Morgunblaðið - 30.10.1993, Blaðsíða 31

MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 30. OKTÓBER 1993
31
kvatt þennan heim þá um nóttina
eftir hetjulega baráttu við ólækn-
andi sjúkdóm.
Margeir Ásgeirsson frá Hnífsdal
var kvæntur móðursystur minni,
Ásthildi Árnadóttur (Addý), og áttu
þau fjögur börn, Árna, Ragnhildi,
Ásgeir og Veigar. Mikill og góður
samgangur hefur alltaf verið á milli
þessarar fjölskyldu og minnar og á
ég margar góðar minningar tengd-
ar Magga.
Maggi var mikill íþróttagarpur.
Hann stundaði skíði og skauta frá
unglingsaldri í Hnífsdal, gerði leik-
fimiæfingar á hveijum morgni og
stundaði sund og gönguferðir með
Addý sinni svo lengi sem heilsan
leyfði. Hann var einstaklega barn-
góður og fór oft með okkur bömin
á skauta á Seltjörn. Þar sveif hann
átakalaust um svellið og kenndi
okkur meðal annars að skauta aftur
á bak, sem okkur þótti afar merki-
legt. Einnig fór hann með okkur á
skíði i Svartsengi. Þessar ferðir
enduðu ávallt í eldhúsinu hjá Addý
í kakó- og kleinuveislu.
Alltaf var gott að koma til þeirra
á Hólabrautina og þótt heimsókn-
unum fækkaði með árunum tók
Maggi vel á móti „skottunni sinni
henni Huldu“ eins og hann kallaði
mig.
Vorið 1992 veiktist Maggi alvar-
lega og greindist þá meðal annars
með krabbamein. Hægt var að
halda sjúkdómnum í skefjum í rúmt
ár með lyfjagjöfum, en ekki síst
með ótrúlegri seiglu hans og bar-
áttu. Sjúkdómurinn hafði að lokum
betur og hann lést í sjúkrahúsinu
í Keflavík 20. okt. sl.
Fyrir rúmum mánuði, kvöldið
áður en ég fór til Bandaríkjanna,
kvaddi hann mig með þeim orðum
að við ættum eftir að sjást aftur.
Því miður verður svo ekki í þessu
lífi, en ég trúi því að svo verði ein-
hvern tíma, einhvers staðar.
Ég vil með þessum fátæklegu
orðum minnast hversu góður hann
var alltaf við okkur systkinin. Mér
þykir sárt að geta ekki fylgt góðum
vini til grafar.
Þegar þú ert sorgmæddur, skoðaðu þá aftur
huga þinn, og þú munt sjá, að þú grætur
vegna þess, sem var gleði þín.
(Kahlil Gibran)
Elsku Addý, Árni, Ragnhildur,
Ásgeir, Veigar og fjölskyldur. Miss-
ir ykkar er mikill en minningin um
góðan mann lifir.
Guð blessi Margeir Ásgeirsson.
Flýt þér vinur í fegri heim,
kijúptu á vegum friðarboðans
fljúgðu á vængum morgunroðans
meir að starfa guðs um geim.
(Jónas Hallgrímsson)
Hulda Harðardóttir og fjöl-
skylda, Bandaríkjunum.
Kveðja frá SÍF hf.
í dag kveður starsfólk Sölusam-
bands íslenskra fiskframleiðenda
hf. einn af samstarfsmönnum sín-
um, Margeir Ásgeirsson fiskmats-
mann, hinstu kveðju. Margeir lést
á sjúkrahúsi Keflavíkur 20. október
sl., langt um aldur fram, aðeins 62
ára að aldri.
Margeir, sem fæddist 12. ágúst
1931 í Hnífsdal, helgaði íslenskum
sjávarútvegi alla sína starfskrafta
og til Sölusambands íslenskra fisk-
framleiðenda réðst hann til starfa
1983 og starfaði þar allt til dauða-
dags. A þeim ellefu árum sem SÍF
og íslenskur saltfískiðnaður naut
reynslu hans og þekkingar á sviði
fiskmats og saltfiskverkunar urðu
þeir fjölmargir, íslenskir fiskfram-
leiðendur og starfsmenn þeirra, sem
hlutu tilsögn og nutu aðstoðar
Margeirs á sviði saltfiskverkunar.
