Dagur - 22.01.1988, Qupperneq 19

Suzanne og dætur hennar héldu upp á jólin 1982 með
Pétri, nýja eiginmanninum. Það varð góð og notaleg
hátíð, þar sem allt það, sem hefur á jólum svo mikla
þýðingu á flestum sænskum heimilum, var til staðar.
við sannfærð um, að þessi heims-
endir yrði 1975.
Það gekk hins vegar erfiðlega
að útskýra, hvers vegna ekki varð
af því. Eftir það yfirgáfu mjög
margir hreyfinguna.
Meðan Vottar eru ógiftir eiga
þeir að stunda óbreytta vinnu,
helst hluta úr deginum,“ heldur
Suzanne áfram. „Annan tíma,
minnst 100 tíma á mánuði, á að
nota til trúboðs, ganga fyrir hvers
manns dyr og selja blöð og
bækur. Þar fyrir utan ber að taka
þátt í að minnsía kosti þremur
samkomum á viku, og með þessu
móti á fólk að vera vel undirbúið.
Það er erfitt líf. í hverri viku
verður að gefa skýrslu til öld-
ungaráðsins um það, hvort mað-
ur hefur náð fullum tímakvóta
við heimsóknir til fólks.“
Suzanne Byström-Friborg var
aðeins 17 ára, þegar hún giftist
manni í trúflokknum. Hann var
23 ára. Það er mjög algengt hjá
Vottum Jehova, að fólk giftist
ungt. Allt rómantískt tilhugalíf
er stranglega bannað.
Suzanne eignaðist dæturnar
tvær, en hjónabandið var ekki
hamingjuríkt.
„Samband okkar var afar
þreytandi," segir Suzanne.
„Okkur leyfðist aldrei að vera í
friði. Öldungarnir þurftu að vera
með nefið niðri í öllu og stjórna
því, hvernig allt gekk til á heimili
okkar hjónanna; Það eru meira
að segja fastar reglur fyrir því,
hvernig kynlíf hjóna á að ganga
fyrir sig. Þar að auki hvíldi sú
kvöð alltaf á okkur að selja við
húsdyr og mæta á samkomurnar.
Þetta var afar erfitt, þegar við
vorum með tvö ung börn.
Njósnlr
Eftir tæplega tíu ár skildu þau
Suzanne og maður hennar. Nú
hélt Suzanne, að loksins gæti hún
orðið sjálfs sín ráðandi.
„En það var mikil tálsýn," seg-
ir hún. „Ég réði mig í vinnu sem
næturvörður, og með það sama
voru nokkrir öldunganna komnir
heim til að tala alvarlega við mig.
Það gæti ekki gengið, að kona í
trúflokknum fengist við svona
ókvenlegt starf. Eg yrði þegar í
stað að skipta um vinnu, sögðu
þeir. Þar að auki var ég farin að
umgangast karlmann, sem ég
hafði þekkt frá því við vorum
saman í skóla - hann var ekki
Vottur. Þetta var hneyksli í
þeirra augum.
Heimsókn þeirra var fyrsta
aðvörun. Fyrst ég átti ekki lengur
eiginmann, sem liti eftir mér, þá
bæri leiðtoga trúflokksins að gera
það.
Það var farið að njósna um
mig, sem raunar var ekki svo erf-
itt vegna þess að ég hafði íbúð á
hæðinni fyrir ofan Ríkissalinn,
samkomuhúsið okkar. Meðal
næstu nágranna voru margir
Vottar. Þ'eir skrifuðu niður, hve-
nær ég fór að heiman á kvöldin
og hvenær ég kom aftur heim.
Þeir krítuðu líka hjá sér í hvert
skipti, sem vinur minn kom í
heimsókn.
Allt kom þetta greinilega fram
einn daginn, þegar Suzanne var
kölluð fyrir dómnefndina. í
henni sitja þrír eða fimm af öld-
ungunum og hafa leyfi til að
útskúfa félagsmönnum.
