Morgunblaðið - 22.05.1977, Qupperneq 29

MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 22. MAÍ 1977
29
mikið, var vel heima í íslendinga-
sögum, keypti og las timarit, sem
fjölluðu um bókmenntir og önnur
menningarmál. Þegar tími vannst
til, sökkti hann sér niður í lestur
ljóða góðskáldanna.
Órímuð Ijóð voru honum ekki
að skapi. Eitt sinn sendi hann
virtu tímariti, sem þá var fyrir
nokkru byrjað á að birta hin svo-
kölluðu atomljóð, kvæði til birt-
ingar, en fékk það ekki birt. Þá
sendi hann þvi þessa kveðju.
Ég gaf þér mitl ljóégull, ég gat ekki meir,
er gróska þfn virtist á þrotum,
en keypti að þér flautir — keypti að þér leir-
sem kom mér að litlum notum.
Magnús sat i hreppsnefnd
Akrahrepps i nokkur ár, hann var
í skólanefnd og úttektarmaður
hreppsins mjög lengi, sat á aðal-
fundum Búnaðarsamband Skag-
firðinga og Kaupfélags Skagfirð-
inga. Fleira mætti nefna, en hér
skal við staldrað. Á síðari árum
háði heyrnardeyfa Magnúsi mjög
og var honum fjötur um fót. Til
áréttingar því, sem þegar hefur
sagt verið, skal vísað til ljóðs, er
birtist í Morgunblaðinu fyrir 30
árum síðan, eða nánar til tekið 30.
mars 1947, í tilefni 50 ára afmælis
Magnúsar, en þar stendur meðal
annars:
Ljóðbrandi veitir, braghörpu þeytir,
Sólhlýja sveitin söng þínum veitir
viðtökur varmar.
Kliðmýkstu kvæðin kvaðstu um svæðin,
enn þar sem ungur æskuslóð gengur
fimmtugur drengur.
Hátt rfs á hjalia hlfð undir fjalla
blómskrýddur bærinn, bestu sem færir
vitni um verkin
áhuga unnin, elju samrunnin
þín, sem vel þorðir þreki að beita
Iffsgæfu leita
fangi í foldar. Frjóauðgi mildar
vildir lið leggja, leið vfsaseggjum
gróðrar til gæða.
Tún þitt nú tugir tveir — lengi dugir —
hektara — heyið hjarðmanni góðum.
Lít mynd í Ijóðum:
Horfið er hreysið, hamingjuleysið.
Bærinn upp byggður, búskapur tryggur
vetrar gegn veldi.
Hjarðir í höfum hér una dögum.
Vélsléttur völlur, vaxandi gróður
sannur er sjóður.
Siðan eru runnin 30 ár af talna-
bandi timans, — brotabrot úr
dropa i ómæli aldanna. — Og nú
er Magnús Vöglum allur. Hann
hefur skilað ættbyggð sinni, landi
og þjóð sinu dagsverki og var
lagður til hinstu hvíldar við hlið
konu sinnar i mjúkan moidar-
faðm Miklarbæjarkirkjugarðs
þann 2. apríl s.l. og þar bíður
hann þess, að þessi ósk hann upp-
fyllist:
Blessaða svei við blóma fegurst yndi,
frá brjósti mínu stfgur óskin hljótt.
Endi við lífs f örmum þfnum fyndi
eilífa ró — og draumalausa nótt.
En við, sem eftir stöndum á
ströndinni, rýnum enn á ný i þá
óræðu gátu, sem aldrei verður
ráðin hér megin grafar — sem
betur fer. Einn litríkasti og svip-
mesti persónuleiki Blönduhliðar
er horfinn af sjónarsviðinu og
Akrahreppur hefur misst einn af
sinum bestu sonum — og er
fátækari eftir en áður. — Skarð
er fyrir skildi, en maður kemur i
manns stað og svo mun einnig hér
verða.
Og nú er að kveðja kæran vin
og frænda. Margt er það, sem í
hugann leitar frá liðnum tíma.
Fyrstu 9 ár minnar ævi áttum við
heimili undir sama þaki. Kynnin
urðu því náin og næsta góð, þó á
stundum væri hann smáglettinn
við lítinn peyja, en þegar aldur
færðist yfir og aðstöðumunur
minnkaði treystist gagnkvæm vin-
átta og brast ekki úr þvi, þótt
leiðir skildu og vík væri milli
vina.
