Morgunblaðið - 25.11.1998, Page 44

#4 MIÐVIKUDAGUR 25. NÓVEMBER 1998
MORGUNBLAÐIÐ
Metúsalem
Kjerúlf Sig-
marsson fæddist að
Vallanesi á Fljóts-
dalshéraði 17. októ-
ber 1917. Hann lést
á heimili sínu
Garði, Reyðarfírði,
12. nóvember síð-
astliðinn.
Foreldrar hans
voru Einhildur Sig-
j^fúsdóttir, f. 19.
nóv. 1882, d. 22.
mars 1970, og Sig-
mar Hallason, f. 2.
okt. 1888, d. 27.
nóv. 1966. Metúsalem átti tvær
systur, þær Hallbjörgu, f. 26.7.
1912, og Kristínu, f. 2.2. 1916,
d. 26.2. 1997. Foreldrar Metús-
alems fluttu til Reyðarfjarðar
1927 og bjó hann þar til ævi-
loka. Metúsalem kvæntist Ástu
Arnbjörgu Jónsdóttur 1. apríl
1945 en hún var dóttir Ragn-
heiðar Sölvadóttur og Jóns
Árnasonar skipstjóra en hann
fórst j sjóslysi 5. mars 1925 og
var Ásta alin upp hjá föður-
~‘t»róður sínum Ásgeiri Árnasyni
og Láru Jónasdóttur konu
hans. Ásta Iést í umferðarslysi
29.9. 1987. Metúsalem Sig-
marsson hóf að starfa hjá
Kaupfélagi Héraðsbúa 1937 og
Komið er að kveðjustund. Góð-
vinur kvaddur hinztu kveðju og
þakkað fyrir svo margar mætar
stundir horfínnar tíðar. Og myndir
færast yfir á tjaldi minninganna
hver annarri bjartari og betri. Við
^ftttumst síðast í sumar sem leið og
Dúlli eins og okkur var tamast að
kalla hann var eins og svo oft áður
með gamanyrði á vör, því glettni
hans var grómlaus en laðaði fram
starfaði hjá því fyr-
irtæki óslitið til
1987, fyrst sem bif-
reiðastjóri og síðan
frá 1959 sem for-
stöðumaður bif-
reiðaverkstæðis.
Börn Metúsalems
og Ástu eru: Ás-
geir, f. 27.1. 1941,
umboðsmaður VÍS
á Reyðarfirði,
kvæntur Ingu H.
Ingvarsdóttur og
eiga þau fímm börn
og einnig átti Ás-
geir einn son áður.
Hildur, f. 2.1. 1946, húsmóðir á
Eskifírði, gift Svavari Kristins-
syni og eiga þau þrjú börn.
Lára Ragnheiður, f. 1.8. 1950,
húsmóðir á Eskifirði, í sambúð
með Guðna Elíssyni og eiga þau
tvo syni og áður átti Lára einn
son. Guðlaug Björg, f. 21.2.
1961, húsmóðir í Grindavík,
gift Sigurði H. Kristjánssyni og
eiga þau þrjár dætur. Sigmar,
f. 13.9. 1964, landfræðingur hjá
Landgr;eðslu ríkisins og á hann
eina dóttur. Metúsalem og Ásta
eignuðust einnig eina dóttur er
fæddist andvana.
Utför Metúsalems fór fram
frá Reyðarfjarðarkirkju 21.
nóvember.
bros okkar samferðamannanna eða
einlægan hlátur sem engan meiddi.
Og þó fannst mér eðlilega að aldrei
bæri hann Dúlli sitt barr eftir hið
hræðilega bflslys sem svipti hann
lífsfórunaut sínum, en þann harm
bar hann í hljóði enda maður dulur
að eðlisfari svo fáir einir vissu hvað
í huga bjó. Hann var maður hinnar
traustu skaphafnar rólyndis og
festu um leið, greindur vel og at-
MINNINGAR
hugull, ekki margmáll en þeim mun
betur igrundað það sem sagt var.
Hlýjan í fari hans öllu fór ekki
framhjá neinum sem fékk honum
eitthvað kynnzt, velvildin ríkjandi í
garð samferðafólksins, vinmargur
og einkar dagfarsprúður, um hann
mátti sannarlega segja að hann
væri drengur góður.
