Morgunblaðið - 28.09.1986, Blaðsíða 20

20 B
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 28. SEPTEMBER 1986
Eftir Elisabeth Dunn
Jenny SeagTove í hlutverki
Emmu Hart í sjónvarpsþátt-
unum Kjarnakona, sem
gerðir voru eftir bók Bar-
bara Taylor Bradford „A
Woman of Substance“.
ónum eintaka, og verið er að vinna bæði
aðra og þriðju bók þína fyrir sjónvarp, og
útgefandi þinn hefur látið þau orð falla um
fjórðu bók þína að hún sé „snilldarverk",
getur þú stöku sinnum leyft þér að láta til
þín taka.
Nýjasta bókin, „Act of Will", er Barböru
Taylor Bradford sérlega hjartfólgin. „Ég grét
allan tímann sem ég var að skrifa hana,"
segir hún. „Ég skrifaði bókina í táraflóöi.
Hún er sú bóka minna sem ég var fljótust
að skrifa, í henni er minnst af aukaatriðum,
og hún er persónulegasta bókin mín. Með
henni er ég að hylla móður mína."
Áður en við beinum talinu að móður henn-
ar skýrir frá Bradford mér frá því að þegar
væri tryggð sala á 250.000 eintökum nýju
bókarinnar í frumútgáfu í Bandaríkjunum,
en þar hafa útdrættir úr bókinni veriö birtir
í tímaritinum Ladies’ Home Journal og
Cosmopolitan, hún hefur verið valin Bók
mánaðarins, og er nú til sölu i um 1.400
bókaverzlunum um allt Bretland. En bezt af
öllu, þá kom bókin út í Bretlandi 12. júní,
sem var fæðingardagur föður hennar. Þar
sem bókin fjallar að mestu um hjónaband
foreldra hennar, varþetta einkar viðeigandi.
„Ég fékk hugmyndina að þessari sögu
vorið 1981. Foreldrar mínir voru háaldraðir
og veikburða, og mér varð skyndilega Ijóst
hve hjónaband þeirra var sérstætt. Ég var
vön að líkja þvi við tenniskeppni vegna þess
að þau voru sífellt að skiptast á skoðunum,
fram og aftur. Ég sagði eitt sinn við móður
mína: „Þið voruð ýmist að úthúða hvort
öðru eða fallast í faðma." Og mér varð Ijóst
að þau elskuöu hvort annað innilega. Jafn-
vel þá, þegar hún var á áttræöisaldri, varð
hún afbrýðisöm ef einhver önnur kona brosti
til hans. Hann lést 81 árs að aldri árið 1981,
og móðir min andaðist fimm vikum síðar."
Ef dæma má af bókinni var móðir Bar-
böru Taylor Bradford (sem hét réttu nafni
Freda, en í bókinni Audra) viðkvæm kona
af góðum ættum sem missti ættartengsl sín
og arf vegna þykkjufullra skyldmenna, en
var staöráðin að lifa lífi sínu með sæmd.
Hún lærði hjúkrun í Fever Hospital í bænum
Ripon í Yorkshire, og gerðist síðan barn-
fóstra. Frú Bradford minnist þess að þegar
hún fyrir tveimur árum var að árita bækur í
verzlun einni í Leeds hafi einn af þessum
fyrrum skjólstæðingum móður hennar verið
í biðröðinni, maður á sjötugsaldri sem leiddi
barnabarn sitt. „Hann sagði: „Ó, vina mín,
Freda hefði verið hreykin af þér."
Faðir hennar, Winston Taylor, var hávax-
inn, glæsilegur, græneygður, og það verður
að játast, nokkuö óheflaður, en hreinasta
Yorkshire-gersemi. Reyndar var hann með
tréfót, sem var framlag hans til sigurs í fyrri
heimsstyrjöldinni, en þar sem frú Bradford
hafði þegar haft særðan hermann í einu
aðalhlutverkinu í fyrstu bók sinni, „Kjarna-
konu", fannst henni það óþarfa endurtekn-
ing að láta hetjuna i „Act of Will" vera það
Barbara Taylor Bradford rithöfundur.
einnig. Þess í stað hafa ýmis önnur atriði
ýmist verið ýkt eða úr þeim dregið eftir því
hvernig þau féllu í söguþráöinn, þótt í megin-
atriðum sé þetta saga Taylor-ættarinnar.
Sögupersónan Christina er nánast Barbara
Taylor Bradford sjálf þótt hún neiti að nafn-
greina kvænta þingmanninn sem Christina
lendir i brennandi ástarsambandi við.
Barbara var eina barn Taylor-hjónanna.
„Pabbi var skrifstofumaður hjá byggingarfyr-
irtæki. Hann hefði orðið góður bókari, en
þá kom kreppan og fyrirtækið hætti rekstri
svo hann missti vinnuna. Móðir mín hóf þá
á ný hjúkrunarstörf til að vinna fyrir okkur.”
Barbara litla ólst upp við að skrifa sögur.
