Morgunblaðið - 23.06.2000, Qupperneq 53

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FÖSTUDAGUR 23. JÚNÍ 2000 53
skólanefndin væri Magnea. Hún var
ákaflega ósérhlífin og skelegg í þeim
málum sem hún tók að sér. Hún
þekkti kerfið afar vel og vissi við
hverja þurfti að tala þegar þoka
þurfti málum áfram og tók þá þætti
gjarnan að sér sjálf.
Skólanefndin stóð fyrir því að
leita að húsnæði fyrir nýja sérdeild
fyrir einhverfa nemendur sem tók til
starfa í Langholtsskóla haustið
1995. í þeirri deild hefur Runólfur
sonur Magneu verið frá upphafi
deildarinnar.
Að kynnast Magneu í móðurhlut-
verkinu sannfærði okkur um að þar
fór kona sem var afar hamingjusöm
í sínu móðurhlutverki og rækti það
af mikilli alúð.
Hún geislaði þegar hún talaði um
börnin sín Ingu Rún og Runólf. I
fyrravor talaði Magnea á framhalds-
námskeiði sem haldið var um skipu-
lögð vinnubrögð.
Umræðuefnið var það sorgarferli
sem flesth- foreldrar ganga í gegn-
um þegar þeir komast að því að
barnið þeirra er fatlað. Magnea
sannfærði hinsvegar viðstadda um
að í hennar tilfelli hefði ekki verið
um sorgarferli að ræða. Hún hefði
þráð svo mikið að eignast böm og
beðið svo lengi að börnin hennar
bæði vom svo innilega velkomin.
Þegar hún uppgötvaði að yngra
bamið hennar var með einhverfu
var hún sátt við það eins og það var.
Það var ekki um neina sorg að
ræða. Það hefur ekki farið fram hjá
neinum hversu vel Magnea og Sæ-
mundur hafa hugsað um börnin sín
tvö. Eg trúi því að á þeim tíma sem
hún fékk til að vera með þeim hafi
hún lagt grunninn að heilsteyptum
og góðum manneskjum. Hún rækt-
aði vel sinn garð. Það er mun flókn-
ara foreldrahlutverk að ala upp bam
með einhverfu en að ala upp flest
önnur ófötluð börn. Það hlutverk
ræktu þau hjón vel og virtust afar
samhent í öllu. Magnea þekkti vel
sterkar og veikar hliðar hjá syni sín-
um og kom vel til skila til okkar
starfsfólksins á hvað hún vildi leggja
áherslu. Mér er minnisstætt hversu
vel hún kom áleiðis óskum sínum um
að hann væri sem mest með almenn-
um bekk. Hún taldi að sú félagslega
örvun sem hann fengi út úr því að
vera með bekknum vægi á móti því
sem hann ef til vill missti af og það
gæti hann unnið upp annars staðar.
Við óskum hennar var að sjálfsögðu
orðið og hefur Runóflur getað verið
með almennum bekk með góðum
stuðningi.
Á síðastliðnu vori var fast lagt að
Magneu að taka að sér formennsku í
Umsjónarfélagi einhverfra. Magnea
færðist undan að taka starfið að sér
enda vissi hún mæta vel hversu er-
ilsamt það var og hún sjálf að byrja í
nýju starfi.
Það var annað og ennþá erfiðara
verkefni sem hennar beið að takast
á við.
Það verkefni sýndist mér hún
leysa af miklu æðruleysi. Eg vil
þakka henni samstarfið og gefandi
samskipti á liðnum árum.
Mikill harmur er kveðinn að þess-
ari litlu fjölskyldu er Magneu nýtur
ekki lengur við. Minningin um góða
eiginkonu og móður og allt sem hún
var þeim mun hjálpa þeim til að tak-
ast á við sorgina og að halda áfram
verkefnum lífsins. Það er huggun
harmi gegn hversu samheldin stór-
fjölskyldan er.
Ailan tímann í þessum erfiðu
veikindum hefur Sæmundur getað
verið með konu sinni og veitt henni
stuðning þar sem foreldrar hans
tóku að sér að sjá um Ingu Rún og
Runólf.
Ég votta Sæmundi, Ingu Rún og
Runólfí og öllum öðrum aðstandend-
um mína innilegustu samúð.