Dúlli byrjaði ungur að hafa at-
vinnu af bifreiðaakstri og lengi var
það hans aðalstarf, ýmist í vöru- eða
fólksflutningum og farnaðist við
hvort tveggja framúrskarandi vel.
Hann var einn þeirra vösku og far-
sælu bifreiðarstjóra sem óku austan
af fjörðum til Akureyrar á vegum
sem nú þættu ekki ökufærir. En
auðna fylgdi för og akstur sem ekki
síður öll framkoma þótti til sannrar
fyrirmyndar. Þar var Dúlli fremstur
meðal góðra jafningja, ávann sér
traust farþeganna með sinni alúð-
legu og smáglettnu framkomu, fum-
laus og öruggur hvað sem á gekk.
Eg hefí hitt marga á lífsleiðinni sem
rómað hafa þessa horfnu garpa,
góðvild þeirra og greiðvikni, ein-
stakt jafnaðargeð þeiiTa hvað sem á
gekk.
Þar á hann Dúlli sinn verðuga
sess í minningu svo ótalmargra, en
óðum fækkar þeim sem fengu þessa
notið. Þessi huggulegi og gjörvulegi
maður bar með sér þann hlýleik og
léttleik í senn að við var brugðið,
hann laðaði fólk að sér með sinni
elskulegu framkomu og ekki voru
handtökin hans amaleg. Eftir að
akstri lauk og raunar fyrr fékkst
Dúlli við hvers konar véla- og bfla-
viðgerðir, það var honum sem leikur
einn að lagfæra það sem úr lagi fór
hvernig sem það var farið.
Handlagni sem athyglisgáfa áttu
trygga og góða samleið. Um tíma
sinnti hann löggæzlu á samkomum
okkar og þar var hann réttur maður
á réttum stað, ef hann gat ekki
komið tauti við óeirðaseggi þá var
öll von úti, ákveðni hans og ljúf-
mennska ásamt mikilli fortölugáfu
komu sér einkar vel. Þegar ég stóð
fyrir samkomum heima sem var
býsna oft þá var ég alltaf öruggur
um ástandið ef Dúlli var á staðnum,
því trausti brást hann aldrei frekar
en öðru því er honum var til trúað.
Hann var fastur fyrir í skoðunum,
einlægur vinstrimaður vai’ hann,
krati af gamla skólanum, einlægur í
þeirri skoðun sinni að samhjálp
jafnaðarmennskunnar ætti í önd-
vegi að vera í samfélaginu. Oftast
fann ég þó að við áttum samleið þótt
ekki væri margt um það rætt. Hann
Dúlli virti líka svo sannarlega skoð-
anir annarra, ekki sízt sinnar góðu
og greindu konu, hins einlæga og
sanna og oft ákafa sósíalista, enda
skoðanamunur máske ekki svo mik-
ill þegar grannt var að gáð. Hún
Ásta var svo sannarlega einn minn
traustasti og bezti samherji og
þangað gott að leita ráða. Oft voru
þau hjón þannig heimsótt og bæði
afbragðs góð heim að sækja, en ef
talið var orðið of heitt pólitískt þá
brosti eiginmaðurinn og sagði bezt
að láta okkur ein um hituna.
Oftar en ekki fóru leiðir þó saman
og þá kom einlægni samhjálpar-
sinnans bezt í ljós. Um allt þetta á
ég heiðríkar og ljúfar minningar og
mikill harmur að öllum kveðinn
þegar hið sviplega slys svipti henni
Ástu héðan af heimi þótt eigin-
mannsins væri sorgin og söknuður-
inn sárastur, enda hann svo mikils
misst.
En það var ekki bara rausn í
ranni þeirra hjóna, garðurinn þein-a
fagri geymdi óteljandi handtök unn-
in af smekkvísi svo af bar og alúð
hinna góðu garðyrkjumanna. Þar
kom samheldni þeirra ekki sízt í Ijós
í umhirðu þeirra og natni í garðin-
um. En í allri merking ræktuðu þau
garðinn sinn og barnalán áttu þau
ágætt, gæfusamt fólk góðra hæfi-
leika sem bera góðum foreldrum
gott vitni.
