enda þótt ég
setti að vita, að lofræður og eft-
irmæli voru henni sízt að skapi,
þvi að hún var mjög fordi'ldar-
laus n.-.nneskja, en svo hl.ýjar
endurminningar á ég um hana
alit frá bamsaldri, að ég get
ekki orða bundizt.
Hún mátti muna timana
tvenma, sára fátækt og góðar
SLríir. Að vissu leyti var hún
fuiltrúi kynslóðar og þjóðtfélags
t
Unnusti minn,
Birgir Vigfússon,
lézt af slysförum 18. marz sl.
Jarðarförin hefur farið fram.
Fyrir hönd vandamanna,
Sigríður Þorgilsdóttir.
t
Innilegar þakkir til allra, f jær
og nær, fyrir samúð við and-
lát og jarðarför
Dagbjartar Jónssonar,
Hvítárdal.
Eiginkona, börn,
tengdabörn, barnabörn,
faðir, systkini
og móðursystir hins látna.
hátta, sem eru að hverfa, —
kynslóðar, sem blygðaðist sín
aldrei fyrir fátækt og miklaðist
ekki af efnum, — barmaði sér
sjaidan og var þyngst raun að
þurfa að leita til sveitar. —
Sem betur fer eru þessir þjóð-
félagshættir að breytast á þann
veg, að aukin félagsl'eg sam-
hjálp forðar því að grípa þurfi
yfirleitt til örþrifaráða- — Ungt
fó’.k af öllum stéttum getur nú
almennt sótt til mennta og reynt
er áð .ílúa að öldruðúm, sjúk-
um og olnbogabömu-m þjóðtfé-
lagsins. Ef til viil er þetta rnerk
asta átak síðustu kynsióðar og
verður lengur mininzt en
margra svokaLiaðra fraimfara.
Þuriður var fædd 6. apríl ár-
ið 1898 að Vælugerði í Flóa,
heidur búrýru kofi. Hún var
sjötta i röðinni af níu systíkin-
um. Foreidrar hennar voru Sig-
ríður Pálsdóttir, dóttir Páls
bónda og hreppstjóra að Þing-
skálum og svo að Selalæk á
Ranigárvöiium. Móðir Sigríðar
var Þuriður Þorgiisdóttir frá
Rauðnefsstöðum. Þótti húm mik-
il greindarkona og víðlesin. Er
sagt að Jóni Sigurðssyni hafi
fundizt mikið til uim fróðleik henn
ar, er hann kom á Rauðnefs-
staði eitt sinn og húsfreyjan
t
Minningarathöfn um son
minn,
Guðmund Maríasson,
sem fórst af togaranum Nep-
túnusi 17. apríl sl., fer fram
í Fríkirkjunni í Reykjavík
fimmtudaginn 18. mai kl. 1:30
e.h.
Fyrir mina hönd og annarra
vandamanna,
Sigriður Jónsdóttir.
t
Sonur okkar og bróðir
STEFAN STEINGRlMSSON,
Hátúni 6,
andaðist þriðjudaginn 16. maí.
Vandamenn.
t
Hjartkær eiginkona mín og móðir okkar,
RAGNHILDUR HJALTADÓTTIR,
andaðist I Landakotsspítala að morgni hins 16. þ. m.
Kristján Siggeirsson,
Guðrún Kristjánsdóttir,
______________________ Hjalti Geir Kristjánsson.
t
Útför föður okkar,
JÓHANNS JÓNATANSSONAR
frá Hjörsey,
Ter fram frá Fossvogskirkju fimmtudaginn 18. ma! kl. 1.30. —
Blóm vinsamlega afþökkuð.
Sigrún Jóhannsdóttir,
Halldór Jóhannsson.
t
Bálför föður okkar, tengdaföður og afa,
RAGNARS GUÐMUNDSSONAR,
fyrrverandi birgðavarðar,
fer fram fimmtudaginn 18. maí kl. 3 e. h.-frá Fossvogskirkju,
Þeir, sem vfldu minnast hins látna, eru v'msamlegast beðnir
að láta Blindavinafélagið njóta þess.
Sigríður Michelsen, Páll Michelsen,
Pétur Ragnarsson, Guðríður Gunnarsdóttir,
Guðmundur Ragnarsson, Hólmfríður Cadsson,
Guðrún Ragnarsdóttir, Egill Bachmann
og bamaböm.
var að le-sa í danskri bók. Páál
faðir Sigríðar var sonur Guð-
mundar Erlendssonar að Keld-
um af VíikLn'gsiækjarætt. — Tóm
as Eyvindisson, faðir Þuriðar,
var af kjammikl’U fólki kominn,
ættaður úr Fljótshlíð frá Dúðu-
stöðium eða Dúðu og miátti að
sögn r>kja Eyvindamafnið í
beinan kanllegg til Duggu-Ey-
vindajr, .sem jn.a. var settur sýski
maður i Húnaþingi og kiaustur-
haldari að Kirkjubæjar'kilaustri
á fyrri hluta 18. aldar. Tómas
er sagður hafa verið mikið prúð
menni og hamhleypa til verka.
