Morgunblaðið - 25.04.1998, Blaðsíða 51

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
LAUGARDAGUR 25. APRÍL 1998 51'
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
i
í
i
i
i
á
«
í
GUÐRÚN ÁSDÍS
STURLA UGSDÓTTIR
+ Guðrún Ásdís
Sturlaugsdótt-
ir fæddist á
Stokkseyri 26.
febrúar 1932. Hún
lést á heimili sínu
6. apríl siðastliðinn
og fór útför hennar
fram frá Kópa-
vogskirkju 15. apr-
fl.
Eftir erfiða baráttu
þína ertu látin, elsku
amma mín. Við sem eft-
ir lifum munum aldrei
gleyma hve góð þú
varst okkur alla tíð. Hjá okkur mun
iifa minningin um yndislega konu
sem var okkur öllum svo kær. Vertu
sæl, amma mín, ég mun aldrei
gleyma þeim góðu stundum sem við
áttum saman.
Steinar Þór.
Sú manneskja sem ég elska heit-
ast í þessu lífi, er skyndilega tekin
frá mér. Það er svo erfitt að sætta
sig við að amma er ekki lengur hér
hjá mér. Eg sakna þín en minning-
una um þig og allt það góða er þú
gafst mér mun ég alltaf geyma í
hjarta mínu.
Takk, elsku amma, iyrir allt. Ég
veit að þú og afi eruð saman á góð-
um stað, hamingjusöm eins og á
Suðurbrautinni.
Ann Kristine.
Eilífð, eilífð, orð á mannsins tungu,
andans bæn við daudasporin þungu,
þrá til lífs, til lífs í lægsta ormi,
ljósblik, himnadags á kvöldsins hvarmi!
Rís þú, friðland, stjörnudjúps af stormi,
ströndin, þar sem sál vor allra bíður
- Tími er svipstund ein, sem aldrei líður,
algeims rúm, ein sjón, einn dýrðarbjarmi.
(E.Ben.)
Er það ekki lífsvonin sem meist-
araskáldið á hér við á, svo mynd-
rænan og stórbrotinn hátt, þrá alls
lífs sem fæðist og dregur andann, til
að lifa í þessum heimi, þrá hins
lægsta orms til hinnar æðstu veru,
og bæn andans á dauðastund sinni,
bæn sem brunnið hefur á vörum
kynslóðanna á öllum öldum um hina
miklu en torskildu eilífð, eilífð sem
andinn þráir, hans friðland að jarð-
lífi loknu, eilífð handan við stjörnu-
djúpið mikla. Þar sem dauðasporin
þungu þjaka eigi framar.
Sá sem á von er aldrei einn, því
með voninni má sigrast á öllum erf-
iðleikum jafnvel á stundum hinnar
dýpstu sorgar, til þess vil ég hugsa í
dag þegar ég kveð hinstu kveðju
mína kæru mágkonu, Guðrúnu Ás-
dísi Sturlaugsdóttur, sem lést á
heimili sínu þann 6. aprfl sl. eftir
snarpa viðureign við þann sjúkdóm
sem svo marga okkar landa hefur
lagt að velli nú um stundir. Hið nýja
ár heilsaði þeim með harmafregn,
Guðrún sem að jafnaði hafði verið
heilsuhraust fann fyrir innvortis
þrautum síðla síðasta árs, og eftir
langar og strangar rannsóknir
greindist hún með þennan sjúkdóm,
þá á svo háu stigi að lækning var
vart talin möguleg, hún var lögð inn
á sjúkrahús og naut þar allrar bestu
aðhlynningar og hjúkrunar og
gekkst undir stóraðgerð ef bjarga
mætti lífi hennar. í þessu helstríði
birtist okkur sem heimsóttum hana
og þekktum hinn undraverði kraft-
ur og viljastyrkur sem henni var
gefinn, okkur sem hálfkviðum fyrir
að hitta hana þegar svona var komið
hughreysti hún og hvatti að missa
ekki móðinn, láta ekki vfl eða von-
leysi ná á okkur tökum, heldur lifa í
voninni að allt færi vel og margar
góðar stundir væru framundan, og
öll vorum við glaðari þegar við
kvöddum. Og svo þegar hún fékk að
fara heim í umsjá sinna nánustu,
gladdist hún í einlægni full vonar og
bjartsýni, að bjargráð bærist með
nýjum degi. Og það var sannarlega
gleðistund á Suðurbrautinni þegar
fjölskyldan var sameinuð við kvöld-
verðarborðið daginn
sem hún kom heim,
þrátt fyrir hinn þunga
skugga sem yfir hvfldi
vegna veikinda hennar,
og verður þeirrar
stundar nú minnst sem
einnar bestu í lífi barna
þeirra og ættingja. En
morguninn eftir kvaddi
dauðinn dyra, Steini
var brottkallaður fyrir-
varalaust, önnur dauða-
spor lágu um garða í
píslarsögu þeirra ást-
sæla heimilis, á sinni
banasæng sá hún nú á
bak sínum trygga ástvini sem hún
hafði gefist ung að árum og þau í
sameiningu byggt og stofnað fagurt
heimili og farsælt hjónaband, hann
var nú einnig frá henni tekinn.
