Morgunblaðið - 09.07.1977, Blaðsíða 36

Morgunblaðið - 09.07.1977, Blaðsíða 36
36 MORGUNBLAOIÐ, LAUGARDAGUR 9. JULI 1977 KAFF/NU \ P Ung hjón frá Washington leigðu sér sumarbústað í litlu þorpi í Nýja Englandi, komust að því, sér til mikillar raunar, að eng- inn sorptunna var með húsinu. Ákváðu þau þá að fá sér svín, til þess að éta matarafganga og annað sem annars hefði farið í sorptunnuna. Þetta gekk prýðilega allt sumarið. Um haustið er þau ætl- uðu að flytja aftur til Washington D.C., gáfu þau út tilkynningu um að þau vildu gjarnan selja svínið. Maður nokkur kom til þess að Ifta á það og spurði um verðið. — Ja, svaraði hús- móðirin, — við greidd- um 12 dollara fyrir það — en við höfum jú notað það í allt sumar. Ætli 6 dollarar væri of mikið? Hjúkrunarkonan: — IWér hefur verið falið að tilkynna yður, að þér er- uð orðnir f aðir þríbura. Lögfræðingurinn: — Það er alveg ómögulegt. Ég áfrýja. Þegar systir mín, sem er mjög ákveðinn rauð- hærður kvenmaður, gift- ist ungum, þegjandaleg- um liðsforingja, héldu allir í fjölskyldunni, að hann mundi verða einn af mest undirokuðu eiginmönnum í heimin- um. En það brá svo við að rétt eftir að þau giftust, var systir mín fyrir- myndar eiginkona, og maður hennar var hús- bóndi á sínu heimili. Eg kom eitt sinn að máli við hana og spurði hana, hvernig stæði á þessari breytingu sem á henni hefði orðið. Hún sagði mér þá, að þegar maður hennar hefði bor- ið hana yfir þröskuldinn á heimili þeirra á brúð- kaupsdaginn hefði hún tekið eftir því að karl- mannsbuxur lágu þar á stól í anddyrinu. Þegar brúðguminn lét brúði sfna niður, skipaði hann henni að fara í buxurnar. — Ég neitaði því, sagði systir mín, — en maðurinn minn brosti og sagði að ég yrði að fara í þær. Svo til þss að finna út hvað hann hefði í huga, þá fór ég í buxurn- ar, sem voru svona um það bil sex sinnum of stórar á mig. Hann fór að hlæja og sagði: — „Jæja, elskan mín, passa þær þér ekki?" — Nei, sagði ég þær passa alls ekki. — Þá kyssti hann mig og sagði: „Elskan mín, þá skaltu aldrei láta líðaþér úr minni, hverjum þess- ar buxur passa, en þær eru af mér. — Ég er hús- bóndinn á mínu heim- ili". — L.H.Bell. Vísindi eða kukl? BRIDGE Umsjón: Póll Bergsson FYRR á árum þótti sjálfsagt að hafa aukaskeifu meðferðis ef grípa þyrfti til hennar undir hest- inn. Og nú þykir varadekkið sjálf- sagt f bflskottinu. Ohöppin geta komið þegar sízt varir. Bridge- spilarar þekkja þetta eins og aðr- ir og ættu ekki að gleyma auka- möguleika f spili sfnu þó hann sé ekki lagaleg skylda eins og vara- dekkið. En með tfma og reynslu verður þetta hluti af vopnabúri spilara. Spilið í dag er dæmi um notkun varadekksins ef svo má að orði komast. Austur gaf, allir utan hættu. Norður S. G62 H. 8764 T. A43 L. K98 Vestur S. 987 Austur S. 4 H. KDG32 T. G987 T. G987 L. 4 Suður H. A1095 T. D652 L. DG102 S. AKD1053 H. — T. KIO T. KIO L. A7653 PIB "! C01HNMIN 7462. COSPER Bölvaður, asni varstu að bjarga hundinum hennar Hka! Undir ofangreindri fyrirsögn hefur Skúli Ölafsson sent þessar línur og gerir hann þar að umtals- efni orkumálin: „Katla er undir opinberu eftir- liti, þar sem vfsindamenn ráða ferðinni. Þar eru tekin sýnishorn