Að síðustu vil ég kveðja
Magnús með sömu kveðju, sem
hann kvaddi okkur nákominn
ættingja með fyrir 40 árum:
Kveóur þig Hlfð með fjöllin frfðu,
fossa, grundir, tún og engi,
lækir og ár, sem léttum kossum
löðurs þevta um gljúfurreiti.
Kveður þig byggð með svanasöngvum,
sífrandi klið og vatnaniði.
Kveður þig vinur, er þér unni,
að endingu biður: Sofðu f friði.
Afkomendum Magnúsar og öllu
skylduliði óska ég gæfu og gengis.
Víðiholti síðasta vetrardag
1977.
Iljalti Jónsson.
Jónína Loftsdóttir
—Minningarorð
Á morgun er til moldar borin
vinkona okkar Jónína Loftsdóttir
og langar okkur að minnast henn-
ar í örfáum orðum. Jónína Lofts-
dóttir og öll hennar fjölskylda
hefur verið okkar besta vinafólk
frá okkar fyrstu kynnum. Og hef-
ur Jónína reynst okkur eins og
best verður á kosið í alla síaði. Ég
gleymi aldrei þegar við í vand-
ræðum okkar knúðum dýra hjá
þessari göfugu konu og föluðum
húspláss til leigu hjá henni. Hún
sagði að maðurinn sinn væri nú
ekki heima, ,,en ég held nú samt
að ég svari ykkur játandi." í
þessu góða húsi bjuggum við svo i
um það bil 20 ár og alltaf var
sömu ljúfmennskuna þar að finna
okkur til handa. Og aldrei heim-
sótti maður hana síðar meir að
maður færi ekki ríkari af hennar
fundi.
Það var svo þroskandi og
ánægjulegt að tala við hana. Þvi
hún var bæði greind og skemmti-
leg. Jónína var virkur þátttakandi
í félagsmálum á sínum yngri ár-
um. Hún var í kvennadeild Slysa-
varnafélags íslands og styrkti það
með ráðum og dáð meðan heilsa
og kraftar leyfóu. Sömuleiðis var
hún einn af stofnendum kvenfél-
agsins Keðjunnar og formaður
þess um árabil en lét af þvi starfi
fyrir nokkrum árum, en mér er
kunnugt um að hún hafi verið þar
stoð og stytta eftir sem áður og
alla tíð látið sér mjög annt um
þann félagsskap. Hún var lika
ásamt manni sínum Hafliða Haf-
liðasyni einn af hvatamönnum að
stofnun Sparisjóðs vélstjóra og
sat þar í stjórn um tíma. Hún var I
fulltrúaráði Sjálfstæðisfélaganna
i mörg ár’og í sjálfstæðiskvenna-
félaginu Hvöt.
Jónina Loftsdóttir var fædd í
Hreiðurborg í Sandvikurhreppi,
11. nóvember árið 1900, en ólst
upp i Sölkutóft á Eyrarbakka hjá
foreldrum sinum, þeim Jórunni
Markúsdóttur og Lofti Jónssyni
útvegsbónda, þar til hún fluttist
til Reykjavikur og hér átti hún
heima til dauðadags.
Hún giftist Hafliða Hafliðasyni
yfirvélstjóra sem látinn er fyrir
tæpu ári síðan. Þeim varð fimm
barna auðið og eru f jögur þeirra á
lifi. Það elsta sem var drengur
lést I fæðingu. En nú lifandi börn
þeirra eru Kristján vélstjóri
kvæntur Helgu Wium, Loftur
skipstjóri kvæntur Sigriði Dan-
ielsdóttur, Ásdís gift Gunnari
Sigurgíslasyni bifvélavirkja-
meistara og Hákon Jarl vélstjóri
ókvæntur.
Við kveðjum þessa vinkonu
okkar og biðjum henni blessunar
guðs á nýjum tilverustigum.
Ólafia og Sigurður.
