Morgunblaðið - 02.06.1991, Qupperneq 5

reei im'ji. .2 huoaguvim’J8 GiaAjauuoaoM
MORGUNBLAÐIÐ SUNNUDAGUE 27UÚNÍ ig5J
CL
mannahnefaleikum og áhuga-
mennsku, en þar er mikill munur
á, og í áhugamennskunni keppa
menn með hlífðarhjálm þannig að
íþróttin er tiltölulega hættulaus.
Rökstuðningurinn var hins vegar
sá að íþróttin væri of hættuleg og
þannig fór þetta í gegnum þingið
og var samþykkt eiginlega áður
en nokkur vissi af og ef ég man
rétt sátu flestir þingmenn hjá við
atkvæðagreiðsluna. Þetta kom
auðvitað sem reiðarslag yfír okkur
hnefaleikamennina og eins fjöl-
marga aðra sem höfðu gaman af
að fylgjast með keppni. íþróttin
naut mikilla vinsælda og það voru
langir biðlistar hjá okkur, af piltum
sem vildu komast í þjálfun. Og það
var ekki óalgengt að ýmsir fyrir-
menn, jafnvel ráðherrar, hringdu
í okkur til að reyna að koma sonum
sínum að. En svona fór þetta nú
og hnefaleikadeild Ármanns var
lögð niður en varð um leið stofninn
að júdódeildinni, sem síðar átti
eftir að verða ein öflugasta deild
félagsins.
En í sambandi við þau rök, að
íþróttin væri hættuleg, má vel
koma fram að nýlega var sett á
stofn rannsóknamefnd í Svíþjóð
þar sem gerð var úttekt á ýmsum
íþróttagreinum, þar á meðal
áhugamannahnefaleikum, þar sem
sérstaklega var skoðað hvort iðk-
endum stafaði hætta af íþróttinni.
Niðurstaðan var sú að hnefaleikar
væru síst hættulegri en margar
aðrar íþróttir og til dæmis var á
það bent, að það væri jafnvel skað-
legra fýrir höfuðið að skalla blaut-
an bolta í knattspyrnu, en að fá
högg með boxhanska. En ísland
er eina landið í heiminum, sem ég
veit um, þar sem áhugamanna-
hnefaleikar em bannaðir með lög-
um.“
— En þú hefur aldrei hætt alveg
og æfír enn ásamt nokkmm félög-
um þínum. Eruð þið með því að
bijóta lög?
„Nei, síður en svo. Við keppum
aldrei og förum aldrei í hanska.
Þetta er bara þjálfun og ekkert
annað. Kjaminn í þessum hópi em
gamlir félagar úr Ármanni, þeir
Björn Eyþórsson prentari, Þorkell
Magnússon útibússtjóri, Þorkell
Gíslason læknir, Sigurður Eyjólfs-
son forstjóri Mjólkurfélagsins og
auk þess er sonur minn, Ari, með
okkur. Við komum saman að jafn-
aði tvisvar í viku. í salnum eru
þijár klukkur, og við æfum mjög
stíft eftir tíma, - tökum þriggja
mínútna lotur með einni mínútu á
milli. Prógramið er venjulega §ex
mínútur á sekk, tvær til þijár á
bolta og síðan fömm við í þrekæf-
ingatækin og lyftingar. Og svo er
auðvitað sippað. Það er ekkert
ólöglegt við þetta.“
Það er greinilegt að hnefaleik-
arnir eiga enn mikil ítök í Guð-
mundi og hann talar um íþróttina
af virðingu og ákafa. En hann
hefur komið víðar við í íþrótta- og
félagsmálum og auk þess að hafa
verið áratugi í stjóm síns gamla
félags, Ármanns, og lagt hönd á
plóginn í þýðingarmiklum hags-
munamálum félagsins, meðal ann-
ars sem formaður byggingarnefnd-
ar, hefur hann sinnt mörgum trún-
aðarstörfum fyrir skákhreyfing-
una. Hann var forseti Skáksam-
bands íslands á árunum 1966 til
1969, var aðalhvatamaður að
kaupum Skáksambandsins á Skák-
heimilinu við Grensásveg og í
byggingarnefnd Skáksambandsins
er nýja skákheimilið við Faxafen
var komið upp 1989. Þá var hann
forseti Rotaryklúbbs Kópavogs
1974 til 1975. Hér er ekki tóm til
að fara nánar út í önnur áhuga-
mál Guðmundar en hnefaleikana,
enda til samtals okkar stofnað tií
að dusta örlítið rykið af þessari
forboðnu íþrótt, sem þrátt fyrir
allt er ekki með öllu útdauð, eins
og æfingar gömlu kempanna, Guð-
mundar Arasonar og félaga hans,
bera vott um.