Við helfregn slíka húmar að í
hugans borg. Mikill öðlingur
mætra eiginda er kvaddur. Við
hjón kveðjum góðan dreng þakk-
látum huga fyrir að hafa fengið að
kynnast mannkostum hans og allra
helzt hlýju hans og hóglátri kurt-
eisinni, yljaðri glettninni góðu. Við
METUSALEM KJER
ÚLF SIGMARSSON
SVANHVIT
EGILSDÓTTIR
+ Svanhvít Egils-
dóttir, fyrrver-
andi prófessor,
fæddist í Hafnar-
firði 10. ágúst 1914.
"Hún lést á Landa-
kotsspítala 12. nóv-
ember síðastliðinn
og fót útfór hennar
fram frá Víðistaða-
kirkju 24. nóvem-
ber.
Svanhvít Egilsdóttir
ólst upp í Hafnarfirði.
15 ára gömul hóf hún
tónlistarnám hjá dr. Franz Mixa,
hún og tvíburasystir hennar Nanna
fóru til söngnáms í Þýskalandi árið
1938 og vegna styrjaldarinnar lok-
uðust þær þar inni. Þær sáu sér
f^pr lífsviðurværi með að syngja
ner og þar í Þýskalandi og Austur-
ríki.
Svanhvit kom til baka árið 1945
og hóf nokkru síðar að syngja í
söngleikjauppfærslum í Iðnó á veg-
um Leikfélags Reykjavíkur. Hún
átti þar samleið með virtustu söng-
stjömum Islands á þeim tíma og
gat sér góðan orðstír svo sem í
Bláu kápunni, sem fékk mikla að-
sókn og mikið lof sem enn er haldið
á lofti.
Árið 1956 heldur Svanhvít enn á
ný út í heim og nú til Salzburg í
’ftamhaldandi söngnám en byrjar
um leið að kenn'a söng sem eftir
það varð hennar ævistarf. Hún var
mikilhæfur kennari og hafa margir
nú orðnir frægir fengið notið henn-
ar fyrstu tilsagnar í túlkun tónlist-
ar. Auk söngkennslunnar hafði
Svanhvít einatt nemendur í söng-
_hjálfun og taltækni og þáðu margir
minnir söngvarar og leikarar í Vín-
arborg aðstoð hennar
á því sviði.
Á summm fór Svan-
hvít gjaman til nám-
skeiðahalda í öðram
löndum, ekki bara á
Islandi heldur einnig í
Finnlandi, jafnvel í
Japan og víðar.
Það fer slikt orð af
hæfileikum hennar í
starfi að tónlistarhá-
skólinn í Vín falar
hana til kennslu þar í
borg, sem hún þekkt-
ist og bjó hún í Vín eft-
ir það. Austurríska
menntamálaráðuneytið veitti henni
prófessorsnafnbót árið 1973 og um
svipað leyti var henni veitt íslenska
Fálkaorðan.
Svanhvít hafði keypt sér hús í
Hafnarfirði og hugðist flytjast á
bemskustöðvarnar þegar starfs-
kraftar hennar þyrra en hún hafði
þrátt fyrir háan aldur ennþá nem-
endur í einkatímum.
Svanhvít var höfðingleg í fasi og
framkomu, af brosi hennar og per-
sónuleika skein kærleikur og ylur
til allra sem hún átti samneyti við.
Hún tók alla tíð virkan þátt í fé-
lagsskap íslendinga í Austurríki og
sótti samkomur þeirra þegar hún
gat því við komið.
Svanhvít andaðist á Islandi 12.
nóvember sl. Hennar verður sakn-
að af félögum sínum hér í Vín svo
og þeim sem sóttu til hennar styrk
og þor til að standa á eigin fótum á
vettvangi listgyðjanna.
Blessuð sé minning Svanhvítar
Egilsdóttur.
F.h. Félags íslendinga í Austur-
ríki,
Haraldur Jóhannsson.