Bjarnveig Bjarnadóttir.
mörg ár. Að hafa Magneu sér við
hlið var ómetanlegt. Hennar lífsvið-
horf kenndu manni svo margt. Fyrir
henni voru ekki til vandamál. Hún
leitaði lausna og fann þær. Hún
kunni leiðirnar og vann í samvinnu
við fólk, sama hver andstæðingurinn
var. í starfi mínu hjá Umsjónarfé-
lagi einhverfra var svo gott að hafa
hana Magneu sem samherja. Það
var alltaf hægt að leita til hennar,
fara yfir stöðu mála og leita lausna.
Það var alltaf til lausn, það var bara
að finna leið að henni. Hún var líka
svo lagin við að virkja fólk með sér
til að vinna í málunum. Hún Magnea
kenndi manni líka að þakka fyrir
það sem maður hefur í þessu lífi.
Það er ekki alltaf sjálfsagt að við fá-
um allt það sem við viljum. Magnea
þekkti það og kunni svo sannarlega
að meta það sem hún átti. Börnin
hennar, Inga Rún og Runólfur, voru
guðsgjafir sem hún og Sæmundur
fengu. Það er bara svo sárt til þess
að hugsa að hún hafi fengið svona fá
ár til að vera með þeim. Eitt er vist,
hún notaði þessi ár með þeim vel.
Fjölskyldan var svo samhent og ég
veit að þið sem eftir eruð eigið svo
góðar minningar af samveru fjöl-
skyldunnar. Það er líka svo gott til
þess að vita að Magnea var svo sátt
og ánægð með það fólk sem var að
vinna með hann Runólf. Fyrir henni
var það áskorun en ekki slæm örlög
að fá barn með sérþarfir. Hún var
líka svo stolt af henni Ingu Rún.
Þegar ég sé Magneu fyrir mér sé ég
fyrir mér sterka konu sem gat allt
sem hún ætlaði sér. Þess vegna trúði
maður ekki öðru en að hún myndi
hafa yfirhöndina í þessu verkefni
sem hún fékk sl. mánuði alveg eins
og hún hefur alltaf getað gert. En
örlög manna eru ekki í okkar valdi
og það er ekki hægt á þessari
stundu að skilja nokkum tilgang
með þessu. Sæmundur hefur staðið
eins og klettur við hlið Magneu
þessa síðustu mánuði sem og alltaf.
Elsku Sæmundur, Inga Rún,
Runólfur og fjölskylda, á þessari
stundu er allt dimmt, en sólin er ein-
hvers staðar þarna á bakvið skýin og
minningin um einstaka konu lifir.
Ég og fjölskylda mín sendum
ykkur okkar innilegustu samúðai--
kveðjur. Sem fráfarandi formaður í
Umsjónarfélagi einhverfra veit ég
að félagsmenn eru henni Magneu
þakklátir íyrir hennar óeigingjarna
og árangursríka starf á undanföm-
um áram.
Ástrós.
Það er hnípinn vinkvennahópur
sem raðar saman minningabrotum
um hana Maggý okkar. Það er með
söknuði og þakklæti að við kveðjum
vinkonu, skóla- og skátasystur okk-
ar. Kynni okkar hófust í 9 ára bekk í
Langholtsskóla þegar þessi sæta,
dökkeyga, svolítið framandi stelpa
kom í bekkinn. Við höfum verið sam-
ferða síðan gegnum lífsins gleði og
sorg. Það er skrýtið að hugsa til
framtíðar þegar ein er horfin úr
hópnum. Við erum gjörn á að taka
öllu sem sjálfsögðum hlut eins og því
að halda heilsu og geta átt mörg ár
með börnunum okkar. En nú rekum
við okkur á og stöndum frammi fyrir
þeirri staðreynd að Inga Rún og
Runólfur hafa misst yndislega móð-
ur allt of snemma og er hugur okkar
hjá þeim.
Það var alltaf svo þægilegt að
vera með henni Maggý. Hún var
traustur vinur, umhyggjusöm og
næm á líðan annarra. Við vinkon-
umar munum vel áhugann og vænt-
umþykjuna sem hún sýndi ætíð
börnunum okkar. í þeirra huga var
alltaf spennandi að koma við hjá
Maggý og Sæma. Árið 1988 var
mjög sérstakt hjá okkur vinkonun-
um þar sem fimm okkar eignuðumst
börn og hefur það vafalaust tengt
okkur enn meira en ella.
Áður fyrr þegar við vorum í námi
vítt og breitt um heiminn skipti ekki
máli hvort hópurinn hittist oft eða
sjaldan, alltaf var hægt að taka upp
þráðinn þar sem frá var horfið. En á
seinni áram höfum við hist reglu-
lega, farið í árlegar fjölskylduferðir
bæði að sumri og vetri, og treyst
þannig vináttuböndin.