af afrennslisvatni til efna- greiningar, en „samskonar" vísindalegar rannsóknaraðgerðir við Kröflu eru taldar kák eitt og menn fá óspart að heyra frá vísindamönnum, að sllk vinnu- brögð séu fyrir neðan allar hellur ef vfsindamenn fá ekki að sjá niðurstöðurnar á undan rannsókninni. Isfirðingar grfpu I tómt þrátt fyrir samráð við vfsindamenn svo að margt er enn ólært f virkjunarmálum og öll stóryrði óþörf. Virkjanleg gufuorka við Kröflu er nú aðeins hluti af þvf sem önnur vélasamstæðan þarf til þess að sú virkjun teljist nothæf, svo að óráðlegt er að festa hina vélasamstæðuna I sama feninu, en margar háhitastöðvar bíða óvirkjaðar, t.d. Krísuvík. Krfsuvlk er það háhitasvæði sem næst er aðalnotkunar- svæðinu auk þéttbýlisins á Reykjavfkursvæðinu eru álverið í Straumsvlk, CAburðarverk- smiðjan I Gufunesi og fleiri stórir orkukaupendur skammt frá Krlsuvlk. Hafnarfjarðarbær hóf boranir við Krlsuvlk fyrir nokkr- um áratugum, en tækniþekking var þá ekki fyrir hendi hér á landi og skortur á fjármagni, og þar að auki hefur Hafnarfjarðarbær leyst hitaveitumál sfn með sam- vinnu við Reykjavlkurborg. „Kröfluævintýrið" svokallaða hefur ekki ennþá skilað öðrum arði en aukinni reynslu, sem e.t.v. má nota við virkjun annarra háhitasvæða eins og I Krísuvfk, en mikil þörf er á virkjun, sem ekki er háð hinum löngu að- flutningslfnum um Suðurlands- undirlendið, sem er á kunnu stór- skjálftasvæði. Skjálftar eru nokkuð tíðir ,1 Krlsuvlk, en trúlega ekki I neinu sambandi við Suðurlandsskjálftana og leiðslur frá Krísuvík styttri. Virkjanleg orka í Krfsuvlk er nú þegar fyrir hendi 5 megavött ef ég man rétt og margir hafa býsnazt yfir að þessi virkjanlega orka væri látin ónotuð. Þeir sem koma frá Danmörku hafa helzt orð á þessu, en með fádæma ofstjórn I orkumálum, eins og vlða annarsstaðar, t.d. f olfudreifingu, hefur okkur tekist að koma rafmagnsverði á tslandi uppfyrir útsöluverð f Danmörku. Alverinu hefur verið heitið forgangsorku, líkt og sjúkrahúsin hafa, vegna þess að ekki má storkna f kerunum, það er þess- vegna mikið öryggi í virkjun háhita til raforku, (jafnframt vatnsaflsvirkjunum,) sem stöðugt er sótt fjær notkunarstað, með hverri nýrri virkjun. Auk kostn- aðar við aðflutningslinur er viðhaldskostnaður og orkutap hlutfallslega meira, en frá nálægri virkjun, f þessu tilfelli Krlsuvlkurvirkjun. Skúli Ólafsson, Klapparstfg 10." Suður var sagnhafi i fjórum spöðum en austur og vestur sögðu alltaf pass. Vestur spilaði út hjartakóng, sem suður trompaði. Hann tók þrisvar tromp og siðan ás, kóng og þriðja laufið. Og sagnhafi kvart- aði síðan yfir óheppni sinni þegar laufið lá ekki nógu vel. Einn niður. Spilarinn tók ekki eftir hugsan- legum aukamöguleika í meðferð lauflitarins. Hann gat tryggt lauf- trompun í blindum, ætti annar andstæðinganna einspil ásamt þrem trompum. Vinningurinn fólst í að taka á trompás og kóng og síðan laufás- inn, þegar í ljós kom að vestur átti þrjá spaða. Og sama er hvað vest- ur gerir þegar laufi er spilað frá hendinni. Trompi hann sjá kóng- urinn og trompgosinn um að fría laufið. En trompi hann ekki fær austur slaginn þegar laufi er spil- að í þriðja sinn og trompunin verður trygg