Morgunblaðið - 30.09.1978, Blaðsíða 18

Morgunblaðið - 30.09.1978, Blaðsíða 18
18 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 30. SEPTEMBER 1978 Myndir úr lífi Jóhannesar Páls frá því hann var ungur drengur með f jölskyldu sinni, tekur við biskupsútnefningu af Jóhannesi 23 og í hópi vina í Canale d'Agorodo AðJóhannesi Páli látnum A þeim örfáu vikum sem Júhannes I'áll I sat á páfastóli vann hann hug og hjörtu milljóna með elskuríkri og alþýðlegri framkomu sinni. Hann virtist skilja hreytta stöðu páfadóms og margir væntu þess að hann myndi viturlega og yfirvegað stýra breyttri stefnu. Rómversk-ka- þólska kirkjan þarf að flcstra rJórni mjög á slíku að halda ef hún á ekki að daga uppi. Það vita þeir og skilja sem eru í innsta hring Páfagarðs. bótt Jóhannes Páll I gegndi páfastarfinu skamma stund mun hans án efa verða minnzt — þó ekki nema fyrir þær vonir. sem hann vakti með mönnum vítt um veröld. Simon Peres. leiðtogi Verkamanna- flokks Israels. komst áreiðan- lcga nálægt því að túlka afstöðu margra er hann sagði í gæn ..Hann átti bros. von og velvilja," og hann bætti við að andlegur leiðtogi milljóna hefði hann verið frjálslyndur og boðberi f riðar og víðsýnis. Þegar páfakjöri var lokið í sl. mánuði eftir einna stytztan tíma sem slíkt hefur tekið var ekki frá því sagt hvernig það hefði borið að, aö gersamlega óþekktur maður var skyndilega orðinn páfi og allir þeir ótal- mörgu sem heimspressan hafði verið að gera úttekt á í nokkrar vikur sátu á sínum fyrri stað. Kardinálarnir hafa aldrei við páfakjör iátið uppskátt um hvernig þeir fara að því að kjósa. Þeir segja brosmildir og föðurlegir að Heilagur andi hafi blásið þeim því í brjóst. Hafi Heilagur andi verið í spilinu er auðsætt að val hans hefur sjaldan verið óvenjulegra; ekki valdi hann prins, ekki diplómat, ekki embættismann í Páfagarði. Kjörinn var réttur og sléttur ítalskur prestur í samtíð þegar skeytingarleysi og afskiptaleysi er erkióvinur trúarinnar og innan sjónmáls gæti verið aðild kommúnista að ríkisstjórn á Italíu. Albino Lucíano fæddist í Canale d'Agordo í Dólómítaölp- unum 17. október árið 1912. Albino Luciano var verka- mannssonur. Faðir hans var oft að heiman og vann langdvölum í Sviss. Fjölskyldan bjó við kröpp kjör og átti á stundum varla í sig hvað þá á. Síðar komst faðir hans þó í fasta vinnu í glerverk- smiðju í Feneyjum og þóttist fjölskyldan sem sat um kyrrt í fjallaþorpinu hafa himinn hönd- um tekið, en hún var að vísu fátæk en virt og metin í þorpinu fyrir dugnað og guðrækni. • Drengurinn Albino. Luciano virðist þegar í bernsku hafa ákveðið að gerast prestur og barn fór hann að nema fræðin. Svo var og háttað að nám sem miðaði að prestsskap var ókeyp- is og það kann einnig að hafa ráðið nokkru um að drengurinn ungi var látinn ganga þá braut. Köllun og starf prests, ekki hvað sízt hins kaþólska, er ólíkt annarri menntun og síðan starfi: átökin eru háð innra með einstaklingnum, þar vinnast einnig sigrarnir ef einhverjir eru og þar bíða menn einnig ósigra. Albino Luciano virtist frá fyrstu tíð hafa sanna nautn af fræðunum, en gleði hans og barnsleikir voru þó hinir sömu og annarra barna í þorpinu. Hann spilaði fótbolta með jafn- öldrum sínum, gætti kinda í fjöllunum, tók þátt í daglegri önn og alltaf var hann léttur í lund og góðviljaður hverjum þeim sem hann umgekkst. Hann var vígður til prests tuttugu og þriggja ára gamall. Hann varð aðstoðarprestur