Dagur - 22.01.1988, Síða 18

18 - DAGUR - 22. janúar 1988
Bjóðum fullkomna viðgerðarþjónustu á sjón-
varpstækjum, útvarpstækjum, steríomögnur-
um, plötuspiiurum, segulbandstækjum, bíl-
tækjum, talstöðvum, fiskileitartækjum og sigl-
ingartækjum.
ísetning á bíltækjum.
Slmi (96) 23626 Glerárgotu 32 Akurevri
Lifmdion)
„Lífinu, sem ég lifi nú hér á
jörð, lifi ég í trúnni á Guðs son,
sem eiskaði mig og lagði sjálf-
an sig í sölurnar fyrir mig.“
Gal. 2. 20.
Þessi orð sýna okkur glöggt
afstöðu Páls postula; hversu
einlæg og persónuleg trú
hans var. Hann lifði í nánu
trúarsamfélagi við Drottinn
sinn og hann var snortinn af
kærleika Krists. Það snart
hjarta hans að Drottinn Jesús
skyldi elska hann og hafa liðið
krossdauðann fyrir hann.
Honum fannst hann hafa hlot-
ið sérstaka náð og miskunn
frá Guði þar sem hann hafði
áður ofsótt hina kristnu. Hann
segir: „Mér, sem fyrrum var
lastmælandi, ofsóknari og
smánari. En mér var miskunn-
að, sökum þess að ég gjörði
það ! vantrú, án þess að vita,
hvað ég gjörði." 1. Tím. 1.13.
Honum fannst kærleikur Guðs
svo mikill og óverðskuldaður.
Það var þesi kærleikur sem
sigraði hug hans og hjarta.
Hann ritar sömuleiðis: „En
Guð auðsýnir kærleika sinn til
vor, þar sem Kristur er fyrir
oss dáinn meðan vér enn lif-
um í syndum vorum." Róm. 5.
8. Þakklætið braust fram í
brjósti hans. Hann hafði feng-
ið allt fyrirgefið frá Guði. Hann
var leystur undan sekt og
synd, óverðskuldað. Andi
hans var orðinn frjáls og fagn-
andi. Þetta var ástæðan sem
lá að baki því að hann vildi lifa
„í trúnni á Guðs son“. Einmitt
þess vegna vildi hann fylgja
honum og þjóna honum sem
hafði með þessu móti elskað
hann að fyrra bragði. Því segir
Páll: „Það orð er satt, og í alla
staði þess vert, að við því sé
tekið, að Kristur Jesús kom í
heiminn til að frelsa synduga
menn, og er ég þeirra
fremstur." 1. Tím. 1.15.
Snertir þetta þig og mig?
Hefur þetta áhrif á hjörtu
okkar? Höfum viö hugleitt
það, að hinn almáttugi Guð
skuli í raun og veru elska okk-
ur sem einstakling, jafnvel
eins og við erum. Eigum við
þessa trú sem postulinn talar
um? Eigum við þessa sann-
færingu, að sonur Guðs hafi
elskað okkur og lagt líf sitt í
sölurnar fyrir okkur? Ritningin
fullyrðir að svo sé, að Guð hafi
sýnt okkur þessa gæsku í
Kristi Jesú. Síðan er það okk-
ar að taka við þessari náðar-
gjöf Guðs í trú.
of erlendum veffvangi
Nú lifir Suzanne, dætur hennar tvær, Pernilla og Theresa, ásamt eiginmanninum Pétri venjulegu fjöldkyldulífi í ein-
býiishúsahverfi í Tidaholm. En Suzanne hefur misst móður sína, dætur hennar eiga enga ömmu. - Það er sú fórn.
sem við urðum að færa, segir Suzanne alvarlega.
dís. í örvinglan sinni fundu þau,
einkum mamma, einhverja von í
þessu loforði. Eftir að pabbi lést
1968 hefur móðir mín hlýtt sam-
tökunum í blindni. Hún reynir
ekki lengur að hugsa sjálf. Sama
er að segja um tvo elstu bræður
mína. Þeir hlýða nú í einu og öllu
hörðum reglum sértrúarflokks-
ins. Þess vegna leyfist hvorki
þeim eða mömmu að hafa nokk-
urt samband við mig eða stelp-
urnar mínar.“
Horfíð frá
sannleikaiium
Suzanne er fjórða í röðinni af
fimm systkinum, þremur bræðr-
um og tveimur systrum. Einn
bræðranna varð aldrei Vottur og
á hann er bara litið sem heið-
ingja, öfugt við trúvilling. Eldri
systir Suzanne var skírð inn í
flokkinn 15 ára gömul, en yfirgaf
Vottana á tímabili, sem var ekki
alveg eins harðneskjulegt. Þau
geta bæði haft samband við
Suzanne og eins eldri bræðurna
og móðurina.
„Við þrjú systkinin höfum
núna mjög náið og gott samband.
Við erum eins og lítil fjölskylda
út af fyrir okkur.“
Hvað Suzanne sjálfri viðkemur
er litið svo á, að hún hafi séð
sannleikann og snúið baki við
honum. Þess vegná er hún
útskúfuð.
Fyrstu tvö árin eftir útskúfun-
Eftír að ég byijaði nýtt Í þorir móðir
mín ekld emu sinni að heilsa mér
- en nú get ég loksins haldið jólahátíð með fjölskyldu minni! rfi ' ’ •J
Þegar Suzanne Byström-Friberg var lítil stúlka fékk hún
aldrei að taka þátt í bekkjarskemmtunum eða fagna
skólaslitum. Flún fékk ekki að halda upp á jólin, ekki að
dansa í kringum jólatréð eða baka piparkökur. Flún
minnist þess ekki að hafa nokkurn tíma verið hamingju-
söm í þá daga.