Þeir fullyrtu, að ég væri hættu-
leg systrunum í flokknum," segir
Suzanne. „Ég yrði að gerbreyta
lifnaðarháttum mínum, skipta
um vinnu og hætta að umgangast
vin minn. En ég var uppreisnar-
gjörn og vildi sjálf taka ákvarð-
anir um mig og mitt líf. { fyrsta
skipti, sem að því kom, og ég var
þá að verða 28 ára. Jafnframt
stóð mér ótti af manninum, sem
gat útskúfað mér og dæmt mig til
eilífrar glötunar. Ég var kölluð á
marga svonefnda nefndarfundi,
til yfirheyrslu.“
Suzanne tók sjálfstæða ákvörð-
un. Hún hélt áfram að vinna sem
næturvörður og hélt áfram að
hitta vin sinn. Þá kom dómurinn.
Hún var rekin úr flokknum. í
augum þeirra var hún nú dauð,
vofa, sem enginn Vottur mátti
koma nálægt hvað þá heilsa.
IJau líta undan
„Þetta var þungur dómur. Mér
var ofvaxið að skilja, að mín eij*-
in móðir skyldi afneita mér. Eg
var ung kona með tvær yndisleg-
ar dætur, og enginn vildi líta við
okkur. Ég var örvingluð. Pernilla
og Theresa einnig. Um vorið,
þegar amma dó og við fórum að
jarðarförinni, neyddust þau til að
láta afskiptalaust þó að við
kæmum, en litu á okkur eins og
ókunnugt fólk.
Svona nokkuð skilur spor eftir
sig. Það svíður lengi í hjarta
manns, einkum þegar ég hugsa til
Pernillu og Theresu, sem ekkert
hafa af sér gert.“
En þrátt fyrir allt var útskúfun-
in léttir fyrir Suzanne og dætur
hennar.
Pernilla, sem sjálf hafði litið á
sig sem Vott og forðast allar
heiðnar freistingar, segir nú:
„Ég veit ekki hvernig ég gat
þetta. Ég var alltaf áhorfandi,
þegar aðrir skemmtu sér. Ég var
sannfærð um að Jehova myndi
hegna mér, ef ég til dæmis dans-
aði í kringum jólatréð, þegar
jólafríið hófst í skólanum.
Þegar ég svo áttaði mig á því,
hvernig þeir fóru með mömmu,
þá fóru augu mín að opnast. Þeg-
!ir mamma kom heim af nefnd-
arfundinum grét hún og var alveg
ringluð. Þá leið mér illa.
Það var svo sárt, að hópur
karla skyldi þvinga hana á nefnd-
arfund og spyrja hana þar spjör-
unum úr um viðkvæmustu mál.“
Frelsi til að velja
Nú er líf Suzanne gerbreytt. Hún
er frjáls að því að velja sér sjálf
störf, menntun og vini. Nú ætlar
hún að verða prestur og mun þá
hljóta ennþá harðari dóma hjá
fyrrverandi vinum sínum, Vott-
um Jehova. I þeirra augum eru
prestar verkfæri djöfulsins á jörð-
inni.
„Fyrir sjö árum hélt ég í fyrsta
skipti hátíðleg jól með börnunum
mínurn," segir Suzanne. „Það var
dásamlegt. Nú hafa jólin tvöfalt
gildi fyrir okkur. Það er svo mik-
ið sem við þurfum að vinna upp.“
1983 giftist Suzanne Pétri.
Móður hennar og bræðrum var
boðið í brúðkaupið, en þau
afþökkuðu og sendu ekki einu
sinni kveðju.
Það var cnotalegt - en ég hefði
víst ekki átt að búast við öðru.