á heimaslóðum sínum næstu ár og gat sér ekki ðsvipaðan orðstír og söguhetjan Don Camillo. Síðan aflaði hann sér fram- haldsmenntunar í Rómaborg, lagði fyrir sig kennslu og skrifaði bók. Hann varð biskup 1958 en 1969 var hann skipaður patriarki Feneyja. Meðan hann var biskup átti hann ágætt samstarf við kommúnista í brauði sínu en eftir að hann settist að í Feneyjum tók hann eindregnari afstöðu til komm- únista og fullyrti að kommún- ismi og kristin trú væru ósætt- anlegir pólar og hann var ekki að klípa utan af andúð sinni, enda hafði hann enga diplómat- íska reynslu sem margir starfs- menn Páfagarðs ávinna sér. Hann ávann sér vinsældir meðal annars vegna starfa sinna í þágu fátækra og snauðra og unihyggju fyrir velferð þeirra sem minni máttar voru og hann var óþreytandi að setja fram kröfur um bættan og jafnari hag þegnanna. Sjálfur var hann fyrirmynd í fábrotnu og til- haldslausu lífi sínu og einlæg trú hans og hjartahlýja varð til að styrkja traust sóknarbarn- anna á honum. Patriarki í Feneyjum situr í embætti sem er hið síðasta frá gullöld Rómverja. Hann átti sér fegurri kirkju en flestir aðrir. Hvert sem hann leit blasti við Frá innsetningarathöfninni. forn dýrð Feneyja — og hnign- un. Patriarkar Feneyja höfðu fyrir sið að koma í prósessíu gondóla eftir Stórál. Meira að segja Jóhannes 23. hélt þessum sið. Luciano kaus að fara fótgangandi um stræti Feneyja. Hann boðaði einnig ýmsar breytingar þegar hann varð páfi sem allar hnigu í eina átt: að draga úr ytra íburði páfaemb- ættisins. Sumt af því mældist þannig fyrir að hann varð að láta undan síga: hann neitaði að láta bera sig á burðarstóli. Þetta þótti þó mörgum of langt gengið og nokkrum sinnum lét hann bera sig í burðarstólnum og dróst loks á að setjast í hásætisstól páfans. Umfram allt var honum áhugamál og hugsjón að dregið yrði úr umbúðum og ytra skrauti og meira lagt upp ~úr innihaldi og innra starfi. Hann þótti af mörgum frjálslyndur á mælikvarða kardinála. Um hjónabandið sagði hann eitt sinn: „Ég lít svo á að kærleikur í hjónabandi sé mikil gjöf mann- eskju til annarrar. Svo náin og gjöfug, svo trú og hjartanleg að alls verður að krefjast þegar fram er boðin slík gjöf. Að viðhalda kærleikanum, 'rækta hann og gefa takmarkalaust af sjálfum sér, það verður einna næst komizt guðdómnum. Skiln- aður er sem sverð Demoklesar. Skapar óvissu, kvíða og tor- tryggni." I ævisögu hans kom fram að hann væri fúsari að fyrirgefa holdsins syndir en andans. Hann taldi ábyrgð þeirra mikla sem fengjust við að skrifa fyrir almenning, og gat ekki nógsam- lega lagt á það áherzlu hversu vanda bæri til vals á slíku fólki. Um guðfræðinga skrifaði hann 1974: „Guðfræðingar geta ýkt nyt- semi frelsis ef þeir gleyma að guðfræðin eru heilög vísindi. Ef þeir meðhöndla guðfræðina eins og hver önnur vísindi er voði vís. Ef þeir sækjast eftir persónu- legri dýrð sér til handa, ef þeir axla ekki með fögnuði þunga ábyrgðar sinnar." Til alls góðs var Jóhannes Páll I líklegur. Fólki þótti léttir í því að á páfastól settist maður með hans yfirbragð og afstöðu eftir alla alvöruna og hátíðleikann sem einkenndi tíð Páls páfa. Hann var talinn líklegur til að draga úr einangrun páfa, og hleypa nýju blóði um kaþólsku kirkjuna. Það hefðu verið mikil tíðindi og þóknanleg guði hans. Hvorki var hann prins né diplómat heldur réttur og sléttur ítalskur prestur

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.