Fjölskylda okkar tilheyrði Vottum Jehova, segir
Suzanne. Fyrir átta árum fékk ég nóg af öllu saman og
yfirgaf sértrúarflokkinn ásamt dætrum mínum tveimur.
Nú banna Vottar Jehova móður Suzanne svo mikið sem
að heilsa dóttur sinni og barnabörnum.
Nú dansa þau í kringum jólatréð
og á borðum er bæði svínakjöt og
saltfiskur, þegar jólin koma,
heima hjá Byström-Friberg fjöl-
skyldunni í Tidaholm í Svíþjóð.
En það eru ekki mörg ár síðan
Suzanne, sem er 37 ára, og dætr-
unum hennar tveimur, Pernillu
19 ára, og Theresu 16 ára, var
bannað að koma nálægt nokkru,
sem jólahald nefnist.
Þá var Suzanne Vottur Jehova.
Fyrir átta árum hvarf hún úr sér-
trúarflokknum, og nú líta fyrrum
vinir hennar, meira að segja
móðir hennar og eldri bræður, á
hana sem dauðadæmda og að
eilífu glataða. Móðirin og bræð-
urnir þora ekki einu sinni að
heilsa henni, þegar þau mætast á
götu. Ef þau gerðu það, ættu þau
yfir höfði sér að hljóta hegningu
fyrir.
Suzanne á því enga móður
lengur - Pernilla og Theresa ekki
ömmu.
„Þetta er sú fórn, sem við höf-
um orðið að færa, og við getum
ekki breytt ástandínu."
Kaldir og
kærleikssnauðir
„Vottar Jehova eru köld og kær-
leikssnauð samtök," segir
Suzanne. „Sumir þeirra vina
minna, sem ég átti þar forðum,
hafa jafnvel valið þá leið að
fremja sjálfsmorð. Svo harð-
neskjulega þjarmar sértrúar-
flokkurinn að lrelsi einstakling-
anna.“
Fyrir rúmlega átta árum var
Suzanne rekin úr flokki Votta
Jehova í Tidaholm. Öldungaráð
flokksins dæmdi hana til eilífrar
útskúfunar vegna þess, að þeir
töldu hana ekki lengur lifa lífi
sínu á þann hátt sem sönnum
Votti bæri.
„Fyrst var ég gersamlega brot-
in niður,” segir Suzanne. „Ég var
einangruð. Allir vinir mínir voru
í hópi Vottanna, einnig móðir
mín og bræður, og nú máttu þau
ekkert samband hafa við mig.
Sjálfsvitund mín var í molum og
sjálfstraustið eftir því.
En nú hef ég horfið til lífsins á
nýjan leik.
Ég hef nú mjög frjálslegt og
innilegt samband við dætur
mínar, ég hef gengið í hjónaband
að nýju með frábærum manni,
Pétri, sem er 30 ára, og ég hef
öðlast innihaldsríka og lifandi trú
á Guð og stunda nú guðfræðinám
á vegum sænsku kirkjunnar. Ég
horfi björtum augum til framtíð-
arinnar."
Það fer hryllingur um Suzanne
Byström-Friberg, þegar hún lítur
Á fyrstu jólunum, sem þau héldu eins og venjuleg fjölskylda, þurfti að sjálf-
sögðu að opna marga pakka. Hér situr Theresa í miðri hrúgunni.
til baka og hugsar um líf sitt forð-
um daga.
„Ég minnist þess ekki að hafa
nokkru sinni verið hamingju-
söm,“ segir hún. „Þegar ég var
barn mátti ég ekki eiga mér neina
leikfélaga utan trúflokksins. Ég
var aldrei með á neinni bekkjar-
hátíð og ég fékk ekki að vera við-
stödd skólaslit, sem fóru frarn í
kirkjunni. Ég mátti ekki syngja
jólasöngva, og þegar bekkjarfé-
lagar mínir fóru að búa sig undir
jólin, þegar talað var um jólatré
og piparkökubakstur, var ég allt-
af utanveltu.
Mér fannst ég hvergi eiga
heima."
Foreldrar Suzanne gengu í
trúflokk Votta Jehova á erfið-
leikatímum í byrjun sjötta ára-
tugarins.
„Pabbi veiktist alvarlega og
fjárhagurinn fór í rúst. Nokkrir
Vottar komu heim og freistuðu
með loforðum um eilíft líf í Para-
ina lifði Suzanne í algerri ein-
angrun með dætrunum tveimur.
„Mig vantaði alveg sjálfs-
traust,“ segir hún. „Hjá Vottun-
um eru konur lítils metnar. Hjá
Vottum Jehova lifir konan lífi
sínu í gegnum eiginmanninn. Án
eiginmanns er hún einskisverð og
jafnvel innan fjölskyldunnar er
hún algerlega undirgefin. Þegar
eiginmaðurinn talar ber konunni
skilyrðislaust að þegja, og hún á
alltaf að láta lítið á sér bera, bæði
innan trúflokksins og á heimil-
inu.“
Suzanne varð að hætta í skóla
eftir áttunda bekk. Vottar eiga
helst ekki að afla sér neinnar æðri
menntunar og konur alls ekki.
„Samkvæmt kenningum Vott-
anna er heimsendir á næstu
grösum,“ segir Suzanne, „og það
sem máli skiptir er að helga allan
tíma sinn útbreiðslu þeirrar
trúar. Auk þess telja þeir alla
menntun óþarfa, því að í Paradís
er hvorki þörf fyrir lækna né lög-
fræðinga. Á sínum tíma vorum