Um aldamótin, eða vorið 1898,
fluttust þau hjón, Tómas og Sig-
ríður, til Reykjavíkur. Þá var
Þuríður aðeins sex vikna göm-
ul. Fyrst settust þaiu að i Sauða-
gerði, torfbæ með moldargólfi,
síðar fluttust þau á Mclinn, sem
Mka var torfbær. — Afkoma
var erfið á þessum árum. Amima
sagði mér, að afa mínum hafi
þótt það mikil hlunnindi, er
hann fékk ígripav' ínu hjá vel-
unnara þeirra Geir Zoega ka,up
manni, og öðrum nokkra tíma í
salti eða kolum á Eyrinni, eða
við klakahögg á tjörniinni. En
svo fél'l fyrivinnan frá, Tómas
lézt frá ungum barnahópi sín-
um i byrjun árs 1916. — Syrti
þá mjög fyrir sólu hjá ekkjumi
því að hjónaband þeirra hafði
verið mjög ástúðlegt, — en af-
kocmiuhorfur óvænlegar, svo að
ekki sé fastar kveðið að.
Hagur þeirra hafði þó held-
ur vænkazt, að ömmu þótti er
þau fluttu í Skothúsið á fyrsta
tug aldarinnar. — Á homi Suð-
urgötu, þar sem nú er Skoþ
húsvegur, stóð þá lítið timbur-
hús, Skothúsið. Skotfélagið
gamla hafði látið reisa það, en
var nú hætt störfúm. Bjami
Jónsson snikkari hafði keypt
það og látið innrétta sem ibúðar
hús og síðar selt það Ásgeiri
Sigurössyni raeðismanni og
Tryggva Gunnarssyni banika
stjóra. Þetta hús fengu þau
Innilegar þakkir til allra
þeirra, er sýndu okkur vin-
áttu og samúð við andlát og
jarðarför
Kristjáns Friðbergs
Bjarnasonar,
Tindum.
Ragnheiður S. Þorsteinsdóttir,
Magnús, Stefanía,
Anna, Unnur,
Guðbjörg, Guðrún,
Bjarni, Þorsteinn,
Björn,
tengdabörn, barnabörn.
amma og afi á leigu og þótti
húsakynnim mjög til bóta, enda
þótt herbergin vœru ekki nema
þrjú, auk eldihúss og gólffl'öt'Ur
al'lUr varla að nútima stórstofu-
stærð. Þetta litla kot var í höfð
ingjahverfá, ,í ræsta nágrenni
við Hannes Hafstein í Ráðiherra
bústað.num, Þorvald Krabbe,
Lárus Bjarnason og gegnt Val-
höll Péturs Ólafssonar. En allt
þetta fólik reyndist ömmu og afa
og börnum þeirra yel og mynd-
aðist, með þeim góð og v.aranleg
vinátta. Síðar tókst fööur min-
um fyrir atbeina Tryggva
Gunnarssonar, að eignast Skot-
húsið. Einhverjir höfðu boðið
3100 kr. í eignina, en Tryggvi
sagði pabba að bjóða 3150
krónur í það. „Þið eigið að eiga
það,“ sagði Tryggvi og svo
varð.
í Skofihúsinu ólsfi. Þuríður
upp. Hún gekk i Kvennaskól-
ann og,-fór snemima að vinná við
verzlun og gerði það um langt
árabil, iengst af i Verzwn Har-
aldar Ámasonar. — Þar éiignað
ist hún marga trygga vini með-
al samstarfsfólks.
Amma og SkotfLúsfólkið, ekki
sízt Þura fracnka, voru okkur
sysfikinunum ákaflega góð.
Marga nóttina gi-sti ég þar, þótt
húsakynnin væru ekki mikii, en
mikil var heimilishlýjan, og otft
gaman á kvöidin, þégar rökkva
tók. Amma hafði henigt stykki
fyrir gluggann, kveitet á ódiu-
lampanum og ráuðikynt kola-
ofninn. Daufa skímu bar á
miyndimar á veggnum, af Hall-
grími Péturs'Syni, Kxisti og
Mariiu mey. Og svo sagði amma
sögur, en Þura eða systurriar
gáfu manni kaffi og kandís með,
sem ekki mátti drekka heima.
Þetta er kannski risJútill mirin-
imgairammi um látna frænikiu okk
ar og mérika kor.u, en þó engu
að siöur minnisstæöur. — TómaS
Kveðja:
Pétur Runólfsson fyrr-
verandi bátsmaður

Fæddur 7. maí 1893.
Dáinn 7. mai 1972.
Þeim fækkar óðum aldamóta-
piltunum, sem komu úr sveitinni
og litlu sjávarplássunum, til að
stunda hér sjóróðra við flóann
og til þess síðar meir að byggja
upp skipshafnir og yfirmienn tog
araflotans, sem var þá að hefja
siglingiu sína eftir aldamótin sið
ustu. Þeir voru þátttakend-
ur í þvi að gj.öra togaraflotann
að þvi stórvirki er hann síðar
varð, þeim sjálfum tii þroska og
arðsemi og þjóðinni allri til hag
sældar og blessunar. Skipim fisk
uðu — sveitin þeirra stæiklkaðá í
orði Oig á borði.