Skaðlegra
að skalla
blautan
bolta
Húsfyllir á hnefaleikakeppni að Hálogalandi 1947. Hringdómari er Peter Wigelund og keppendur eru
Knstmundur Þorsteinsson (til hægri) og Stefán Magnússon.
En svo
kom að því
að hnefaleik-
ar voru bann-
aðir. Ég spyr
Guðmund
hvemig það
hafí borið að
og hvemig
íslenskum
hnefaleikur-
um hafí orðið
við þegar
þeim var
skyndilega
Norski hnefaleikakappinn Otto von Parat og Guð- meinað að
mundur Arascjn eftir sýningarleikinn í Austurbæj- keppa opin-
arbíói 1948. berlega:
Hér er Alfons Guðmundsson
kominn út í kaðlana í keppni við
Þorkel Magnússon um 1950.
leikinn og ómögulegt var að sanna
leikaraskap á Danann. Ég átti því
ekki annars úrkosta en að dæma
Dananum sigurinn enda kveða
reglur skýrt á um slíkt í tilviki sem
þessu. Það hefði ekki verið gott
afspurnar að Iáta okkar mann
vinna leik á rothöggi sem slegið
var eftir að bjallan hringdi.
í þungavigt keppti Jens Þórðar-
son úr Ármanni á móti Dananum
Holmar Rasmusen. Yfírburðir Jens
komu strax í ljós í upphafi leiksins
og hafði hann ráð Danans alger-
„Ef ég
man rétt þá var það Thorolf Smith
blaðamaður sem fýrstur fór að
skrifa á móti hnefaleikum. Ástæð-
an var okkur hnefaleikumm dulin
því allir sem stunduðu íþróttina
fóra eftir reglum íþróttasam-
bandsins að öllu leyti og þær regl-
ur vora mjög strangar jafnt innan
hrings sem utan. Hnefaleikurum
datt til dæmis aldrei í hug að slá
liggjandi mann, það vora bara
ómenni sem slíkt gerðu. En við
vissum að til voru menn sem sigldu
undir fölsku flaggi, kynntu sig sem
hnefaleikara og frömdu ýmis
óhæfuverk í skjóli þess. Það má
vera að það hafi verið undirrót
þessara skrifa Thorolfs. Það vora
margir ósáttir við þessi skrif hans
og til gamans má geta þess að Jón
Múli, sem var góður vinur Tho-
rolfs, skrifaði í minningargrein um
hann að það væri það eina sem
hann gæti ekki fyrirgefið honum,
að hafa staðið fyrir því að hnefa-
leikar væru bannaðir. En hvað sem
því líður þá var þetta upphafið að
því að farið var að hnýta í hnefa-
leikara og svo jókst þetta stig af
stigi.
Svo gerist það mjög skyndilega,
og nánast án þess að okkur gæfist
tóm til að svara fyrir okkur, að
fram kemur tillaga á Alþingi, frá
Kjartani Jóhannessyni lækni, að
banna hnefaleika. í þeirri umfjöll-
un sem þar fór fram var enginn
greinarmunur gerður á atvinnu-
lega í hendi sér strax í fyrstu lotu.
Undir lok lotunnar var Jens með
Rasmusen við kaðlana og þjarmaði
að honum með háum og djúpum
höggum. Allt í einu lætur Daninn
sig falla í gólfíð og lét líta svo úr
sem hann hefði hlotið högg milli
fóta. Hann neitaði síðan að standa
upp og halda áfram. Hringdómari
ráðfærði sig við utanhringsdóm-
ara. Tveir þeirra töldu sig ekki
hafa séð höggið í því ljósi að það
hefði verið of djúpt, einn þeirra
taldi höggið vera of djúpt. Hring-
dómari taldi að höggið hefði verið
á beltisstað og alls ekki til að gera
veður út af. Hann kvaddi lækni
mótsins, Úlfar Þórðarson, til að
skoða Rasmusen og var ekki að
sjá neina áverka eftir ólöglegt
högg. Jens Þórðarsyni var því
dæmdur sigurmn.
Það fór ekkert á milli mála að
íslensku keppendumir höfðu grein-
ilega yfír-
burði á móti
Dönunum og
var heimsókn
þeirra kær-
komin ábend-
ing um það
að okkar
hnefaleika-
menn vora
fýllilega
gjaldgengir
með öðram
þjóðum á
þessum
áram.“
íslaiíúsmeistmí
haefaleikum trá umhafi
igt (yfir 80 kg)
1936: Vilhj. Guðmundsson, KR.
1937-’42: Ekki keppt um tignina.
1943: Hrafn Jónsson, Á
1944: Guðmundur Arason, Á
1945: Hrafn Jónsson, Á
1946: Ekki keppt um tignina.