Einkum á þetta við Suðurnesin, en
þar var aðal starfsvettvangur hans.
Suðurnesin er það framleiðslusvæði
innan SÍF, þar sem jafnan hefur
verið framleitt mest af saltfiskaf-
urðum ár hvert og þar er fjölmenn
sveit framleiðenda, jafnt stórir sem
smáir.
Fullyrða má að starf sitt hafi
Margeir rækt af trúmennsku og
alúð og kunna saltfiskframleiðend-
ur og stjórn SÍF hf. honum bestu
þakkir fyrir. Þá kveður starfsfólk
Sölusambandsins góðan og glað-
lyndan vin um leið og það_ sendir
eftirlifandi konu hans, Ásthildi
Árnadóttur, og börnum þeirra sínar
samúðarkveðjur. Megi minningin
um Margeir lifa.
Fyrir hönd stjórnar og starfsfólks
SÍF hf„
Magnús Gunnarsson.
Miðvikudagurinn 20. október sl.
var undurfagur haustmorgunn. Það
hafði gránað í fjöllin og himinninn
var roða sleginn. Sólin læddi geisl-
um sínum niður á milli húsanna og
yfir lygnan flóann. Þannig var sú
stund er við fréttum lát Magga vin-
ar okkar. „Hlustaðu...“ var það sem
Maggi sagði svo oft í samræðum
okkar. Og við skynjuðum djúpa
þögnina, þegar þessi stórbrotni
maður var sofnaður svefninum
langa.
Það er sárt að kveðjast eftir nær
fjögurra áratuga samskipti, sem
aldrei bar skugga á. Það var um
miðjan sjötta áratuginn á heima-
slóðum okkar á ísafirði, sem ástir
tókust með Addý systur minni og
Magga. Við yngri systumar vorum
í fyrstu tortryggnar gagnvart
manninum sem kom utan úr Hnífs-
dal og virtist ætla að ræna okkur
stóru systur. Þetta var garpur mik-
ill, sem geystist um fjöllin á skíðum,
tjaldaði á jöklum, spilaði fótbolta
og brá sér jafnvel í gervi dægur-
lagasöngvara.
Með glaðværð sinni var Maggi
fljótur að vinna hylli okkar systkin-
anna og reyndist jafnan sem besti
bróðir.
Maggi var einn af 12 börnum
hjónanna Rannveigar Vilhjálms-
dóttur og Asgeirs Kristjánssonar í
Hnífsdal. Á heimilinu dvöldust einn-
ig báðar ömmurnar. Þama ólst
Maggi upp í stórfjölskyldu, þar sem
samheldni og systkinakærleikur var
í fyrirrúmi. Það ríkti óvenjuleg lífs-
gleði á heimili þeirra í Hnífsdal og
alltaf fannst mér Rannveig geisla
af hamingju yfir ríkidæmi sínu,
börnunum og barnabörnunum.
í stórfjölskyldum þessara tíma
var hver einstaklingur ábyrgur fyr-
ir velferð fjölskyldunnar og Maggi
fór því snemma að vinna. Vinnan
var ekki alltaf við höndina og var
þvi unnið jafnt á Miðnesheiði, á
Straumnesfjalli, sem í fiskvinnslu í
Hnífsdal eða við síldveiðar fyrir
Norðurlandi.
Seinna var haldið suður þar sem
þau Addý stofnuðu heimili og fjöl-
skyldu í Keflavík. Átthagamir áttu
sterk ítök í Magga sem marka má
af því að nafnið á Hnífsdalnum
tengdi hann alltaf við nafnið sitt. í
fyrstu spauguðum við með þennan
sið hans, en því var fljötlega hætt
og nafnið hans og dalurinn urðu
eitt í huga okkar.
Lífsmunstur Magga var mótað
af uppeldi hans og reynslu foreldr-
anna við að standa straum af fram-
færslu stórrar fjölskyldu á erfíðum
tímum. Hann lét aldrei glepjast af
bjartsýni, enn síður af svartsýni -
raunsæi var hans máti og á því
byggðist farsæll ferill hans. Hann
kunni þá list að njóta lífsins. Hann
stundaði alla tíð útivist, skíði, göng-
ur og sund og var óþreytandi að
hvetja okkur hin. Hann naut þess
að ferðast og hlusta á góða tónlist.
