Morgunblaðið - 15.08.1997, Síða 35

MORGUNBLAÐIÐ
FÖSTUDAGUR 15. ÁGÚST 1997 35
vegna vetrarhörku og ísvanda-
mála. Var þá álagið oft meira en
nú á tímum hinna miklu framfara
í fjarskiptatækni og rafbúnaði. I
slíkum þrengingum lá Ingólfur
ekki á liði sínu og var jafnan í
fremstu víglínu.
Þegar stund var milli stríða í
erilsömu starfi leitaði Ingólfur oft
afþreyingar á bökkum vatnsfall-
| anna og þá ekki í virkjunarhugleið-
ingum heldur til veiða. Þar naut
hann annarrar gjöfullar hliðar á
landsins ám og vötnum enda af-
bragðs laxveiðimaður. Jafnframt
lagði hann rækt við ýmsar veiðiár
bæði með því að stuðla að bættri
fiskgengd og styrkingu laxastofns-
ins með seiðasleppingum og rann-
sóknum. Ingólfur gerði sér ávallt
far um að vernda umhverfi virkj-
ana þeirra sem hann starfaði við
sem mest og best og var vart á
betra kosið í því efni. Snyrti-
mennska var þar í hávegum höfð
og hefur hún allt síðan reynst
mótandi í þeirri viðleitni Lands-
virkjunar að leggja metnað sinn í
að rekstur aflstöðva fyrirtækisins
sé í sem mestri sátt við umhverfið.
Landsvirkjunarmenn kveðja
Ingólf með söknuði og virðingu.
Minningar um góðan starfsfélaga
munu hins vegar lifa sveipaðar
þakklæti fyrir ágætt samstarf og
mikið og gott framlag til orkumála
þjóðarinnar.
Eiginkona Ingólfs, Ásdís Einars-
dóttir, og börn eiga nú um sárt
að binda. Að þeim er mikill harm-
ur kveðinn er Ingólfur nú heldur
í sípa hinstu för.
Ásdísi og aðstandendum öllum
votta ég innilega samúð. Megi
minningin um vænan dreng verða
þeim huggun harmi gegn.
Halldór Jónatansson.
Elsku afi, okkur langar að minn-
ast þín með fáeinum orðum.
Minningarnar eru svo margar
og söknuðurinn mikill, því afi átti
svo stóran þátt í lífi okkar. Afi
Ingólfur var góður afi og honum
þótti afskaplega vænt um öll
barnabörnin sín og vildi allt fyrir
þau gera. Afi var mikill fjölskyldu-
maður og ekkert gladdi hann meira
en þegar öll fjölskyldan var saman
komin á Rauðalæknum. Hvað gjaf-
ir snertir var afi alltaf stórtækur.
Þau fáu skipti sem afi bað okkur
um að gera sér smá greiða t.d. slá
og raka grasið, launaði hann alltaf
þrefalt fyrir vel unnin störf.
Við systkinin eigum margar
góðar minningar um afa í sum-
arbústaðnum okkar. Afi var mikill
veiðimaður og naut hann sín því
vel í Skugga, innan um alla fisk-
ana og náttúrufegurðina. Alltaf
var stutt í grínið hjá honum og
minnumst við þess þegar hann var
búinn að sannfæra okkur um að
álfar byggju í klettunum umhverf-
is Skugga.
Oft á tíðum þegar við vorum
yngri fengum við systkinin að vera
í pössun hjá ömmu og afa á Rauða-
læk. Alltaf var jafn gaman og til-
hlökkunin mikil. Þá fórum við oft
út á tún skammt frá og spiluðum
fótbolta og ætíð fór afi út í glugga
að fylgjast með okkur með kíkinn
í hendi. Þrátt fyrir að afi sé nú
farinn frá okkur vitum við að hann
er enn að fylgjast með okkur og
mun gera að eilífu.
Nú er komið að kveðjustund,
elsku afi okkar. Við viljum þakka
þér fyrir þær góðu stundir sem við
fengum að njóta með þér.