1947: Jens Þórðarson, Á
1948: Jens Þórðarson, Á
1949: Þorkell Magnússon, Á
1950: Ekki keppt um tignina.
1953: Jens Þórðarson, Á
Léttbungavigf (undir 80 kg)
1936 Ingvar Ingvarsson, KR
1937-’42: Ekki keppt um tignina.
1943: Kristján Júlíusson, Á
1944: Gunnar Ólafsson, Á
1945: Gunnar Ólafsson, Á
1946: Ekki keppt um tignina.
1947: Þorkell Magnússon, Á
1948: Þorkell Magnússon, Á
1949: Björn Eyþórsson, Á
1950: Grétar Árnason, IR
1953: Þorkell Magnússon, Á
Milliviot.
1936: Sveinn Sveinsson, Á
1937-’42: Ekki kepptum tignina.
1943: Þorkell Magnússon, Á
1944: Jóhann Eyfells, ÍR
1945: Jóel B. Jakobsson, Á
1946: Jóel B. Jakobsson, Á
1947: Svavar Árnason, Á
1948: Ekki keppt um tignina.
1949: Davíð Haraldsson, Á
1950: Birgir Þorvaldsson, Kr
1953: Björn Eyþórsson, Á
Veltivigt.
1936-’43: Ekki keppt um tignina.
1944: Jóel B. Jakobsson, Á
1945: Stefán Magnússon, Á
1946: Stefán Jónsson, Á
1947: Arnkell Guðmundsson, Á
1948: Birgir Þorvaldsson, KR
1949: Kristján Jóhannsson, Á
1950: Bjöm Eyþórsson, Á
1953: Sigurður Jóhannsson, Á
Léttvigf.
1936: Hallgrímur Helgason, KR
1937-’42: Ekki keppt um tignina.
1943: Stefán Jónsson, Á
1944: Stefán Magnússon, Á
1945: Arnkell Guðmundsson, Á
1946: Arnkell Guðmundsson, Á
1947: Marteinn Björgvinsson, Á
1948: GissurÆvar, A
1949:JónNorðfiörð,KR
1959: GissurÆvar, Á
1953: Sigurður Þorvaldsson, KR
Fjaöurvigt.
1936-’42: Ekki keppt um tignina.
1943: Jóel B. Jakobsson, Á
1944: Ekki keppt um tignina.
1945: Ámi Ásmundsson, Á
1946: Rafn Sigurðsson, KR
1947: Ámi Ásmundsson, Á
1948: Kristján Jóhannsson, Á
1949: Guðmundur Karlsson, Á
1950: Guðbjartur Kristinsson, KR
1953: Ekki keppt um tignina.
Bantamvigt.
1936- ’42: Ekki keppt um tignina.
1943: Stefán Magnússon, Á
1944: Marteinn Björgvinsson, Á
1945: Guðjón Guðjónsson, ÍR
1946: Jón Norðfjörð, KR
1947: Friðrik Guðnason, Á
1948: Gunnar Sveinsson, Á
1949: Ekki keppt um tignina.
1950: Ekki keppt um tignina.
1953: Garðar Steinarsson, KR.
Fluguvigt.
1936: Alfreð Elíasson, Á
1937- ’42: Ekki keppt um tignina.
1944: Friðrik Guðnason, Á
1945: Friðrik Guðnason, Á
1946: Björn Eyþórsson, Á
1947: Ægir Egilsson, A
1948: Ekki keppt um tignina.
1949: Hörður Hjörleifsson, Á
1950: Birgir Egilsson, KR
1953: Ekki keppt um tignina.
musen, sýndi þar hnefaleik á móti
Jóel B. Jacobsen úr Ármanni. Ras-
musen var fyrrverandi Sjálands-
meistari í hnefaleik í sínum þyngd-
arflokki, en Jóel stóð honum síst
að baki í leikni og var sýning þeirra
hin besta skemmtun fyrir áhorf-
endur. Af einstökum viðureignum
í sjálfri keppninni má nefna að í
léttvigt sigraði Björn Eyþórsson
Viggó Carstensen frá Danmörku.
Björn sigraði með miklum yfir-
burðum og var leikur þeirra besti
leikur mótsins. Jón Norðíjörð úr
KR keppti síðan við Frede Hansen
frá Danmörku og í þeim leik var
ég hringdómari. Jón NorðQörð
sýndi mikla yfirburði í þessari við-
ureign en í lok annarrar lotu varð
hann fyrir því óhappi að slá Dan-
ann högg eftir að bjallan hringdi
til merkis um að lotunni væri lok-
ið. Hann virtist ekki heyra bjöllu-
sláttinn, sem var þó mjög greini-
legur. Daninn féll við höggið og
setti þetta atvik mig, sem hring-
dómara, í mikinn vanda. Þetta var
eini möguleiki Hansens til að vinna