Vissulega bjóst ég við því að
þessi harmafregn bryti hana end-
anlega niður, svipti hana allri von
og lífsvilja, en svo var ekki, það var
hennar háttur, æðrulaust tók hún
því sem verða vildi og þó hún gæti
ekki farið að jarðarförinni kallaði
hún vini og ættingja að rúmi sínu
og talaði í okkur kjark og bað góð-
an Guð um styrk okkur öllum til
handa. Mér hefur orðið nokkuð tíð-
rætt um lífsviljann og sálarstyrkinn
í fari Guðrúnar, en er það ekki með
manninn eins og annan efnivið að á
sterkum stofni vaxa oft gildar
greinar. Mann fram af manni stóðu
slíkir stofnar að Guðrúnu, faðir
hennar var Sturiaugur sjómaður og
verkamaður á Stokkseyri, fæddur
1904, hann var sonur Vilborgar í
Starkaðarhúsum, fædd 1878 síðar
húsmóðir í Sandgerði, hún var dótt-
ir Sturlaugs bónda og formanns á
Syðsta-Kekki, fæddur 1842, Jóns-
sonar formanns og bónda í Stark-
aðarhúsum, fæddur 1796, Stur-
laugssonar bónda á Grjótlæk,
fæddur 1763, Jónssonar í Bratts-
holti, fæddur 1715, Bergssonar
bónda í Brattsholti, f. 1682 - ættfað-
ir Bergsættar, Sturlaugssonar.
Móðir Guðrúnar, Aðalheiður Eyj-
ólfsdóttir er einstök mannkosta-
kona, enn við allgóða heilsu og hef-
ur aldrei látið bugast á þessum erf-
iðu stundum, megi algóður Guð
styrkja hana og hughreysta.
Það hallar að hálfri öld frá þeim
degi sem ég sá Guðrúnu fyrst, að
mig minnir einmitt um páska 1951,
hún var björt yfirlitum, há og tígu-
leg í fasi, glettin og hláturmild, og
sá oftast spaugilegu hliðina á hlut-
unum á undan okkur hinum, en þó
svo hlý og nærgætin í öllu orðfæri
og athöfnum. Þegar erfiðleikar og
veikindi steðjuðu að foreldrum okk-
ar bræðra og ellin gerði þeim ófært
að bjarga sér sjálf tók hún þau inn á
sitt heimili og annaðist og studdi á
erfiðum stundum, slíka hjálp og
fórnfýsi vil ég nú þakka af alhug. A
öllum tímum voru þau tilbúin að
leggja okkur lið og létta vandann,
og þó þau væru ólík um margt,
hann hinn hlédrægi maður og ef til
vill nokkur einfari sem ekki bar
hæfileika sína og mannkosti á torg,
var það vafalaust rétt sem þau
sögðu, að þau slípuðust saman eins
og steinar, enda var hjónaband
þeirra með afbrigðum gott, heimili
þeirra að Suðurbraut 3 var alltaf
miðdepill í tilveru ættingja og vina
sem þar komu saman til að hittast
og dveljast til lengri eða skemmri
tíma í senn. Úr fjarlægð hef ég
fylgst með hetjulegri baráttu þess-
arar fjölskyldu sem nú í dag stend-
ur yfir moldum Guðrúnar Stur-
laugsdóttur og Þorsteins Alfreðs-
sonar, sá kærleikur og sú fómar-
lund sem þar hefur birst er aðdáun-
arverðari en nokkur orð ná að lýsa.