I október sl. kom reiðarslagið,
Maggý greindist með alvarlegan
sjúkdóm. Við dáðumst að baráttu-
viljanum sem hún sýndi og héldum í
vonina um bata. Sæmundur hefur
sýnt henni einstaka umhyggju,
stuðning og ást. Hugur okkar er hjá
honum, börnunum og fjölskyldunni.
Við viljum kveðja hana með kvöld-
söng kvenskáta.
Sofnar drótt, nálgast nótt,
sveipast kvöldroða himinn og sær.
Allt er hljótt, hvfldu rótt,
Guð er nær.
Inga, Sólveig, Guðrún,
Þuríður og Steinunn.
Með nokkram fátæklegum orðum
viljum við stöllurnar minnast
Maggýjar kennara eins og við mun-
um eftir henni. Við höfum ekki séð
hana í þó nokkur ár en alltaf fengið
fréttir við og við um hvemig hún
hefði það. Við reyndum sérstaklega
að fylgjast með framvindu mála eftir
að hún veiktist.
Sumir era kennarar af guðs náð
og Maggý var einn af þeim. Hún átti
athygli og virðingu nemenda sinna
og gerði námið ögrandi og skemmti-
legt. Við voram svo gæfusamar að
hafa hana sem umsjónarkennara
síðustu árin okkar í Víkurskóla. Við
fundum það fljótt þegar í framhalds-
skóla var komið hversu ríkulega við
vorum nestaðar til áframhaldandi
náms af kennslunni hennar.
Elsku Maggý, það var sárt að
heyra að þú værir farin. Þá stungu
minningarnar upp kollinum í hrönn-
um. Þú varst að öllum öðram ólöst-
uðum líklega besti kennari sem við
höfum haft! Hæfilega ströng við
hormónasjúkar unglingsskjátur en
samt komstu fram við okkur sem
jafningja. Líklega vegna þess að þú
varst ekki það miklu eldri en við og
mundir enn þá hvernig það var að
vera táningur. Þú kenndir okkur
mörg fög en okkur fannst samt alltaf
skemmtilegast í ensku því þú kunnir
hana svo vel og gerðir hana mjög líf-
lega með ýmsu móti. Við munum til
dæmis enn þá eftir mörgum
skemmtilegum sögum frá dvöl þinni
í Bandaríkjunum. Þegar þú svo
kvaddir okkur í lokaræðunni eftir 9.
bekkinn skein í gegn hvað þú hafðir
mikla trá á okkur öllum og fyiir það
eigum við alltaf eftir að muna eftir
þér. Hafðu það alltaf sem best þar
sem þú ert núna og vonandi hitt-
urnst við aftur einhvem tíma.
Á kveðjustundu sem kemur allt of
fljótt er minningin um þessa góðu
konu full af þakklæti, hlýju og virð-
ingu.
Við vottum Sæma, börnum þeirra
og öðram ættingjum og vinum okk-
ar dýpstu samúð.
Sigrún og Sólborg.
Það er mikið lán fyiir unga og
ómótaða starfsgrein að hugsjón, eld-
móður og æðruleysi liti íyrstu ævi-
árin. Slík gæfa hlotnaðist íslenskri
náms- og starfsráðgjöf þegar Magn-
ea henti sér út í hringiðu skólar-
áðgjafar og tókst á hendur það verk-
efni að ýta nýjungum innan
skólakerfisins úr vör. Magnea var
ein þeiraa sem lokið höfðu námi frá
Bandaríkjunum og flutti með sér
nýja og ferska strauma að utan.
Hún hafði allt það til að bera sem
brautryðjandi og hugsjónakona þarf
að hafa og virtist hún vera jafnvíg á
flesta hluti. Hún var vel liðinn ráð-
gjafi í sínum skóla, átti auðvelt með
samskipti við hvaða hóp sem var og
var alltaf tilbúin að taka að sér
stjómun eða kynningu á því sem
hún hafði áhuga á. Hún hafði iðulega
mörg jám í eldinum því meðfram
daglegum störfum sínum miðlaði
hún af reynslu sinni til annarra ráð-
gjafa, tók þátt í stefnumótandi um-
ræðum og sté í pontu á ráðstefnum
og þingum.