En fyrst og síðast var Maggi fjöl-
skyldumaður, sem lagði áherslu á
að rækta góð samskipti við sína
nánustu.
Maggi og Addý voru einstaklega
samhent og samrýnd. í erfiðum
veikindum hans var hún hans bjarg-
föst stoð, skynjaði líðan hans án
orða og hjúkraði honum til hinstu
stundar.
Við hjónin erum þakklát fyrir
sjóð af minningum tengdar þessum
glaða og góða félaga. Hans verður
saknað. Við biðjum góðan guð að
styrkja Addý og fjölskyldu hennar
í sorg þeirra.
Blessuð sé minning Margeirs
Ásgeirssonar frá Hnífsdal.
Ragnhildur og Hörður.
Fleiri minningargreinar um
Margeir G. Asgeirsson bíða
birtingar og munu birtast
næstu daga.
Minning
Jakob Falsson
Fæddur 8. maí 1897
Dáinn 24. október 1993
Afi okkar lést í hárri elli síðastlið-
inn sunnudag á Fjórðungssjúkrahús-
inu á Isafirði. Síðustu ár ævi sinnar
átti hann í sjúkrarúminu, þar sem
hann beið hins óumflýjanlega með
þeirri stóísku ró sem ávallt ein-
kenndi hann. Annað var einkennandi
fyrir afa, sem löng sjúkrahúslega
breytti í engu, hann fylgdist alltaf
með hvað var um að vera utan
veggja sjúkrahússins, hann fylgdist
vel með sínum, hvað hver og einn
fjölskyldumeðlimur var að gera, og
að öðrum ólöstuðum má segja að
hans helstu tengiliðir við umheiminn
undanfarin ár hafi verið Hörður,
Jónína og Lilja, sem heimsóttu föður
sinn reglulega.
Minningin sem við bræðurnir
geymum í huga okkar um afa er sú
af afa á Bökkunum, af bátasmiðnum
sem sigldi með okkur á trillunni um
lygna Jökulfirðina á sólríkum sumar-
degi. Trillan tók okkur víða og í
margri lautinni var breitt út teppi,
drukkið heitt kakó og sporðrennt
nokkrum brauðsneiðum með osti.
Að fara norður í Kvíar var eins og
að fara inn í ónumið ævintýraland.
Þar gátum við verið kóngar um
stund, við gátum byggt hallir í
hvönninni, lagt leynistíga sem eng-
inn vissi um, horft með spekingsleg-
um svip á haf út og talað gáfulega.
Og afi fylgdist með úr fjarska.
Annað ævintýraland fyrir unga
drengi, sem tengist einnig á órjúfan-
legan hátt minningunni um afa, eru
Bakkarnir og Dokkan. Þangað var
hægt að fara dag eftir dag, og hver
dagur bar í skauti sínu ný og spenn-
andi ævintýri. Þeir voru til að mynda
ófáir leiðangrarnir sem farnir voru
niður í Sundstræti til að byggja snjó-
hús í litla skotinu við skúrana í garð-
inum og fá síðan lánuð kerti til þess
að lýsa salarkynnin upp í skamm-
deginu. Eða að sumrinu til, þegar
farið var niður á bryggju til að dorga.
Síðan var komið við í Sundstrætinu
til þess að fá rabbarbara og sykur
á disk. Og afi fylgdist með.
Þannig munum við eftir afa og
munum alltaf gera. Blessuð sé minn-
ing hans.
Björn, Jakob Falur og Atli.
Afi minn er dáinn, 96 ára. Fréttin
sem búið var að bíða svo lengi eftir
kom loksins, tuttugu og einu ári eft-
ir að amma dó. Amma sem sagðist
ekki vilja verða eldgömul eins og
dótturdóttir hennar bað hana um.
Og núna skil ég hvað hún átti við.
Afi missti móður sína aðeins átta
ára gamall, átta ára stubbur eignað-
ist bróður og missti móður sína sama
dag. Systkinin voru fimm og langafi
þurfti að láta þau frá sér til að geta
unnið fyrir bamahópnum. Fjölskyld-
an hafði búið í Barðsvík í Grunnavík-
urhreppi, einangruðu býli og var svo
dreift um næstu sveitir þar sem ein-
angrunin var svo mikil að við getum
vart ímyndað okkur það í dag. Rósa
systir hans talar oft um þegar hún
horfði frá Dynjanda yfír að Kvíum
og óskaði þess að hún gæti hitt hann
stóra bróður sinn. En samgöngurnar
voru svo erfiðar og jafnvel þó að
Rósa gæti séð yfír að Kvíum, þá gat
hún aðeins hitt bróður sinn örsjaldan.