í hjarta okkar geymum við allar
góðu minningarnar. Elsku amma,
guð gefi þér styrk á þessari erfiðu
stundu.
Guðmunda Ósk, Ásdís
og Ingólfur Snorri.
fRtrgtsttMafeife
-kjaml málslns!
MINNINGAR
JÓHANN
JÓNASSON
+ Jóhann Jónasson
1 fæddist á Svínár-
nesi á Látraströnd
26. nóvember 1920.
Hann lést í Fjórð-
ungssjúkrahúsinu
Akureyri 7.
síðastliðinn. Foreldr-
ar hans voru Elín
Þorsteinsdóttir frá
Svínárnesi og Jónas
Jóhannsson frá
Selárbakka. Eina
systur átti Jóhann,
Onnu, fædd 9. júní
1918, hún dó 35 ára
gömul. Anna átti
eina dóttur, Elínu, búsett á
Akureyri.
Jóhann giftist Emilíu Stef-
ánsdóttur 17. nóvember 1945.
Þau eignuðust tvö börn, Stefán,
fæddur 8. október
1946, og Önnu
Jónu, fædd 5. ág-
úst 1959. Eigin-
kona Stefáns er
Mendanita Eyrún
Cruze. Þau eiga
tvö börn, Ritu Rós
og Tómas Pál.
Stefán á tvo
drengi frá fyrra
hjónabandi, Þor-
stein Kristin og
Jóhann Emil.
Anna Jóna og eig-
inmaður hennar,
Einar Jón Briem,
eiga tvö börn, Jóhann Orra og
Emilíu Góu.
Útför Jóhanns fer fram frá
Akureyrarkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Það virðist sem þetta ár ætli að
verða ár minningargreina hjá
undirrituðum því svo hefur maður-
inn með ljáinn höggvið í vinahóp
og frændgarð.
Þetta er í þriðja sinn með um
það bil mánaðar millibili, sem ég
finn þörf hjá mér til að skrifa minn-
ingargrein og vona ég svo sannar-
lega að hlé verði nú á.
Það hvarflaði svo sannarlega
ekki að mér þegar við Sonja vorum
á ferð á Akureyri síðustu helgina
í apríl að nú í ágúst yrði vinur
minn Jóhann Jónasson allur. Hann
var að vanda svo hress og
skemmtilegur en þannig eru minn-
ingar mínar um þennan góða
dreng, alltaf í góðu skapi og mér
ætíð tilhlökkunarefni að hitta hann
og þó hefði ég viljað kynnast hon-
um miklu betur og að samveru-
stundirnar hefðu verið fleiri og
lengri.
Þannig átti það einmitt að verða
í sumar og hafði ég heyrt að Jó-
hann ætlaði að bjóða mér að koma
með sér í laxveiði í tengslum við
ættarmót, sem hvorugum okkar
auðnaðist að sækja og þá var ætl-
un mín að bjóða honum með út á
sjó þá ég fór með nokkrum félögum
mínum á skak frá Hauganesi nú
fyrr í sumar.
Það var einmitt þá, sem ég vissi
fyrst af því að vinur minn væri
kominn á sjúkrahús og það væri
nokkuð alvarlegt því að hans stóra
og hlýja hjarta væri orðið veikt.
Það varð því ekki úr að hann kæmi
með á sjóinn á hans gömlu og kunn-
ugu heimaslóð, á miðin í kringum
Hrísey.
Það var einmitt þegar ég kom
í fyrsta sinn til Hríseyjar ásamt
konu minni og með lítil börn í far-
teskinu að okkar Jóhanns fýrstu
kynni urðu og vorum við að koma
í okkar fyrstu en ekki síðustu heim-
sókn til þeirra ágætis hjóna Jó-
hanns og Millu, en hún er móður-
systir konu minnar.
