Dagblaðið Vísir - DV - 09.03.1991, Síða 11

. 8HAM .6 HuÐAuHAuUAa
LAUGARDAGUR 9. MARS 1991.
01
11
Vísnaþáttur
Mikið er þín menntun klár
Kannski væri rétt aö taka undir
meö Lúövik Kemp:
„Ef til vill býr ekkert fyrirbæri yfir
jafnskaðlegum tHfinningum og sið-
ferðileg hneykslun, sem leyfir öfund
og hatri aö skýla sér í dulargervi
dyggðarinnar." Svo mæhr Erich
Fromm, þýsk-amerískur sálfræöing-
ur sem lést 1980, áttræður að aldri.
Ég hygg að þeir séu fáir sem hafi
ekki einhvem tíma á lífsleiðinni
kynnst fólki sem þessi lýsing á við,
fólki sem er haldið þeirri sjúklegu
áráttu að hlaupa manna á miUi með
sögur um náungann, sannar og
ósannar eftir atvikum. „Rógberinn
segir afdrei ósatt geti sannleikurinn
vafdið jafnmiklu tjóni.“
Líklega væri ekki fjarri lagi að
ímynda sér að Hjörtur Gíslason hafi
haft sUkt fólk í huga þegar hann
kvað:
Þótt heimurinn yrði ekki unninn
ber okkur að fagna því,
að Gróa byrgði ekki brunninn
fyrr en barnið var dottið í.
Jóhann Ólafsson í Miðhúsum lýsir
framtíðarhorfum í þessum efnum
þannig:
Lífs um sjó er létt að sjá
lymsku róa skeyti,
og óláns þróast eðU hjá
örfum Gróu á Leiti.
Vísnaþáttur
Heimur versnandi fer, segja menn
æði oft. Hann hlýtur þá að vera
slæmur þessa dagana ef Jón S. Berg-
man hefur lýst honum rétt eins og
hann var fyrir 60-70 ámm:
Mörgum óar óstjórn löng,
- er þó nóg af lögum.
Sundrang þróast, fækka fóng,
fjölgar Gróusögum.
Ekki er það faUegur vitnisburður
sem Júlíus Friðriksson gefur ónefnd-
um manni í eftirfarandi stöku:
Illa kominn er til manns,
andinn sljór og minnið.
Hert í eldi andskotans
innrætið og sinnið.
Mannlýsing eftir Höskuld Ottó
Guðmundsson:
Vanda hlóðstu vitt um svið,
villtum óðstu í flaumi.
Aldrei stóðstu orð þín við,
á mér tróðstu í laumi.
Sveinbjörg Ármannsdóttir lýsir
einhverjum ónefndum:
Ræða fátt um flesta kann,
fyrir sáttum tefur.
Eflir mátt við andskotann
aUra gátta þefur.
Og JúUus D. Friðriksson frá Hver-
hóU í Skíðadal tekur jafnvel enn
dýpra í árinni en ekki er mér kunn-
ugt um hver fékk þessa einkunn hjá
honum:
Þú ert af hræsni hálft annað brot
og hégóma og pijáU svo ríkur.
Þú ert eins og Júdas Ískaríot
sem aUa í tryggðum svíkur.
Árni Gíslason, sýslumaður í
Skaftafellssýslu (d. 1898), orti um
bónda sem réttaði stóð sem Árni átti
og klumsaði eina hryssuna:
Veit ég ekkert verra fól
vera í heimsbyggðinni.
Andskotinn er eins og sól
hjá iUmennskunni þinni.
Ef til viU fuUmikið sagt, hér hefði
staka Magnúsar J. Jóhannssonar lík-
lega átt betur við:
Víða drottins verk ég fann
vert sem er að hyUa.
En þegar hann gerði þennan mann
þá hefur tekist Ula.
Andrés Grímólfsson og Jóhann
Garðar Jóhannsson lögðu saman í
eftirfarandi stöku en ekki veit ég um
hvem þeir ortu:
Hann er eitt af ómennum,
alveg sneytt af mannkostum,
gerir ei neitt af góðverkum,
guð er þreyttur á honum.
Sigurður J. Gíslason frá Skarösa,
kennari á Akureyri, yrkir svo um
ónefndan mann:
ÖU hans loforð era svik,
aUt hans tal er þvaður.
Honum þykir hægra um vik
að heita en vera maður.
Sá hinn sami heföi gjarnan mátt
nýta sér betur þann skóla lifsins sem
HaUdór Helgason kveður svo um:
Lífið kaus að kenna þér
kurteislega siði,
- þó að sUkt í sjálfu sér
sjaldan kæmi að liði.
Uti er hríð og algert bann
á öllu er þíðir geðið.
Skammir og níð um náungann
nú er víða kveðið.
ÞórhUdur Sveinsdóttir skáldkona
er hógvær en kemur þó öllu til skila:
Ekki get ég gert að því
gremju til þó finni,
því stærstur hlekkur ert þú í
ólánskeðju minni.
LUja Gottskálksdóttir gerir upp
sakirnar við gamlan vin:
Sú var tíð ég syrgði mann,
svikahýði réttnefndan,
tryggð og bUðu bana vann
bölvað níðið, svo fór hann.
í vísnaþætti 26. jan. sl. var Bjarna
Jónssyni frá Gröf eignuð vísa sem
alnafni hans frá Sýruparti á Akra-
nesi hafði kveðið en fyrsta lína henn-
ar hljóðar svo: „Röddin kafnar hljóða
hás...“
Að lokum vísa sem ég veit hvorki
hver orti né um hvern var ort:
Mikið er þín menntun klár
og miklar gáfur þínar.
Þú kannt alveg upp á hár
ávirðingar mínar. Torfi Jónsson