Sturlaugur og Helga komu frá Höfn
um hverja helgi til að vera samvist-
um við fjölskylduna og Óli og
Katrín fluttust með börn sín á Suð-
urbrautina, þegar Gunna fékk að
fara heim, til að annast hana. Mar-
grét systir hennar og hennar dætur
notuðu hvert tækifæri sem gafst til
að koma í heimsóknir og létta undir
og liðsinna. Sama var með bræð-
uma Einar og Inga og þeirra fjöl-
skyldur. Mikill harmur grúfir nú yf-
ir Suðurbraut 3, húsráðendur báðir
horfnir, aldrei aftur munu þau koma
til dyra og fagna gestum, aldrei
verða áform þeirra að veruleika
þegar frístundirnar voru framund-
an og Steini hættur í lögreglunni,
mér finnst sem garðurinn þeirra og
trén gráti með okkur í gi'óandanum.
Elsku Gunna mín, hér kveð ég þig
hinsta sinni með hjartans þökk fyrir
allt og allt. En við sem eftir stönd-
um verðum að vera minnug þess
sem þú sagðir, að lifa alltaf í von-
inni, einnig þeirri von og trú að
Steini standi í hlaðvarpa undir nýj-
um trjám til að taka á móti þér,
sinni einu og sönnu ást, þá liggja
dauðasporin þungu inn á eilífðar-
veginn þar sem storminn hefur
stillt, á stjörnudjúpi. Kæra Aðal-
heiður, Sturlaugur, Óli, eiginkonur
ykkar og börn, systkini Guðrúnar
og fjölskyldur þeirra, ættingjar og
vinir, megi algóður Guð gefa ykkur
styrk og huggun í þessari miklu
sorg, þess biðjum við bræður og
fjölskyldur okkar í einlægni.
Árni Valdimarsson.
Væn kona er fallin frá eftir erfið
veikindi. Með fáum orðum vil ég
kveðja mína bestu frænku og vin-
konu til margra ára, hana Gunnu
frænku. Hún var glæsileg kona,
greind, mjög góðhjörtuð, gjafmild,
hreinlind og hlý. Hún var hetjan
sem barðist við illvígan sjúkdóm í
nær fjóra mánuði. Þegar ég heim-
sótti hana og sat við sjúkrabeð
hennar, var hún ekki að æðrast um
sín veikindi heldur spurði hún um
mfna líðan og minnar fjölskyldu og
sló á létta strengi. Svona var hennar
kærleikur og innri ró. Ég á henni
mikið að þakka fyrir það sem hún
hefur gert fyrir mig á undanförnum
árum og ég get ekld þakkað henni
sem skyldi. Hún var sönn trúnaðar-
vinkona sem alltaf var hægt að leita
til og treysta. Það er tómarúm í
huga mér og hjarta að hugsa til
þess að eiga aldrei eftir að skreppa í
kaffi til Gunnu frænku eða fá hana í
heimsókn. Minningin er svo falleg
um hana og mun ég geyma hana í
mínu hjarta. Mánuði fyrir andlát
hennar varð hún fyrir mikilli sorg
að missa eiginmann sinn Þorstein
Alfreðsson, þann mæta mann, en
hún hélt sinni sálarró með aðstoð
sona sinna, tengdadætra, barna-
barna, systkina, mágkvenna, móð-
ur, frændfólks og vina. Var hún vaf-
in kærleik þar til yfir lauk. Elsku
Stulli, Óli, Helga, Katrín og barna-
börn. Guð gefi ykkur styrk í sorg
ykkar vegna andláts foreldra ykkar,
tengdaforeldra, ömmu og afa. Elsku
Alla, guð gefi þér styrk í sorg þinni
vegna andláts dóttur þinnar, hann
styrki systkini hennar og aðra ást-
vini.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins
degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem gleymist
eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast
þér.
(Ingibj. Sig.)
Nú þegar komið er að leiðarlok-
um kveð ég og fjölskylda mín
Gunnu frænku. Hafðu þökk fyrir
allt, elsku Gunna.
Vilborg Kristinsdóttir (Bobba).
