Morgunblaðið - 29.10.1995, Síða 2

2 D SUNNUDAGUR 29. OKTÓBER 1995
HEIMILI
MORGUNBLAÐIÐ
UPPAHALDSHUSGOGNIN ÞEIRRA
Borðstofusett foreldranna
tekur miklum breytingum
Morgunblaðið/Ámi Sæberg
VILHJÁLMUR við skrifborðið og hjá honum stendur dóttírin Ragnhildur Alda
María sem er fimm ára.
Skrifborðið hans
sr. Ásgeirs Ásgeirssonar
„GAMALT skrifborð
sem var í eigu afa kon-
unnar minnar er í miklu
uppáhaldi", sagði Vil-
hjálmur Egilsson þegar
hann var spurður hvort
hann ættí ekki eitthvert
húsgagn sem væri í
uppáhaldi hjá honum.
Kona Villqálms er
Ragnhildur Pála Ófeigs-
dóttír og afí hennar var
sr. Ásgeir Ásgeirsson
prestur og prófastur að
Hvammi i Dölum. „Við
erum nýlega búin að láta
gera borðið upp en lík-
lega er það frá fyrstu
áratugum aldarinnar og
hefur verið mikið notað.“
Vilhjálmur segist sitja
töluvert við borðið, sér-
staklega þegar hann er
að lesa en aðspurður
segist hann forðast að
taka vinnuna með sér
heim.
ÞAÐ er borðstofusettið
sem er í mestu uppáhaldi
þjá henni Elínu Þ. Þor-
steinsdóttur í Garðabæn-
um. Um er að ræða tekk-
borð sem var keypt í Víði
fyrir um þijátíu og fímm
árum og það voru foreldr-
ar Elínar sem keyptu það
þegar þau byijuðu að búa.
Foreldrar hennar not-
uðu settið þangað til fyrir
nokkrum árum að það var
sett út í bílskúr.
Einhverju sinni þegar
kunningjahjón eru síðan
í heimsókn hjá Elinu og
eiginmanninum Gísla
Willardssyni berst talið
að því hversu dýrt sé að
kaupa borðstofusett. Þá
kviknar á perunni hjá
henni. Elín hringir í
mömmu sína og biður
hana fyrir alla muni að
geyma borðið og stólana.
Eftir nokkurn tíma fór
hún og fékk settið.
Vegna þess hve búið
var að bera mikla tekkol-
íu á borðið þurfti að selja
nýja plötu á það en af-
ganginn var hægt að
sprauta. Til að fá sam-
ræmi við beykiskápinn
Morgunblaðið/Þorkell
ÞETTA er tekkborð sem foreldrar Elínar áttu þegar
þeir voru að byija búskap. Elín fékk borðstofusettið
og lét gera það upp.
sem er í stofunni lét hún
setja beykikant á borðið
og yfirdekkja stólana með
leðri. „Ég er fjarska
ánægð með borðið og stól-
ana. Stíllinn er hreinn
eins og hann var uppúr
1960 og það kostaði okkur
ekki mikið að gera settið
upp.“ Borðið má síðan
stækka um tvo metra
þannig að tíu til tólf
manns geta setið við það.
Morgunblaðið/Ásdls
VALGERÐUR segir að það sé svokölluð Oregon-fura
í hillunum sem Mogens Koch hannaði árið 1928.
Keyptu skápinn í
brúðkaupsferðinni
„UPPHAFLEGA áttu
tengdaforeldrar mínir
skápinn. Þau keyptu hann
í Danmörku árið 1947 þeg-
ar þau voru þar í brúð-
kaupsferð", segir Herdís
Þórisdóttir en uppáhalds-
húsgagn þeirra hjóna,
hennar og Stefáns Skúla-
sonar, er þessi umræddi
skápur.
Hann er smiðaður af
Peter Falbum sem var
þekktur húsgagnasmiður í
Danmörku. „Þegar við fór-
um að búa gáfu tengdafor-
eldrar mínir okkur skáp-
inn sem var orðinn frekar
illa farinn. Við fengum síð-
an Sigurð Blomsterberg tíl
að gera hann upp fyrir
nokkrum árum og það
tókst svona Ijómandi vel.“
Skápurinn fellur vel í
umhverfið þjá þeim, þau
fengu síðar sófaborð og
innskotsborð í stíl við
skápinn sem var keypt
á sama tíma.