Þessir piltar voru margir ekki
háir i loítinu, en kjarninn var
þvi meiri. Margir þeirra flutbu
sumpart sveitina sína með sér,
eða svipmót hennar í kaupstað-
inn, höfðu nokkrar kindiur, en
aðrir garðrækt til að bæta sér í
búi þótt sjórinn væri gjöfiuil, en
til þess eins og að slíta e'kki sam
vistum við moldina og jörðina.
Einn af þeim mörgu úr þess-
um hóp er vinur okkar hjón-
anna Pétur Runólfsson fyrrver-
andi bátsmaður, Hjarðarhaiga 48,
■ löngum búsettur að Grund, en
svo hét heimiili h-ans er lengi stóð
eitt á Melunum vestan Lotft-
skeytastöðvarinnar, þar sem nú
er risin f jölbýlisíh úsablokkin
váð Hjarðarhaga. Hann var
sjálÆseignarbóndi að Grund. Við
Hjarðarhaga býr nú dugmikil
kona hans Katrín Þórarinsdótt-
ir ættuð úr Leiru, dóttirin Svala
Innilegar þakkir færum við þeim fjölmörgu, sem sýndu okkur
samúð og vinarhug við andlát og útför eiginmanns míris,
JÓHANNESAR SKALDS ÚR KÖTLUM.
Sérstakar þakkir færum við Páli Ásmundssyni lækni og öðru
starfsliði Landspítalans, fyrir frábæra umönnun í erfrðum veik-
indum.
Fyrir mína hönd og annarra vandamanna,
Hróðný Einarsdóttir.
og sonurinn Bragi ásamt fjöl-
skyldium sínium og minnast þessa
dagana ástrí'kra og umhygigju-
samra foreldra, þar sem hús-
bóndinn er látinn en eftir roik-
ið dagsverk mikla ástúð og um-
hyggj u og virðingu og vináttu
fjölda er honum kynntust
á langri æfi, en í þeim hópi er-
■um við hjónin.
Pétur Runólfssoin var æfctaður
frá Hálsum í Skorradal, elstur
margra d'Uigmdkilla sysfikina.
Ungur að aldri fór hann til
sjóróðra og síðar á togara, sem
háseti og síðar sem bátsmaður.
Fyrst á Ými, Gylii og Venus,
með ýius'um afia- og dugnaðar-
mönnuim, en lengi æfi með hin-
um kunna aflamanni og skip-
stjóra Viilhjálmi Ámasyni. Fór
alla tið vel á með þeim, þótt báð
ir heimibuðu nokkuð, en mest af
sjiátfum sér. Nokkmu eftir
að Bæjarútgerð Reykjavílkur hóf
starfsemi sina gjörðist Pétiur
heitinn, starfsmaður hennar.
Var þar fyrir mikið mannval.
Verkstjórinn Sigurður Sveins-
son sáJuigur, valinkunniur sæmd
armað'Ur, Guðm.undur sáúugi
Guðnason, ljúfmenni og skip-
stjóri, Ólatfur Ámason verikstj.
og sómamaður nú á Hrafnistu,
hann Óli á Geir eins og hann
var stundum kallaður, allt við-
kunnir duignaðar- og' sæmdar-
menn, sem ekki máttu vamm sitt
vita í neinu og margra manna
makar við flest störf. Það var
engin tilviljun að Pébur heitinn
varð einn í hópi þessara manna,
skipin mörg og veiðamar mikl-
ar og þartfimar alls staðar fynir
hollar hendur.
Árum saman splæsti Pétur alla
víra sem nota þurfti um borð í
togurunum, gjörði við alla „líf-
fleka" sem þeir notuðu, auk
margs aninars er að smíðd
laut; er óíhæbt að segja, að hann
var jaifnvíigur á allt, óvenju
venkséður af ólærðum að vera.
Hefi ég fáa sdóika þekkt fyrir
trúmenns'ku og ráðvemdni. AJlt
var vel gjört. Hann var heimi'lis
vinur okkar hjónanna og sökn
um við vinar í stað. Nú kemur
hann ekki framiar í kafíisopa til
óklcar eins og hann stundium
gerði, eftir að hann hiætti fastri
vinnu, nú tekur hann ekiki leng
ur til hendinni hvoriki hjá mér
né öðnum.
Þökk sé homum trúmennskan
og dyggðin við skyldiusbörfiii
alla ætfi.
ÞÖkk sé þeim hjóntum Pétri
Runólfssyni látnum og Katrfnu
Þórarinsdótfcur sem etftir lií-
ir, fyrir það fordæmi er þau
hafa gefið öðrum með Htfermi
sínu, iðjusemi, spaitnieytni og
sönnum lífsims gæðum. Blessuð
veri minndng hins látna heiðurs
maims. Forsjónin veri komu
harns, bömum og vandafólki öJJu
lákm í náö.
Jón Axel Pétunsson-