Morgunblaðið - 14.04.1983, Blaðsíða 14

14
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 14. APRÍL 1983
Ken Kercheval gaf það í
skyn strax í upphafi að
Dallas væri ekki uppá-
halds umræðuefnið
sitt. En þegar við vor-
um orðnir sammála um, að líklega
væru það svik við lesendur að
minnast ekkert á Dallas féllst
hann á að taka það fyrir sem
fyrsta umræðuefnið. Og við spurð-
um hann þá hvers vegna hann
vildi frekar tala um eitthvað ann-
að.
„Þetta er mín atvinna og þegar
ég er í fríi vil ég gjarnan hugsa um
eitthvað annað en vinnuna. Ég
held að það sama gildi um flesta.
Auk þess finnst mér þeir menn
ekkert sérstaklega skemmtilegir
sem eru alltaf að tala um vinnuna
sína. Ég get hins vegar ósköp vel
skilið að fólk vilji heyra mitt álit á
þessum þáttum, því það þekkir
mig eingöngu af hlutverki mínu
þar sem Cliff Barnes."
Af ummælum hérlendra blaða,
þar sem fjallað er um komu þína
hingað, má ráða að þú hafir ekki
sériega mikið álit á þessum þátt-
um. Geturðu útskýrt það nánar?
“Það er misskilningur ef ein-
hver heldur því fram að mér finn-
ist þessir þættir lélegir eða illa
gerðir. Sjáðu til, þetta fer allt eftir
því hvernig litið er á málin. Sem
afþreyingarefni eru þættirnir góð-
ir og vel gerðir. Vinsældirnar
sanna það. Það vill bara þannig til
að þeir fjalla ekki um það sem ég
hef mestan áhuga á. Og skýringin
á því að ég horfi ekki á Dallas er
sú sama og ég nefndi áðan. Þetta
er atvinnan mín. Pípulagningar-
maður, sem hefur verið að skrúfa
saman rör allan daginn, fer ekki
að leika sér með rör þegar hann
kemur heim á kvöldin. Þættirnir
eru að vísu misjafnir að gæðum og
stundum er innihaldið fremur
rýrt. En í heild eru þættirnir góð
skemmtun og menn verða auðvit-
að að taka þá sem afþreyingarefni
fyrst og fremst."
Það var einnig haft eftir þér að
skýringin á vinsældum þáttanna
tengdist efnahagsástandinu. Að
þeir sem minna mega sín í þjóðfé-
laginu sé huggun í að sjá að hinir
ríku eigi líka við sín vandamál að
etja?
„Ég nefndi það sem hugsanlega
skýringu eða hluta af henni. Auð-
vitað hef ég engin tæmandi svör
við því hvers vegna þættirnir eru
svona vinsælir. Það er alltaf verið
að leita skýringar á þessu hjá
okkur en sem betur fer get ég ekki
gefið þér uppskriftina. Ef hún
væri til myndu allir fara að fram-
leiða vinsæla sjónvarpsþætti með
skelfilegum afleiðingum fyrir
okkur í Dallas. En líklega eru það
mörg atriði sem fléttast saman og
útkoman verður sú að þetta fellur
í kramið hjá áhorfendum. Annars
finnst mér alltaf að það sé til-
gangslaust að vera sífellt að velta
því fyrir sér hvers vegna þættirnir
eru svona vinsælir. Þetta bara er
svona hvort sem mönnum líkar
betur eða verr.“
Hvernig brugðust þið leikararn-
ir við þegar ykkur varð Ijóst hvert
stefndi með þessa þætti?
„Þegar við byrjuðum með Dall-
as datt engum í hug að þetta
myndi þróast svona. En ég minn-
ist þess ekki að þetta hafi valdið
mér neinum heilabrotum eða kom-
ið af stað einhverju tilfinningaróti
hjá mér. Auðvitað hefur þetta
breytt miklu fyrir okkur öll. Þetta
gefur mikið atvinnuöryggi og góð-
ar tekjur."
Frá Shakespeare
til Dallas
En svo við snúum okkur heim að
búgarðinum í Southfork. Er þetta
ekki allt svo fjarri raunveruleik-
anum sem hugsast getur, — t.d.
þessi fjölskylda sem býr þarna öll
undir sama þaki, manngerðirnar
„Þú ætlar vonandi ekki að spyrja mig um hver skaut J.R.,“ sagði Ken
Kercheval og hló um leið og við tylltum okkur niður í einu af skrifstofu-
herbergjum sjónvarpsins. Þessi þekkti leikari, sem flestir landsmenn
kannast við úr hlutverki lögfræðingsins CliffBarnes í Dallas, er einkar
þægilegur í viðmóti og það er ekki að sjá á honum né heyra, að frægðin
ha fi stigið honum til höfuðs. Þvert á móti var engu líkara en hér væri
kominn gamall kunningi sem lék á alls oddi yfir endurfundunum og
ósjálfrátt hugsaði ég með mér að kannski væru þeir allir svona þessir
„stóru", þeir hefðu efni á því að vera afslappaðir. Ég játaði það strax
fyrir leikaranum að mér, eins og öðrum lcki forvitni á að vita svarið við
þessari brennandi spurningu um tilræðið við J.R. en hann sneri sér út iír
því með því að segja að það væri svo langt um liðið, að hafí hann
einhvern tíma vitað það, þá væri hann örugglega búinn að gleyma því.