Persónuleg kynni mín af Svan-
hvíti Egilsdóttur hófust árið 1958,
en þá var hún við framhaldsnám í
söng í Salzburg og ég í Múnchen.
Við voram því eiginlega nágrannar.
Um tilvist hennar og tvíburasystur
hennar Nönnu hafði ég heyrt sem
unglingur í Hafnarfirði, en þær,
sem einnig voru Gaflarar, höfðu
hleypt heimdraganum árið 1938 og
farið til Þýskalands til söng- og
tónlistarnáms þar sem tónlistarlífið
blómstraði þrátt fyrir válega þróun
á sviði stjómmála.
Stríðið braust út árið 1939 og
þær urðu innlyksa í Þýskalandi.
Nærri má geta að hildarleikurinn
með öllum sínum hörmungum og
eyðileggingu hafði áhrif á nám
þeirra og líf. Engar fréttir bárust
frá fjölskyldunni á Islandi og engr-
ar aðstoðar að vænta að heiman.
Þær urðu að standa á eigin fótum
og sungu því og spiluðu með hljóm-
sveitum, ýmist einar eða saman og
gátu með því móti séð sér farborða.
Eftir stríðið komu þær heim, en
Svana eins og hún oftast var köll-
uð, fór aftur utan til frekara náms,
því hún hugðist gerast óperusöngv-
ari.
Meðan hún enn var við nám hóf
hún „af rælni“, eins og hún sjálf
sagði, að kenna söng. Þessari rælni
hennar lyktaði síðar með því að
hún var skipuð prófessor til lífstíð-
ar við Tónlistarakademíuna í Vín.
Til að hljóta titilinn „ordent-
licher Professor“ í Vín varð Svana
samkvæmt þarlendum lögum að
gerast austurrískur ríkisborgari.
Hún taldi það ekki skipta máli og
hélt að hún myndi að sjálfsögðu
halda sínu íslenska ríkisfangi
áfram. En henni til mikilla von-
brigða kom síðar í ljós að slíkt var
ekki hægt samkvæmt íslenskum
lögum. Til að halda sínu íslenska
vegabréfi hefði hún því orðið að
hafna þessari miklu virðingar-
stöðu. Köllun sinni trú kaus hún að
skila sínu íslenska vegabréfi og
þiggja það austurríska.
Svana var sívinnandi og hlaðin
verkefnum, enda var hún eftirsótt
sem kennari og leiðbeinandi. Hún
var tíður gestur í Finnlandi, Japan,
Kóreu og víðar. Sömuleiðis leituðu
leiðsagnar hennar kunnir söngvar-
ar frá óperanni í Vín.
Eitt af því sem einkenndi Svönu
var einkar hlýtt viðmót hennar,
glæsileiki og mikil reisn. Hún var
eðlileg í fasi og elskuleg og það
geislaði af henni. Hún átti líka auð-
velt með að bregða fyrir sig gríni,
og hlátur hennar var smitandi.
Tvíburasystumar voru um
margt líkar, ekki bara í útliti held-
ur og að eðlisfari. Þær voru ávallt
reiðubúnar að hjálpa og leiðbeina
þeim er þess óskuðu. Eitt af því
sem þær áttu sameiginlegt að sögn
Svönu var að þær vora ávallt að
flýta sér, einkum þó Nanna sem
fæddist níu klukkustundum á und-
an Svönu. Svo mikill var asinn í
Nönnu að h'ta ljós þessa heims að
hún sparkaði, að sögn Svönu, í nef-
ið á henni um leið og hún kvaddi
móðurkviðinn og bar Svana þessu
til merkis lengi ör á nefinu.
Nanna var einnig söngkennari.
22. mars 1979 var hún að loknu
dagsverki að flýta sér heim til eig-
inmanns síns sem beið hennar.
Ungur ógæfumaður kom í veg fyrir
að hún næði heim, en hún lést í
bílslysi þann dag.
Svanhvít kom til landsins í ágúst
sl. og hugðist ekki dvelja hér lengi,
þar eð hún þyrfti að flýta sér aftur
út til Vínarborgar en þar biðu
hennar nemendur. Svanhvít komst
heldur ekki heim til Vínar því hún
lést hér 12. nóv. sl.