Matlhías G. Guðmunds-
son frá Villingadal
Matthias Guðbjartur Guð-
mundsson var fæddur í Villinga-
dal á Ingjaldssandi, 15. ágúst,
1899. Hann var sonur hjónanna
Jakobínu Jónsdóttur og Guð-
mundar Sigmundssonar, búenda i
Villingadal. Matthías ólst upp í
föðurhúsum til fermingaraldurs,
en hann var áttundi i röðinni af
fjórtán systkinum. Um ferming-
araldur lá leið hans á sjóinn, og
þar haslaði hann sér völl svo til
alla sína starfsævi.
Matthías naut sem önnur börn á
Ingjaldssandi i þá daga nokkurra
vikna kennslu þá vetur sem hann
var skólaskyldur í barnaskóla, en
þar var þá farskóli og barnakenn-
arinn var farkennari. Er hann
hafði lokið sinu farskólanámi, fór
hann i Núpsskóla til séra Sig-
tryggs Guðlaugssonar. Hann varð
þó að hætta þar námi. Bróðir
hans, Guðmundur Hagalín, sem
var að ljúka námi I Stýrimanna-
skólanum i Reykjavik, veiktist af
berklum og varð að fara á Vífils-
staðahæli. Matthías hætti þá í
Núpsskóla og fór að vinna til að
kosta hælisvist bróður sins.
Seinna settist Matthias svo í
Stýrimannaskólann og lauk þaðan
prófi árið 1928, og eftir það var
hann ýmist stýrimaður eða skip-
stjóri á togurum og fiskiskipum,
þar til að hann yfirgaf sjóinn og
fór í land.
Hann sigldi öll heimsstyrjald-
arárin siðari, og var jafnan feng-
sæll og lánsamur. Árið 1940 var
hann skipstjóri á togaranum
Skutli frá ísafirði og sigldi þá
með fiskinn til Englands. I byrjun
ágúst það ár var hann í einni
slíkri ferð og varð hann þá svo
gæfusamur að bjarga 27 mönnum
af sænsku skipi, sem hafði verið
sökkt. Hapn minntist þessa ætíð
og síðan og hvað hamingjan var
honum hliðholl, að hann hlaut þá
gæfu bjarga svo mörgum manns-
lífum.
Matthias frá Villingadal til-
herði kynslóð, sem var uppalin
við það lífsmat að vinna væri að-
alsmerki hvers manns. Honum
féll þvi aldrei verk úr hendi með-
an heilsa hans leyfði.
Er hann hætti sjómennsku
lærði han fiskimat og gerðist
fiskimatsmaður. Einnig lærði
hann netagerð og var netagerðar-
maður um tima. Matthias Guð-
mundssom var mikill að vallarsýn
og hafði djarfmannlega fram-
göngu. Hann var góður stjórnandi
og búinn þeim mannkostum að
öllum, sem kynntust honum, þótti
vænt um hann. Hann var þvi vin-
margur, enda glaðsinna og
höfðinglegur í lund og kunni vel
að gleðjast á góðri stund.
Matthías var tvikvæntur. Fyrri
kona hans var Hinrika Ólafsdóttir
og áttu þau eina dóttur barna,
Ólöfu.
Seinni kona Matthiasar var Jó-
hanna Ingimundardóttir og lifir
hún mann sinn. í veikindum
Matthíasar hjúkraði hún honum
sem bezt hún mátti, þegar hann
var heima. Þau áttu fallegt heim-
ili að Hátúni átta.
Ástvinir, skyldfólk og vinir
Matthiasar sakna hans og þakka
honum samferðina og trausta vin-
áttu.
Við, sem störfuðum með honum
i Átthagafélagi Ingjaldssands,
þökkum honum gott samstarf, en
Matthías bar mikla tryggð til átt-
haga sinna vestra, þar sem hann
sleit barnsskónum i litlum dal
milli himingnæfandi fjalla, en við
viðsýni til hafsins.
Matthías andaðist 27. apríl s.l.
og var jarðsettur frá Fossvogs-
kirkju 5. þ.m. Utförin fór fram i
kyrrþey, en það var hans vilji.
Jón I. Bjarnason.
SLATTUVELAR
Það er leikur einn að
slá grasflötinn með Nórlett
4
Nú fyrirliggjandi margargerðir
á hagstæðum verðum.