Magnea sýndi að sambúð fram-
kvæmdakonu og íræðimanns getur
verið afar farsæl en þessir tveir eig-
inleikar urðu til þess að hún var ráð-
in til Rannsóknaþjónustu Háskóla
Islands. Magnea var fengin til að
stýra evrópsku samstarfi náms- og
starfsráðgjafa og vinna að þróun
rafrænnar upplýsingamiðlunar. Hún
hafði til að bera þá forvitni og
dirfsku sem þarf til að leggja það á
sig að setja sig inn í enn eitt fram-
Að hún elsku Magnea sé látin er
eitthvað sem er bara ekki hægt að
trúa. Baráttu hennar er lokið. í
þetta sinn hafði maðurinn með ljá-
inn vinninginn. Magnea var baráttu-
kona og fengu margir að njóta henn-
ar krafta. Við Magnea kynntumst í
gegnum syni okkar sem báðir era
einhverfir. Við höfum staðið saman í
baráttu fyrir velferð þeirra og ann-
arra einstaklinga með einhverfu í
kvöðlastarfið og taka þátt í að móta
þær nýju samskiptareglur og verk-
lag sem alþjóðleg samvinna kallar á.
Við, samstarfsfólk hennar hjá Rann-
sóknaþjónustunni, efuðumst ekki
um hæfni hennar og hlökkuðum
mikið til að starfa með henni.
Hún kom rólega inn í hópinn okk-
ar og var hógvær, þolinmóð og út-
haldsgóð á sinn glettna hátt. Um-
fram allt var hún fagmanneskja á
sínu sviði og hafði til að bera um-
burðarlyndi og víðsýni sem ein-
kennir þá sem hafa margbrotna
reynslu og láta sig hlutina einhveiju
varða.
Við þökkum fyrir þann tíma sem
við nutum samvista við hana, hann
var miklu skemmri en nokkurn óraði
fyrir. Jafnframt tökum við ofan fyrir
því hugrekki og æðraleysi sem
Magnea og fjölskylda hennar sýndu
í hennar erfiðu veikindum.
Fyrir hönd starfsfólks Rann-
sóknaþjónustu Háskóla íslands og
evrópskra samstarfsaðila vottum við
fjölskyldu Magneu, eiginmanni og
tveimur börnum og öðram aðstand-
endum okkar innilegustu samúð.
Hulda Anna Arnljútsdóttir,
Ágúst Hjörtur Ingþúrsson.
Sá vetur og það vor sem nýliðið er
mun eflaust seint líða mér úr minni,
sá drangi sem grúft hefur yfir frá
því í haust að Sæmundur tjáði mér
að hún Maggý hefði greinst með
mjög alvarlegan sjúkdóm og allt frá
þeim tíma hefur baráttan verið hörð
við þennan óvægna sjúkdóm sem nú
hefur lagt hana að velli langt um
aldur fram. Hún tókst á við sjúk-
dóminn af aðdáunarverðu æðraleysi
eins og henni var að jafnaði tamt
með allt það sem hún tók sér fyrir
hendur. Við Sæmundur höfum verið
nánir samstarfsmenn um langt ára-
bil og fljótlega eftir að við fóram að
starfa saman kynnist ég Maggý og
sá ég strax að hún var miklum
mannkostum búin sem ég átti eftir
að kynnast betur síðar á lífsleiðinni
sem varð allt oft stutt. Við hjónin
höfum notið þess að ferðast með Sæ-
mundi og Maggý bæði innanlands
og erlendis, en þessar ferðir og allar
samvistir með ykkur hafa verið okk-
ur til mikillar ánægju og aldrei hef-
ur borið skugga á samstarf og sam-
vinnu okkar. Þegar ég sit hér og
festi þessi fátæklegu kveðjuorð á
blað hrannast minningarnar upp og
mai’gt er það sem ég vildi þakka þér
fyrir nú að ferðalokum en aðeins fátt
eitt verður sett hér á blað, hitt bíður
þar til við hittumst hinumegin. Við
hjónin þökkum fyrir ógleymanlegar
ferðir og samverastundir í Helsinki,
Kaupmannahöfn og Borgundar-
hólmi. Þá er einnig margs að minn-
ast úr ferð okkar um hálendi íslands
og víðar, einnig viljum við Hulda
þakka hlýjar móttökur á Kóngs- *"
bakka oftar en einu sinni og oftar en
tvisvar.
Fyrir hönd ungmennafélags-
hreyfingarinnar vil ég einnig þakka
þér þann tíma sem þú hefur eftir-
látið okkur Sæmundi, en margar
stundir jafnt um helgar sem í miðri
viku hefur hann verið á ferðalögum
fyrir Ungmennafélag íslands fjarri
þér og bömum.