„Það er auðvitað fyrst
og fremst manninum mín-
um sem er einstaklega
annt um skápinn enda
hann vanur þvi að hafa
hann fyrir augunum alla
tíð“.
Morgunblaðið/Ásdís
HERDÍS við skápinn sem tengdaforeldrarnir áttu.
Bóka-
hillurnar
kærastar
VALGERÐUR Dan sagði
að það væru ýmsir hlutir
sem þeim hjónum þætti
vænt um og erfitt að gera
upp á milli. Bókahillurnar
urðu engu að síður ofan
á, bæði vegna þess hversu
fallegar Valgerði finnast
þær en eflaust spillir það
ekki fyrir að þær geyma
líka margar af þeim bók-
um sem henni eru kærar.
„Mogens Koch teiknaði
hilíurnar árið 1928 sem
og einnig m.a. orgelið í
Skálholtskirkju og einn
forfaðir hans teiknaði
gömlu byggingu Mennta-
skólans í Reykjavík.
Þorsteinn Gunnarsson,
eiginmaður Valgerðar,
keypti hillurnar á sínum
námsárum útí í Dan-
mörku og síðan hafa þau
hjón verið að bæta við
fleiri hillum og skápum
um árin.
Morgunblaðið/Þorkell
GARÐAR við hliðina á lampanum.
Varþrjúárað
mála lampann
GARÐAR Cortes á uppá-
haldshlut, lampa sem konan
hans Krystyna Cortes mál-
aði á árunum 1980-83.
„Það tók konuna mína
þrjú ár að ljúka við lampann
og mér finnst mjög vænt um
hann, ekki síst vegna þess
hve fallegur hann er.“ Garð-
ar segir að þau hjónin hafi
ávallt reynt að brýna fyrir.
börnum sínum að syrgja
ekki dauða hluti. Hann við-
urkennir hinsvegar að hann
sé í vafa um viðbrögð sín
kæmi eitthvað fyrir
þennan forláta uppáhalds-
lampa.
Þurfti skrif-
borð til
að skrifa
skáldsögu
„EF ÞÚ skoðar skrifborðið mitt veistu lík-
lega töluvert um mig á eftir, því þar geymi
ég myndir af börnunum mínum þremur,
dagbækumar, ritsmíðarnar mínar, ljóðin
mín, litlu spakmælabækurnar, málarapensl-
ana mína og fleira sem mér þykir einstak-
lega vænt um“, segir Katrín Snæhólm.
Myndina á skrifpúltinu málaði Katrín en
hún er af „hippaenglum". „Það eru léttir
og skemmtílegir englar allt í kringum okkur
og líka svona hippaenglar", segir hún sann-
færandi.
Á skrif púltínu hennar eru líka tvær tré-
styttur af kisum frá systur hennar og lampi
sem hún heldur mikið uppá og er frá tengda-
móður hennar. „Þetta er semsagt hirslan
mín og ég í hnotskurn."
Katrin segir að upphaflega hafi sig vant-
að skrifborð þvi hún fékk hugmynd að skáld-
sögu þar sem hippaengiarnir eru meðal
sögupersóna. „Mér fannst ég ekki geta skrif-
að söguna nema eiga skrifborð. En síðan
vantaði mig tölvu.“ Hana fékk hún í jólagjöf
en enn er hún ekki komin á borðið svo nokkr-
ir kaflar fá að Iiggja áfram í skúffunni þang-
unin er að setjast niður við það ein-
hvern daginn og skrifa skáldsögu.
að til hún er komin á sinn stað.
„Ég var búin að leita lengi að skrifborði
í þessum stíl og fann ekkert fyrr en ég rakst
á sendibílstjóra sem var með bækling og
pantaði fyrir mig þetta borð frá Bandaríkj-
unum.“
Stóllinn tílheyrir gömlu borðstofusetti
sem Katrín og eiginmaður hennar keyptu í
antíkverslun fyrir mörgum árum.