Þó að allir hafi verið góðir við afa
efast ég um að nægur skilningur
hafí verið á því hvemig átta ára
móðurlausum dreng leið fjarri föður
sínum og systkinum. Ég held að
þetta áfall hafí mótað afa og allt
hans líf. Afí var harður af sér og
hlífði sér aldrei, gat verið þungur í
skapi og talaði ekki nema hann hefði
eitthvað að tala um. Hann var dulur
en raungóður og ákveðinn.
Afi var tekinn í fóstur af Kristínu
og Jóni í Kvíum í Jökulfjörðum og
ólst þar upp til fullorðinsára. Hann
giftist heimasætunni á bænum, Guð-
björgu Jónsdóttur. Þau stunduðu
búskap í Kvíum, en jafnframt var
afí mikið að heiman við sjósókn og
bátasmíðar. Afi og amma bjuggu í
Kvíum til ársins 1948, en fluttust
þá til ísafjarðar. Það var áreiðanlega
erfíð ákvörðun fyrir þau að flytja,
en fólksflóttinn frá Homströndum
og Jökulfjörðum var þá hafinn og
því enn erfiðara en fyrr að búa á svo
afskekktum stað.
Ég var mánaðargömul þegar
mamma flutti með mig til ömmu og
afa og svaf í kommóðuskúffu á með-
an afí smíðaði fyrir mig rúm. Ég
naut því þeirra forréttinda að alast
upp heima hjá þeim.
Afí var bátasmiður og hann smíð-
aði fallegustu bátana. Hann hjólaði
á gömlu, svörtu hjóli í vinnuna niður
á Tanga. Amma smurði fyrir hann
nestið og hellti kaffí á brúsann hans,
lét i hann fímm teskeiðar af sykri
og setti sex sykurmola í boxið hans.
Það var afalykt af töskunni. Afí byij-
aði að vinna klukkan sjö á morgnana
og vann til sjö á kvöldin. Þetta gerði
hann þar til hann var 75 ára, en
þegar amma dó hætti hann að vinna
aukavinnu og vann „bara“ til klukk-
an fímm.
Auk þessarar vinnu átti afi
„smíðahús" sem er skúr þar sem
hann smíðaði skektur, jullur og trill-
ur. Það var alltaf gaman að fá að
koma niður í hús og sjá hvað afí var
að smíða. Finna lyktina af nýsög-
uðum viðnum, leika sér að saginu
og hefilspónunum og skoða öll
skrýtnu verkfærin. Afí smíðaði líka
ýmislegt annað eins og lítinn stól og
eldrauðar hjólbörur sem dótturdótt-
urinni þótti mikið til koma og bömin
mín em svo hrifín af í dag.
Það var gott þegar afí kom heim
úr vinnunni og jafnvel þó hann væri
þreyttur eftir langan vinnudag þá
var alltaf tími til að hossa dótturdótt-
urinni á hnjánum og enginn sveiflaði
mér eins hátt með fætinum og hann.
Stundum fékk ég að sofa í herberg-
inu hjá ömmu og afa, sérstaklega
Björgvin Bjömsson,
Djúpavogi — Minning
Fæddur 4. apríl 1904
Dáinn 23. október 1993
Þegar fyrsti vetrardagur rann upp
og geislar sólarinnar teknir að lækka
á lofti kvaddi afí okkar þennan heim.
Það kom ekki á óvart því að hann
var orðinn aldraður, 89 ára gamall.
Hann var fæddur 4. apríl 1904 og
hefði því orðið níræður á næsta ári.
Afi átti sitt heimili á Djúpavogi,
nánar tiltekið í Borgargerði. Ég var
ung þegar fjölskylda mín fluttist frá
Djúpavogi hingað suður, en á sumrin
var oft farið á Djúpavog að heim-
sækja afa og ömmu í Borgargerði.