Það var strax þama að vel fór
á með okkur Jóhanni, hann svona
glóbjartur á að líta og bauð af sér
góðan þokka, hress í bragði en
undir niðri bjó funi sem helst
minnti á litarhátt mannsins.
Mér fannst ég fljótt sjá að Jó-
hann hafði sterkt skap en jafn-
framt vel beislað og hamið og ef
honum mislíkaði þá átti hann gott
með að henda því frá sér og taka
upp góða skapið enda hændust að
honum bæði börn og fullorðnir.
Börnin okkar voru alltaf hænd að
honum og sama virtist verða með
barnabömin og þess vegna kom
það ósjálfrátt hjá 10 ára dóttur-
dóttur okkar er henni var greint
frá því að Jóhann væri dáinn:
„Þetta verður þá aldrei sama heim-
ilið.“
Jóhann var á áram áður mikið
til sjós á ýmsum skipum og síðar
með eigin útgerð í félagi við ýmsa
aðra góða menn í Hrísey og var
þá oft ekki slegið slöku við. Það
þótti því talsverður viðburður að
hann skyldi taka sér frí í örfáa
daga á sjöunda áratugnum til að
þau hjón kæmu með okkur Sonju
að heimsækja skyldmennin í
Kelduhverfinu og varð úr þessu
hið minnisstæðasta ferðalag en þá
hafði Jóhann ekki próf á bíl þó
hann væri fær í flestan sjó.
Bílpróf tók hann að sjálfsögðu
síðar þegar þörfín kallaði en það
var ekki fyrr en að loknum Hríseyj-
arárunum og þau hjónin fluttu til
Akureyrar en þar hafa þau búið í
tuttugu og fimm ár og Jóhann við
ýmis störf en lengst af þó í Vél-
smiðjunni Odda og hjá Útgerðarfé-
lagi Akureyringa en þar kom
starfsreynslan aldeilis vel að notum
við að brýna hnífana fyrir fisk-
vinnslukonur.
Ekki gat Jóhann hætt að veiða
físk þegar sjómennskunni lauk og
því var það fljótt að sögur fóru
af því að hann væri kominn með
„veiðidelluna“ og færi út og suður
með stöng í silung og lax og það
var einmitt að við fóram saman í
Skjálfandafljót fyrir svona tveimur
áram eða svo og í sumar átti að
endurtaka ferðina en sú ferð verð-
ur aldrei farin.
Ég heyrði eftir honum haft á
sjúkrahúsinu á Akureyri þegar
hann var kominn þangað og eflaust
haft einhverja vitund um það hvað
framundan væri, að það hlytu nú
að vera einhverjar laxveiðiár þarna
hinumegin.
Þarna var Jóhanni rétt lýst,
kasta frá sér armæðunni og taka
upp léttara hjal og það ætla ég
að vona að veiðitúrinn, sem átti
að verða hér verði þá þar þegar
við aftur sjáumst og það verði þá
svipað og í okkar jarðneska lífi,
að þú verðir búinn að kanna bestu
veiðistaðina þegar ég kem.
Þín verður saknað, kæri vinur,
af mörgum, það veit ég og með
þessum fáu og fátæklegu orðum
kveð ég þig, því miður sé ég ekki
fram á að geta verið við útför þína
en kveðjan kemur þá í staðinn.
Hafðu þökk fyrir allt gamalt og
gott, ég tel mig hafa ýmislegt af
þér lært. Sárastur verður þó sökn-
uðurinn hjá þinni góðu konu og
fjölskyldunni. Milla mín, megi góð-
ur Guð styrkja þig og ykkur öll
og með þessum orðum fylgja hug-
heilar samúðarkveðjur frá okkur
Sonju, börnum og bamabörnum.
Þórir Halldór Óskarsson.