Þegar hún var 12 ára seldi hún Children’s
Magazine fyrstu söguna sína fyrir l'h skild-
ing og fór beint í Woolworth’s-búöina og
keypti grænan vasa handa mömmu. Hann
kom í leitirnar þegar Barbara var að fara í
gegnum persónulega muni móður sinnar
að henni látinni, en var þá sprunginn. Hún
fleygði honum, en bernskuvinkona hennar
frá Leeds, Margery Clark, hirti vasann.
„Þetta er frægur vasi," sagði hún og geym-
ir hann enn í dag.
Þegar Barbara var 14 ára var henni gefin
notuð ritvél, og „svo fór ég á Yorkshire Even-
ing Post þegar ég var 16 ára”. Hún þyrjaði
þar sem nýliði við kvennasíöuna, en eftir
tveggja ára starf var hún oröin ritstjóri sið-
unnar, og þegar hún var tvítug bauðst henni
starf við tímaritiö Woman’s Own i London.
Hún var komin hátt á þrítugsaldur þegar
hún hitti Bob Bradford. Þá hafði hún hætt
störfum sem tízkuritstjóri hjá Woman’s Own
og vann sjálfstætt að blaðaskrifum. Bradford
var bandariskur kvikmyndaframleiðandi og
kom til að færa henni kveöjur frá sameigin-
legum vini þeirra i Bandaríkjunum. Það varð
ást við fyrstu sýn. Rétt eins og hjá móður
hennar. Þau voru gefin saman á aðfangadag
jóla 1963.
Það var hjónabandiö sem færði henni
velgengni, segir frú Bradford, en ekki auður-
inn sem síöar fylgdi. „Bob hefur alltaf haft
góðar tekjur og hann hefur alltaf kunnað að
fjárfesta. Þar að auki hafði ég sjálf góðar
tekjur.” Hún hélt því áfram eftir að hún flutt-
ist til New York með nýja eiginmanninum.
Hún gerðist þar dálkahöfundur og birtust
skrif hennar í mörgum blöðum auk þess sem
hún byrjaöi á fjórum skáldsögum sem allar
leritu í pappirskörfunni hjá henni. Svo liðu
rúm tíu ár þar til hún ákvað með sjálfri sér
að ef hún ætlaði einhverntíma að skrifa
skáldsögu væri eins gott að fara að byrja.
„Þarna var ég í svitakófi í New York og
hugsaði sem svo: „Mig langar til að skrifa
um Yorkshire. Mig langar að skrifa um dug-
andi konu sem er eignalaus en brýzt áfram
og verður kjarnakona. Svo datt mér í hug:
„Bíðum nú við. Þetta væri nokkuð góður tit-
ill." Mig langaði til að skrifa um ættar-stór-
veldi, fjölskyldusögu um konu sem byggði
upp stórveldi á viðskiptasviöinu, en fannst
það einhvern veginn ekki nógu áhrifamikiö.
Barbara Taylor Bradford
hlaut strax stóra vinninginn
með sinni fyrstu bók
„Kjarnakona*1 (AWoman of
Substance), saga ullariðnað-
arins í Yorkshire á árum fyrri
heimsstyrjaldarinnar seldist
í 12 milljónum eintaka á 22
tungumálum fram að því að
gerðir voru eftir bókinni
framhaldsþættir fyrir sjón-
varp. Nýjasta bók hennar,
„Act ofWill“, sem er jafn-
framt fjórða bók skáldkon-
unnar, virðist ætla að ná
sömu vinsældum og þær
fyrri.
Augu Barböru Taylor Bradford, — voru
þau blá, eða voru þau grá? — leiftruðu. Það
glitraöi á demantinn í hringnum á hægri
hönd hennar þegar hún renndi fingrunum
gegnum silfurleitt hárið sem liðaðist niður
að kraganum á vel sniðnum sportjakka henn-
ar. Um stundarsakir var hún orðlaus. Það
var ekkert i enskri tungu, þessum miðli sem
hún annars beitir af svo mikilli snilli, til að
lýsa bræði hennar. Einhver í upptökuverinu
hafði verið að klúðra oröum hennar. Það
skal tekiö strax fram að frú Bradford er alls
ekki vön því að vera með uppsteyt. Við venju-
legar aðstæður er hún með afbrigðum róleg
og þolinmóð. En hún hafði aldrei áður sam-
ið sjónvarpshandrit; hún hafði enga reynslu
í að starfa með kvikmyndatökumönnum, og
oftast sættist hún við skoðanir samstarfs-
manna sinna. En þarna hafði veriö of langt
gengið. Allur kraftur hafði verið dreginn úr
einu atriðinu, þar sem myndin átti að risa
hvað hæst, að því er henni fannst. „Elskan
mín,” sagði Don Sharp, sem stjórnar mynda-
tökunni, og tók um axlir hennar, „þetta
verður allt í lagi. Ég lofa þér þvi."
Það hlyti svo að fara, er það ekki? Ef þú
hefur skrifað skáldsöguna („Hold the
Dream", sem er framhald af „A Woman of
Substance" eða „Kjarnakonu"), unnið kvik-
myndahandritið eftir henni, og eiginmaður
þinn er framleiðandi myndarinnar, er óliklegt
að skoðanir þínar verði ekki teknar til greina.
Og ef fyrsta skáldsaga þín seldist í 12 millj-
Ur örbirgð
í allsnægtir