Það var alltaf viss tilfinning þegar
við keyrðum að þorpinu og sáum
glitta í Borgargerði á milli hamr-
anna, heimili afa og ömmu. Slík til-
finning gleymist aldrei.
Afí var búinn að dvelja á fjórð-
ungssjúkrahúsinu á Neskaupstað
síðastliðin ár, vegna veikinda sinna,
og eigum við ættingjar hans starfs-
fólkinu þar mikið að þakka fyrir hlý-
hug og góða umönnun.
Þar sem afí átti sitt lögheimili á
Djúpavogi, var oft erfítt fyrir hann
að vera á sjúkrahúsi svona langt frá
sínu heimili og skyldfólki, en þrátt
fyrir það var hann svo lánsamur að
eiga hana Döddu að, því að hún var
alltaf svo dugleg að heimsækja hann
og hugsa vel um hann, en hún var
ein af hans elstu bamabömum og
býr á Neskaupstað.
Þegar ég heimsótti afa á sjúkra-
húsið í ágúst sl. og færði honum
góðgæti í dósina sína, en hann var
alltaf mikill sælkeri, þá fann ég að
stutt var í að hann kveddi þennan
heim. Hann sagði það líka sjálfur
að það væri ekki víst að hann yrði
hér næst þegar ég kæmi.
Nú þegar hann hefur lokið lífs-
ef frændur mínir Bjöm eða Jakob
áttu að gista hjá okkur. Þá var ég
útsmogin og lét þá sofa hjá mömmu,
en svaf sjálf hjá ömmu og afa. Þá
lá afi í sínu rúmi og las og ég í bedda
hjá ömmu rúmi og amma las fyrir
mig. Afí hraut þegar hann sofnaði
og það þótti okkur fyndið.
Við fórum oft norður í Kvíar á bát
sem hét Eljan. Afí smíðaði trillu sem
var höfð með í slefi aftan í Eljunni
og alltaf sat hann einn í trillunni til
að stýra og passa að hún rækist
ekki utan í Eljuna. Afí svaf í vinnu-
stofunni í Kvíum svo að við mamma
og amma gætum sofið í herberginu
þeirra ömmu þvi að þar var ofn og
því hlýrra.
Afí hafði unun af að lesa og las
allt sem hann komst yfír hvort sem
það var fiskalíffræði eða ævisögur.
Það var einna síst að hann hefði
gaman að skáldsögum. Afí vildi
fræðast af bókunum sem hann las
og var vel menntaður þó að skóla-
gangan væri aðeins nokkrir dagar.
Hann hafði stálminni og hafi gaman
af að segja frá því sem hann las, en
honum líkaði ekki að menn færðu í
stílinn eða væru með skreytni. Afi
hlustaði mikið á útvarp, alltaf á frétt-
ir og messur á sunnudagsmorgnum
fyrir utan margt annað. Um helgar
gekk hann oft upp í bæ og þá reynd-
um við Bjöm að leita hann uppi, fá
að leiða hann og ganga með honum.
Afí var mjög bamgóður og hafði
unun af að sjá ungviðið vaxa og
þroskast. Hann fylgdist vel með okk-
ur bamabörnunum og seinna bömum
okkar. Hann hafði áhyggjur af okkur
ef við vomm ekki fljótust og dugleg-
ust að læra, hvort sem það var að
ganga, tala eða lesa. Og mikið var
hann stoltur þegar við urðum þijú
bamaböm hans stúdentar sama vor.
Þegar ég eignaðist dóttur kom aldrei
annað til greina en hún héti Guð-
björg eftir ömmu og það þótti afa
vænt um. Yngri sonur minn hefur
þurft að fara nokkmm sinnum á
sjúkrahús vegna aðgerða. Afí fylgd-
ist vel með líðan hans og spurði oft
eftir honum, síðast tveimur dögum
fyrir andlátið.
Ég er þakklát fyrir að hafa fengið
að alast upp heima hjá afa og ömmu
og fyrir allt það sem þau gerðu fyrir
mig og gáfu mér.
Drífa.
göngu sinni hér og hafið göngu sína
á nýjum stað, kveðjum við elsku afa
okkar með söknuði og þökkum hon-
um samfylgdina.
Blessuð sé minning hans.
Aðalheiður Ásgeirsdóttir
oer fiölskvlda.