Við Sieglinde þökkum Svanhvíti
vináttu hennar í gegnum árin og
minnumst hennar með hlýhug og
söknuði. Systkinum hennar og fjöl-
skyldum þeirra, svo og ættingjum
öllum bæði nær og fjær vottum við
okkar dýpstu samúð.
Guð blessi minningu Svanhvítar
Egilsdóttur.
Sigurður Björnsson.
sendum börnum hans og barna-
börnum svo og öðrum þeim er hon-
um unnu okkar einlægustu samúð-
arkveðjur.
Megi hans för um lönd eilífðar-
innar verða þeirri sömu birtu vafln
og hann varpaði á veg okkar sam-
ferðafólksins.
Blessuð sé hans mæta minning.
Helgi Seljan.
Ég má til að minnast yngri ára
minna á Reyðarfirði. Ég man þegar
ég var að þvælast í kaupfélaginu og
sniglast við bflana, fá far í sveitina,
en þangað keyrði Dúlli, oft fékk ég
að fara með honum í bíltúr en ég
var oft sár þegar Ásta systir fékk að
fara með honum á kvöldin í bíltúr.
Mamma sagði mér að ég þyrfti ekki
að láta svona, því Ásta væri það
gömul að hún mætti þetta. Ég
spurði Ástu systur - ef hún giftist
Dúlla, hvort hún yrði ekki systir
mín áfram. Þá sagði hún, jú þú
verður alltaf litli bróðir minn. Þá
var allt í lagi. Ég man þegar þau
bjuggu í Framtíð, þar kom ég oft.
Svo var voða gaman þegar þeir fé-
lagar byggðu Garð, þá vorum við
unglingarnir að hjálpa til. Svo þegar
ég flutti suður með mömmu árið
1945 fékk ég fljótt vinnu og ég
hlakkaði mest til sumarfrísins, því
þá fór ég alltaf austur til Ástu og
Dúlla í Garði. Ég fékk að hvítkalka
húsið með þeim Dúlla, Fúsa og
Bóasi, en það vora félagarnir í
Garði. Nú minnist ég þeirra sumra
er ég kom í Garð, þá var ekkert mál
að fara með kaffl og meðlæti út í
skrúðgarðinn eins og ég sagði, því
Ásta systir átti alltaf hlaðborð af
meðlæti. Nú verður tómlegt í Garði.
Ég vil þakka Dúlla fyrir góðar og
ógleymanlegar samverastundir. Nú
hittirðu þá félaga og kannski rís
annar Garður í efra. Ég votta börn-
um hans og þeirra fjölskyldu mina
samúð og bið góðan Guð að styrkja
þau á þessum degi og um alla fram-
tíð.
Ykkar frændi og hans fjölskylda,
Kristinn.
Afmælis-
og* minn-
ingar-
greinar
MIKILL fjöldi minningar-
greina birtist daglega í Morg-
unblaðinu. Til leiðbeiningar
fyrir greinahöfunda skal eftir-
farandi tekið fram um lengd
greina, frágang og skilatíma:
Lengd greina
Um hvern einstakling birt-
ist ein uppistöðugrein af hæfí-
legri lengd á útfai-ardegi, en
aðrar minningargreinar um
sama einstakling takmarkast
við eina örk, A-4, miðað við
meðallínubil og hæfilega línu-
lengd, - eða 2200 slög (um 25
dálksentimetrar í blaðinu).
Tilvitnanir í sálma eða ljóð
takmarkast við eitt til þrjú er-
indi.
Formáli
Æskilegt er að.minningar-
greinum fylgi á sérblaði upp-
lýsingar um hvar og hvenær
sá, sem fjallað er um, er fædd-
ur, hvar og hvenær dáinn, um
foreldra hans, systkini, maka,
og börn, skólagöngu og störf
og loks hvaðan útfór hans fer
fram. Ætlast er til að þessar
upplýsingar komi aðeins fram
í formálanum, sem er feitletr-
aður, en ekki í greinunum
sjálfum.
Undirskrift
Greinarhöfundar era beðnir
að hafa skímamöfn sín en
ekki stuttnefni undii- greinun-
um.