Á síðasta hausti komuð þið hjónin
ásamt börnum ykkar í heimsókn til
okkar í nýtt hús sem við voram ný-
flutt í. Þið færðuð okkur fallega vin-
áttugjöf sem síðan þá hefur verið
stillt upp í stofu okkar hjóna og þar
mun hún verða um ókomin ár til
minningar um góða konu, vini og fé-
laga sem við höfum ávallt notið.
Kæra Maggý, að ferðalokum flyt
ég bestu þakkir fyrir ánægjulegar
samverastundir á lífsleiðinni og
kveð þig með trega og söknuði.
Kæri Sæmundur, Inga Rún, Run-
ólfur og aðrir ættingjar, missir ykk-
ar er mikill. Fyrir hönd okkar hjóna
og ungmennafélagshreyfingarinnar
á íslandi flyt ég ykkur samúðar-
kveðjur á þessari sorgarstundu og
bið almáttugan guð að styrkja ykkur
og styðja í ykkar miklu sorg.
Þúrir Júnsson, formaður
Ungmennafúlags íslands.
Á þeim tíma þegar dagur og nótt
renna saman í bjartri og hlýrri ein-
ingu og alls staðar sprettur nýtt líf í
stóru sem smáu, dregur yfir okkur
dimman og kaldan skugga dauðans.
Hið lifandi líf er rifið upp með rótum
einmitt þegar það er á sínu besta
skeiði. Fallin er frá eiginmanni og
ungum bömum vinur okkar Maggý.
Sönn og heil manneskja sem alls
staðar færði með sér hlýju og yl með
nærvera sinni og björtu brosi.
I sjóði minninganna eigum við
margar dýrmætar og eftirminnileg-
ar stundir, hvort sem var austur í
Vík á heimaslóðum Sæmundar, fyrir
norðan heiðar í Þingeyjarsýslu eða
hvar annars staðar sem leiðir okkar
lágu saman.
Þær minningar munu ætíð fylgja
okkur.
Við vottum Sæmundi, börnunum
ungu og fjölskyldum þeirra okkar
dýpstu samúð.
Hallgrímur og Ragnheiður.
ÓLAFÍA BJÖRG
GUÐMANNSDÓTTIR
+ Ólafía Björg
Guðmannsdúttir
fæddist í Keflavík 20.
febrúar 1933. Hún
lúst á Vífilsstöðum
25. maí sfðastliðinn
og fúr útfór hennar
fram frá Keflavíkur-
kirkju 2. júní.
Nú er höggvið skarð
í vinkvennahópinn sem
ólst upp á Vatnsvegi
20. Lóa er farin. Ég
ætla ekki að rekja lífs-
hlaup Lóu, það hafa
aðrir gert, en oft var
það mikið erfitt að vera bæði faðir og
móðir en Lóa stóð sig eins og hetja
og hélt áfram og studdi börnin sín af
alúð.
Ég var bara sex ára þegar ég flutt-
ist á Vatnsveginn og heimili Lóu og
systranna varð mitt annað heimili og
svo var fram á fullorðinsár. Við fór-
um alltaf saman, það var sama hvort
það var í bíó eða þjóðhátíð í Eyjum.
Þegar fullorðinsárin tóku við varð
samgangurinn minni eins og gerist.
En í mínum huga vora alltaf ein-
hverjar sterkar taugar
til þeirra og ég held að
mér hafi á sínum tíma
fundist við vera hálf-
gerðar systur.
Ég vissi að Lóa fékk
ólæknandi sjúkdóm,
sem ekkert var hægt að
gera við, en alltaf kem-
ur dauðinn manni að
óvörum engu að síður.
Þegar Lóa giftist
Guðsteini Gíslasyni,
elskulegum dreng, þá
var hún fullkomlega
hamingjusöm, en árin
urðu svo fá, alltof fá, en
Guðsteinn lést af slysföram eftir að-
eins ellefu ár. Þau byijuðu búskap í
íbúðinni sem ég var alin upp í og
yndislegt var að koma til þeirra;
hvað allt var hlýlegt hjá þeim.
Ég vil minnast Lóu með þakklæti
fyrir gömlu góðu árin sem við áttum
saman við leik og störf. Ég sendi
börnum, tengdabömum og barna-
börnum og sérstaklega systranum
Ellu og Siggu mínar samúðarkveðj-
ur.
Kolbrún Valdimarsdúttir.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Senda má greinar til blaðsins
í bréfsíma 569 1115, eða á netfang þess (minning@mbl.is). Nauðsynlegt er, að símanúmer höf-
undar/sendanda fylgi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli
að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða
2.200slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.