í blindum, því gos- inn er yfir trornpi vesturs. Galdurinn er því aðeins að gæta þess, að vinningsslagur sé ekki trompaður. ÞAÐ VERÐUR EKKI FENGIÐ, SEM FARIÐ ER 56 P«ter endurtók hvað eftir annað spurningar innra með sér. Og lokst íoksi honum að st.vnja upp: — Hvers vegna leynir þtí Lenu ákveðnum hlutum. — feg veit ekki um hvað þú ert að tala. — Eg sá að það iá bréf tii heitnar f skattholinu. — Erl þú að snuðra f mfniim plöggum? — Eg var að leita að umslagi. — Ég hafði gleytnt bréfinu, hún getur fengið það þegar við kom um heim aftur. Þegar þeir voru komnir að stöðinni sagði Hemmer sniigg- lega. — Snúðu við. Peter steig á hemlana. — Við tökum Lcnu með. Ilann gaf enga skýringu á ákvörðun sinni. Lena kom út & tröppurnar þegar þeir óku upp að húsinu. — Ilafðu þig til og farðu I almennilega skó og kontdu með, sagði Henimer stuttur f spuna. Í speglinum sá Peter að stor V'olvobifreið ók á cfltr þeim. Hann fyIgdist með hflnum all- fanga hrfð og sagðí svo: — Okkur er veitt eftirför. Hemmer sneri sér við og leit á bílinn. — Ertu viss um það? — Já, ég hef fyigzt með hon- um lengi. — Getur þetta verið iög- reglubfll? — Ma'tti segja mér það. — Aktu upp að fyrstu sjopp- unni sem þú kemur að. V'ið kaupum okkur eitthvað að drekka. Þau námu staðar við litla búð við veginn. Volvobfllinu ðk framhjá og hvarf brátt á bak við næsta ieiti. Þau gáfu sér góðan tfma f búðinni. Lena tök f löskuna sfna með Út f bflinn.• Ailan tímaiin forðaðist hún að horfast f augu víð Peter. — Hún er föi, hugsaði hann — og vansæl að sjá. Kannski hún sjái eftir öilu saman. Þau höfðu ekki lengi ekið fyrr en Volvobfilinn var kom- inn f slagtog með þeim á ný. Peter sá að bflstjórinn hlikkaði með Ijösunum og gaf honum mirki um að beygja ut á kant- inn. — Stoppaðu, sagði Hemmer, — við hof um bara gott af þvf að teygja úr löppunum. Pjérir menn stigu úl úr Volvobflnum, enginn þeirra var einkennisklæddur. — Lögreglan, sagði einn þeírra. — Má ég sjá skilrfki. Einn mannanna dr6 upp plögg sfn. — Roy Isakesen. sagði Hemmer. — Jæja, hvað viijið þið? — Við höfum ásta-ðu tii að ætla að þér séuð á ieiðinni til að hitta son y ðar. — Já og hvað með það? — Við höfum ásta-ðu til að ætla að hann sé vopnaður. — Hvaða ástæðu haf ið þið til þess að halda það? Framhaldssaga eftir Bernt Vestre. Jóhanna Kristiónsdóttir — Þvf miður get ég ekki svarað því. — Og ef hann hefur vopn uniiir höndum, hvað þð með það. — Við höfum ásta'ðu til að ætla að hann gæti lál ið verða af þvf að skjota og það sé hættu- legt f yrir yður að reyna að haf a samband við hann. — Hvaða ástæðu hafið þér til að ætla það? — Ég get þvf miðnr ekki svarað þvf? — Ég hi'kl ekki að það sé minnsta hætta á ferðum. En ég er aftur á mðti hræddur um að lioinim geti hrugðið illilega ef hann uppgötvar heilan her- skara af lögreglumönnum á eft- ir mér. Þá gæti hann verið til alls vfs. Lena hafði stigið út úr bfln- um. Húti stóð skammt frá og var enn mjög föi. En Peter pótt- ist geta merkt að hún heyrði hvert orð sem fór á milii lli'inmcrs og lögreglunnar. — Ilvað var það eiginlega sem þið vililuð þegar þið kom- uð á hcimili mitt? spurði Hemmer.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.