Okkur systkinin langar til að
minnast Gunnu frænku okkar sem
nú hefur yfirgefið okkur, en hún
mun ætíð vera í huga okkar. Minn-
ingarnar um þig eru ógleymanleg-
ar. Það er aldrei hægt að þakka að
fullu þá aðstoð sem þú og Steini
veittuð foreldrum okkar þegar við
vorum lítil. Þú sagðir okkur oft fi'á
því þegar við systurnar vorum hjá
ykkur Steina í heilan mánuð ný-
fæddar, þegar foreldrar okkar
þurftu að fara til útlanda með Val í
aðgerð. Þú sagðir okkur síðast sög-
ur af þessum tíma fyrir stuttu síðan
og var það yndislegt að heyra þig
segja það að þér væri svo minnis-
stætt þegar Steini þinn var að
svæfa okkur.
Valur hefur misst góðan trúnað-
arvin og frænku sem hann talaði oft
við í síma. Þú gafst honum mikinn
tíma sem þú vissir að gaf honum
mikið.
Eitt sinn verða allir menn aá deyja,
Eftir bjartan daginn kemur nótt,
Eg harma það en samt ég verð aó segja,
Að sumarið Iíður alltof fljótt.
Elsku Gunna, þú áttir erfiðar
stundir síðastliðna mánuði. Nú hef-
ur þjáningum þínum lokið og þú ert
komin til Steina þíns. Þú varst hetja
í okkar augum, því þú styrktir aðra
í kringum þig í þínum miklu veik-
indum og erfiðleikum. Þetta er búið
að vera erfiður tími frá áramótum
en minningin um ykkur hjónin er
ljósið í myrki'inu.
Elsku amma, Óli, Stulli og ykkar
fjölskyldur, þið eigið hug okkar all-
an og megi Guð gefa ykkur styrk á
þessum erfiða tíma. Megi algóður
Guð blessa minningu Guðrúnar Ás-
dísar Sturlaugsdóttur.
Inga, Heiða og Valur.
Það er alltaf erfitt að kveðja en
þegar búið er að heyja harða bar-
áttu við erfiðan sjúkdóm getur
dauðinn stundum verið líkn. Þannig
hugsum við núna þegar við erum að
kveðja þig elsku Gunna. Okkur er
efst í huga þakklæti fyrir að hafa
fengið að þekkja þig og eiga samleið
með þér en einnig aðdáun á því hve
sterk þú varst, sama hvað á dundi
það varst þú sem gafst okkur styrk
þó manni fyndist þú frekar þurfa á
styrk að halda.
Þú hugsaðir svo vel um hana
mömmu sem er orðin svo fullorðin
og þurfti á mikilli aðstoð að halda,
sérstaklega eftir að sjóninni hrakaði
svona hjá henni, þú gerðir þetta allt
svo vel og ekki var Steini síður
hjálpsamur bæði við hana og aðra
og þökkum við vel fyrir það.
Það var oft gaman að kíkja í
saumaherbergið hjá þér Gunna mín,
á alla handavinnuna þína, bæði
bútasauminn og prjónuðu dúkana
ásamt ýmsu fleira og allt svo vel
gert og fallegt. Þá var garðurinn
ykkar Steina aldeilis fallegur og er
óhætt að segja að þið hafið ræktað
garðinn ykkar. Alltaf var hægt að fá
afleggjara og ef keyptar voru plönt-
ur urðu þær oft tvær og Magga
systir fékk aðra.
Þú hafðir alltaf einhverja þörf
fyrir að koma í fjöruna á Stokks-
eyri, fyrst með strákana þína þegar
þeir voru litlir og svo þegar þeir
hættu að koma með þá fórum við
systurnar oft í göngutúr niður í
fjöru og mörg málin rædd í leiðinni
og eigum við mai'gar bæði myndir
og minningar þaðan.
Alltaf reyndist þú krökkunum
mínum vel og gátu þau alltaf leitað
til þín hvort sem það vantaði hús-
næði, að velja brúðarkjólinn, eða að
vera staðgengill mömmu í bænum
þegar börnin voru að fara úr hreiðr-
inu. Alltaf svo hress og gott að ræða
málin við þig og trúa þér fyrir
ýmsu, þú gast líka verið ákveðin og
sagðir þína meiningu ef svo bar
undir sem er líka kostur.
Ég á oft eftir að minnast Akur-
eyrarferðanna okkar þriggja, sem
við fórum síðustu tvö sumur. Þið
Steini og ég, við vorum eins og
táningar að fara í frí, öll búin að
tína til uppáhaldsgeisladiskana
okkar og ferðatækið tekið með.