Mamma situr föst í klónum á
Vottum Jehova. Jafnvel þó að
hún kynni að vilja hafa samband
við mig og stelpurnar, þá banna
samtökin henni að gera það. Þar
sem hún er ekkja, ber flokknum
að líta eftir henni. Hún hefur
sáralítinn ákvörðunarrétt sjálf,
og örugglega engan vilja. Það er
leitt, hvernig komið er fyrir
henni, og ég bið oft fyrir henni.
Þetta er hart líf. Til dæmis var
það svo, að ég fæddist með alvar-
legan hjartagalla. Læknarnir
vildu skera mig upp, þegar ég var
þriggja ára. Þeir sögðu það vera
einu vonina, ef ég ætti að halda
lífi.
En þar sem Vottar mega ekki
þiggja blóðgjöf, þá lagðist trú-
flokkurinn og foreldrar mínir
gegn þessu. Þau tóku trú sína
fram yfir líf mitt. Eigi að síður
hélt ég lífi. Læknarnir segja það
hið mesta undur hvernig hjarta-
gallinn jafnaði sig. Nú er ég sjálf
í hópi blóðgjafa og vona, að með
því geti ég bjargað lífi einhvers -
með því sem mér sem barni var
kennt að fordæma."
Suzanne hefur sem sagt sagt
skilið við allt þetta. Nú eru þau
Pétur og dæturnar tvær venjuleg
fjölskylda í einbýlishúsahverfi í
Tidaholm.
„í augurn Vottanna hérna er-
um ég og mitt fólk vofur, sem ber
að forðast, þeir líta undan þegar
þeir mæta okkur og hverfa sem
snarast út úr verslunum, ef við
komum þar inn.
Það er litið á okkur eins og við
séum dauð og horfin - en aftur á
móti horfir málið þannig við
stúlkunum og mér, að það er eins
og við höfum hlotið náðun frá
lífstíðarfangelsi.“
(Þýðing: Þ.J.)
Nú telst jólaskrautið til helgidóma hjá Suzanne og dætrum hennar.
22. janúar 1988 - DAGUR - 19
Starfsmaður óskast
(karl eöa kona) til starfa í tískuverslun frá kl. 12-18
e.h. frá og með næstu mánaðamótum.
Upplýsingar í versluninni Tipp Topp, Ráðhús-
torgi 9.

tlfTx
BÆNDASKÓLIIMN HOLUM
Starfsmaður óskast
sem fyrst að loðdýrabúi Bændaskóians á
Hólum.
Búfræðimenntun æskileg.
Umsóknarfrestur til 31. janúar.
Upplýsingar gefnar í síma 95-5961 - 95-5962.
Bændaskólinn á Hólum í Hjaltadal
551 Sauðárkróki.
Annar stýrimaður
Annan stýrimann vantar á frystitogarann
Stakfell ÞH 360 frá Þórshöfn.
Verður að vera vanur togveiðum og geta leyst af
sem fyrsti stýrimaður.
Upplýsingar í síma 96-81240 á Þórshöfn og um borð
í Stakfelli í síma 985-20174.
Útgerðarfélag Norður-Þingeyinga.

SJÚKRAHÚS SKAGFIRÐINGA
SAUÐÁRKRÓKI
Lausar stöður
HJUKRUNARFRÆÐINGAR
Deildarstjóri á sjúkradeild.
Deildarstjóri á nýja hjúkrunar- og ellideild.
Hjúkrunarfræðinga á allar deildir.
LJÓSMÆÐUR
Deildarljósmóðir á fæðingardeild.
Sjúkraþjálfara í hálft starf.
Iðjuþjálfa í fullt starf.
Sjúkraliða til sumarafleysinga.
Upplýsingar um laun og hlunnindi veitir hjúkrunarfor-
stjóri á staðnum og í síma 95-5270.
Eldhússtörf
Aðstoðarmatráðskona óskast.
Matartæknipróf og nokkur starfsreynsla
æskileg.
Aðstoðarfólk í eldhús óskast.
Starfsreynsla æskileg.
Upplýsingar gefur yfirmatráðskona í síma
96-31100.
Kristnesspítali.