Þar með náði það ekki lengra. Ken Kercheval stóð í ströngu þennan
dag. Verið var að undirbúa sjónvarpsþáttinn, sem sendur var út þá um
kvöldið og á eftir ætlaði hann að spjalla við gesti í húsakynnum .S',44, en
hann kom hingað til lands á vegum þeirra samtaka eins og kunnugt er.
Kercheval gaf sér þó tíma til að ræða við okkur, þegar næðigafst á milli
Jtess sem skyldan kallaði.
LEIKARAR
VERÐA AÐ LIFA
VIÐ SLÚÐRIÐ
Spjallað við Dallas-stjörnuna Ken Kercheval
Ken Kercheval á fundi hjá SÁÁ. W6sm Mbl Emil“-)
sem koma fram í þáttunum og öll
atburðarásin. Er svona nokkuð til
í raunveruleikanum?
„Búgarðurinn er að vísu á sínum
stað en um hitt skal ég ekki segja.
Sjálfsagt má einhvers staðar
finna svipaðar manngerðir þótt
þær séu frekar undantekningar
heldur en hítt, sem betur fer get-
um við sagt. En þarna eiga sér
stað átök milli einstaklinga sem
má finna alls staðar í heiminum.
Hitt er svo annað mál að þarna er
auðvitað verið að fjalla um fólk og
fyrirbrigði sem eru allt annað en
hversdagsleg í augum þorra fólks.
Að því leyti eru Dallas-þættirnir
óraunverulegir. Það er kannski ein
skýringin á vinsældum þeirra. Þú
myndir ekki nenna að setjast fyrir
framan sjónvarpið til að horfa á
það sama og þú upplifðir í vinn-
unni fyrr um daginn. Og ef ég má
leyfa mér að gerast svo djarfur að
nefna Shakespeare í þessu sam-
hengi, þá skrifaði hann ekki um
venjulegt fólk eða hversdagslega
atburði. Machbeth hefði aldrei
hlotið þann sess í leikbókmennt-
unum sem verkið hefur ef það
hefði fjallað um venjulegt fólk.
Lér konungur varð brjálaður og
þannig mætti lengi telja. Allt frá
Shakespeare til Dallas er rauði
þráðurinn umfjöllun á því óraun-
verulega. Það er að vísu iangur
vegur þarna á milli en grunnurinn
er sá sami. Drama getur aldrei
fjallað um venjulegt fólk eða
hversdagslega atþurði.
Um manngerðirnar í þáttunum
er það að segja að þær fyrirfinn-
ast áreiðanlega víða, þótt það sé ef
til vill ekki algengt að þær séu
allar samankomnar á einum stað.
Náungar á borð við J.R. eru sem
betur fer ekkí á hverju strái en
manngerðir eins og Cliff Barnes
eru út um allt. Hann vill vel
karlgreyið, en er haldinn þeirri
þráhyggju að kenna alltaf öðrum
um ófarir sínar. Sjálfur á ég fátt
sameiginlegt með Cliff Barnes. Ég
hef samúð með honum að sumu
leyti en að öðru leyti fer hann í
taugarnar á mér. Én við megum
heldur ekki gleyma því að Cliff
Barnes sem slíkur er ekki til.“
Larry Hagman sagði einhvern
tima frá því í viðtali að hann væri
oft stoppaður á götu og hund-
skammaður fyrir það hversu
vondur hann væri við Sue Ellen.
Hefur þú orðið fyrir svipaðri
reynslu, að fólk tali við þig eins og
þú værir Cliff Barnes en ekki Ken
Kercheval?
„Já, það kemur oft og iðulega
fyrir. Fólk er þá gjarnan að lýsa
yfir stuðningi við mig og gefa mér
góð ráð í viðureigninni við skúrk-
inn J.R. Þetta er vissulega svolítið
skrýtið, en þó skiljanlegt að sumu
leyti. Þetta fólk þekkir mig bara
sem Cliff Barnes."
Ertu ekkert hræddur um að
„festast" í þessu hlutverki, — að í
hugum fólks verðir þú alltaf Cliff
Barnes, það sem eftir er ævinnar?
„Nei, ég hef engar áhyggjur af
því. Hins vegar er því ekki að
neita, að það eru fjölmörg dæmi
um að leikarar hafi ekki getað los-
að sig við þá ímynd sem hlutverk i
vinsælum sjónvarpsþáttum og
kvikmyndum hafa gefið þeim. En
einhvern veginn hef ég á tilfinn-
ingunni að ég þurfi ekki að vera
hræddur um það. Upphaflega var
ég sviðsleikari og ég lék í yfir tutt-
ugu ár á sviði í New York. Þegar
Dallas rúllar upp fyrir geri ég ráð
fyrir að fara aftur á sviðið."
Hvenær heldurðu að það verði?
„Það er ómögulegt að segja. I
augnablikinu er ekkert sem bendir
til að það verði í bráð.“
Fjölmiðlar
og frægt fólk
Við víkjum nú talinu að sjálfum
leikurunum í Dallas og samskipt-
um þeirra innbyrðis:
„Þetta er samstilltur hópur og
andinn er góður enda er það okkur
öllum í hag að hlutirnir gangi sem
best fyrir sig. Það er mikil vinna
sem liggur að baki við gerð svona
þátta og þess vegna er góð sam-
vinna mjög þýðingarmikil. Hins
vegar má kannski segja að við er-