Við lifðum eins og blóm í eggi og
áttum margar yndislegar stundir
saman. Fyrir þetta allt viljum við
þakka.
Elsku Gunna, við óskum þér
góðrar ferðar í þessa hinstu ferð og
við trúum því að þið Steini séuð nú .
saman.
Þú, Guð, sem stýrir stjama her
og stjórnar veröldinni,
I straumi lífsins stýr þú mér
með sterkri hendi þinni.
Stýr mínu fari heilu heim
í höfn á friðarlandi,
þar mig í þinni gæzlu geym,
ó, Guð minn allsvaldandi.
(V. Briem.)
Margrét systir og börn.
Elsku Gunna og Steini. Það er
sagt að maður skuli reyna að gleðj-
ast með þeim er deyja í stað þess að
syrgja, því kraftar þeirra látnu fái
nú notið sín í öðrum heimum, með
aðkallandi verkefnum. Um leið er
erfitt að skilja tilgang þess að ást-
vinir skuli þurfa að yfirgefa heiminn
okkar svona snögglega og jafnvel
heyja harða baráttu síðustu stund-
irnar.
Þið hafið gefið okkur svo mikið. í
hugum okkar lifa minningar um
sterkar persónur sem áttu sín á
milli sérstakt samband, sem ein-
kenndist af innilegri vináttu og
sameiningu. Við viljum þakka fyrir
þær stundir sem við áttum saman,
fyrir að hafa fengið að kynnast því
hvei'nig þið lifðuð lífínu lifandi og
sýnduð fólkinu í kringum ykkur ein-
lægan áhuga og hlýju. Þið hafið svo
sannarlega kennt okkur að lífið er
dýrmætt og ekki síður lífsviljinn.
Við biðjum um vernd og styrk
fyrir alla elskandi lífsförunauta sem
og ykkur sjálf, með von um að
englar vaki yfir sameinuðum sálum
ykkar á ný - skýjum ofar.
Ásta og Hanna.
Þegar við hjónin fórum til út- •
landa nú eftir áramótin var okkur
ekkert fjarlægara en að við ættum
ekki eftir að sjá okkar ágætu ná-
gi-anna Guðrúnu og Þorstein aftur.
Það varð okkur því mikið áfall þeg-
ar við heyrðum um fráfall þeirra.
Við sem höfum verið nágrannar
þeirra í meira en tuttugu ár höfum
margs að minnast.
Fyrsta merki um að vorið væri
komið var að sjá Þorstein kominn út
í garð að hreinsa til og lagfæra, og
þegar sumarið kom byrjaði Guðrún
að huga að blómunum, sem voru
mörg og falleg, þó sérstaklega
bóndarósin. Þorsteinn var alltaf
snemma á fótum og iöngu kominn
út þegar við fórum á fætur. Hann
hugsaði vel um sitt, málaði húsið
reglulega og ræktaði garðinn. Hann
sagði reyndar að fallegasta tréð í
garðinum þeirra væri í okkar garði,
en það er gullregnið, sem hann vildi
ekki að við klipptum.
Hætt er við að okkur finnist tóm-
legt úti í garði þegar við komum
heim. Ekki lengur hægt að sjá þau
þar og spjalla við yfir lóðamörkin,
en þar var oft staldrað við og skipst
á skoðunum. Eða fá lánuð verkfæri
og hjálpast að við að fella og færa
tré. Þá fórum við Guðrún nokkrar
ferðirnar fram og til baka milli
garðanna, skoðuðum blómin og
skiptumst á plöntum.
Áðstandendum þéirra sendum við
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Ragnheiður og Jóhann.
+
Ástkær eiginmaður minn,
GUÐJÓN M. KRISTINSSON
málarameistari,
Hamraborg 20,
Kópavogi,
er látinn.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins
látna, en þeim, sem vildu minnast hans, er
bent á Heimahlynningu Krabbameinsfélagsins.
Þakka auðsýnda samúð og hlýhug.
Sérstakar þakkir vil ég færa Heimahlynningu Krabbameinsfélagsins fyrir
ómetanlega aðstoð og stuðning.
Fyrir hönd barna, tengdabarna, barnabarna og systkina hins látna,
Polly Sæmundsdóttir.