Handrit afmælis- og minningargreina
skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða
tðlvusett. Sé handrit tölvusett er æskilegt,
að disklingur fylgi útprentuninni. Auðveld-
ust er móttaka svokatlaðra ASCII-skráa,
öðru nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslu-
kerfin Word og Wordperfect eru einnig
auðveld í úrvinnslu. Senda má greinar til
blaösins I bréfasíma 6691115, eða á netfang
þess þess (minning@mbl.is) — vinsam-
legast sendið greinina inni ( bréfinu,
ekki sem viðhengi. Nánari upplýsingar
má lesa á heimasfðum. Það eru vinsamleg
tilmæli að lengd greina fari ekki yfir eina
örk A-4 miðað við meðalllnubil og hæfilega
línuleng — eða 2.200 slög. Höfundar eru
beðnir að hafa sktrnarnöfn sln en ekki stutt-
nefni undir greinunum.
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir, afi og langafi,
PÉTUR KRISTJÁN ÁRNASON
múrarameistari,
Bugðulæk 7
Reykjavík,
verður jarðsunginn frá Langholtskirkju þriðju-
daginn 19. ágúst kl. 15.00.
Úlfhildur Þorsteinsdóttir,
Ómar Pétursson,
Hlini Pétursson,
Guðmundur Pétursson,
Hólmsteinn Pétursson,
Árni Pétursson,
Logi Pétursson,
Lýður Pétursson,
Anna Lísa Blomsterberg,
Kristín Kristjánsdóttir,
Hallfríður Bára Einarsdóttir,
Aðalheiður Þóra Sigurðardóttir,
Guðveig Einarsdóttir,
Kristín Jóhanna Hirst,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Elskuleg móðir mín, stjúpmóðir okkar, tengda-
móðir og amma,
JÓSEFÍNA SVANLAUG JÓHANNSDÓTTIR,
Hrafnistu,
Hafnarfirði,
lést aðfaranótt mánudagsins 4. ágúst.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar
látnu.
Alúðarþakkir færum við starfsfólki Hrafnistu Hafnarfirði fyrir áralanga
vináttu og umönnun.
Hulda Á. Karlsson,
Hólmfríður Friðsteinsdóttir, Kormákur Kjartansson,
Ástrfður Friðsteinsdóttir,
Þórdfs Friðsteinsdóttir, Vigfús Waagfjörð,
Sjöfn Sasser, John Sasser,
Steina Friðsteinsdóttir, Óskar Björgvinsson,
barnabörn og barnabarnabörn.

+
Eiginmaður minn, faðir okkar, tengdafaðir
og afi,
PÁLL EINAR SiGURÐSSON,
Safamýri 48,
Reykjavík,
lést á heimili sínu miðvikudaginn 13. ágúst.
Sigriður Helgadóttir,
Sigurður Pálsson,
Kara Páisdóttir, Valur Árnason,
Sigrún Pálsdóttir,
Ragnhildur Ásta Valsdóttir.
+
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir og amma,
ÁSDÍS JÓNSDÓTTIR,
Baldursgötu 36,
andaðist á dvalarheimilinu Kumbaravogi sunnudaginn 3. ágúst.
Jarðarför hennar hefur farið fram ( kyrrþey,
Jón G. Hilmarsson,
Þórir Hilmarsson, Þórhildur Helgadóttir,
Gunnar Hilmarsson, Sigriður Sverrisdóttir,
Knútur Hilmarsson,
Óiafur Einarsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
öllum þeim sem heiðruðu minningu
ÖNNU SUMARLIÐADÓTTUR
Digranesvegi 60
áður húsfreyju
að Sandhólaferju
við andlát hennar og útför sendum við
alúðarþakkir.
Sérstakar þakkir til starfsfólks á Hjúkrunar-
heimilinu Sunnuhlíð, en þar dvaldi hún seinustu æviárin
Margrét Guðmundsdóttir
Leifur Guðmundsson
Gunnar Guðmundsson Bryndis Stefánsdóttir
Guðrún Guðmundsdóttir Stefán Stefánsson
Sigurður Grétar Guðmundsson Helga Harðardóttir
Ólafur Guðmundsson Elfsabet Svavarsdóttir