Dagur - 20.04.1991, Blaðsíða 4

4 - DAGUR - Laugardagur 20. apríl 1991

Grænflöðrungur
Nýverið setti Leikfélag Menntaskólans á Akureyri upp leikritið Grænfjöðrungur eftir greif-
ann Carlo Gozzi í leikstjórn Jóns Stefáns Kristjánssonar. Þetta er líflegt ævintýraverk um
tvíburana Rensó og Barbarínu og fjölskyldu þeirra. Persónurnar í leikritinu eru bæði skrýtn-
ar og skemmtilegar og af öllum stærðum og gerðum. Sumar eru öðrum skrýtnari eins og hin
brjóstastóra Smeraldína og Kalman, styttan valdamikla með sárið á nefinu. Einnig fyrir-
finnast í leikritinu syngjandi epli sem eru ákaflega fyndin. Vel var staðið að uppsetningunni
og greinilegt að þarna var að baki samheldinn og duglegur hópur ungra listamanna. Við tók-
um tali þau Berglindi Rós, sem lék Smeraldínu, og Oskar Örn sem fór með hlutverk Rensós.
Viðtalið er tekið meðan sýningar stóðu enn yfir.
Þungjúgra býður gestum og gangandi að drekka.
Smeraldína - Berglind Rós Magnúsdóttir.
Óskar Örn Óskarsson:
- Hvernigpersónu leikur þú?
Óskar: Eg leik Rensó, sem er
konungborinn án þess að vita það
sjálfur. Honum var fleygt í síki
strax eftir fæðingu ásamt tvíbura-
systur sinni. Það eru svo slátrara-
hjónin Trúfaldínó og Smeraldína
sem slæða okkur upp og ala okk-
ur upp sem sín börn. Hann er
mjög heimspekilega sinnaður.
Hann les mikið og hefur mikið
álit á sjálfum sér. Hann telur sig
gáfaðastan allra. Hann er nú ekki
svo merkilegur inn við beinið og
hann vill sjálfur vera að láta.
Seinna í hlutverkinu verður hann
ástfanginn af styttu, sem hann sér
í garðinum hjá sér og getur ekki á
sér heilum tekið fyrr en þessi
stytta hefur öðlast líf. Hann legg-
ur síðan í ýmsar þrautir sem hann
telur að færi styttunni líf.
- Hvernig líkar þér við þessa
persónu?
Óskar: Ég er nú ekkert yfir
mig hrifinn af honum. Mér fannst
hann alla vega afar leiðinlegur
fyrst þegar ég byrjaði að lesa
hlutverkið. Mér finnst hann núna
ágætur inn við beinið þó að hann
sé ákaflega uppsperrtur út á við.
- Er hann líkur þér á einhvern
hátt?
Óskar: Það ætla ég að vona
ekki!
- Er erfitt að setja sig inn í
persónu sem er ólík manni
sjálfum?
Óskar: Það fer eftir því hve
mikið þú ætlar þér að kafa í per-
sónuna, eða hvort þú ætlar að
leika „karakterinn“ sem ég er
bara að gera. Ég er ekkert að lifa
mig alltof mikið inn í hann.
- Heldurðu að það sé erfiðara
að leika í svona ævintýri en að
leika í raunsæisverki?
Óskar: Já, þetta er barnaleikrit
og það er vitað mál að börn eru
kröfuharðari en fullorðnir. Þau
taka ekki við neinu kjaftæði.
Börn hlæja bara og klappa fyrir
því sem þeim finnst fyndið en
ekki öðru. Fullorðnir klappa fyrir
því sem þeir halda að þeir eigi að
klappa fyrir útaf kurteisi. Hjá
börnum fær maður viðbrögðin
alltaf beint í æð.
- Skipta áhorfendur í salnum
miklu máli?
Óskar: Já, það „peppar" mann
rnikið upp að fá gott klapp og að
áhorfendur séu ekki eins og kart-
öflupokar úti í sal sem hreyfa sig
ekki.
- Hverjir eru þínir martraðar-
áhorfendur?
Óskar: Þeir sem heyrist ekki
bofs í og maður veit ekki hvort
þeir eru sofandi eða vakandi.
- Hefurðu leikið mikið áður?
Óskar: Nei, ég hef ekki gert
það. Ég lék í gagnfræðaskólanum
heima á Sauðárkróki svo var ég
með í uppsetningunni á „Draumi
á Jónsmessunótt“ hjá LMA í
fyrra.
- Að hvaða leyti er þetta hlut-
verk ólíkt þeim sem þú hefur
leikið áður?
Óskar: Það er bara rniklu
stærra. Þetta er eitt af þeim
stærstu í verkinu. Það er nieira
að læra og ábyrgðartilfinningin er
meiri þar sem meira hvílir á
manni.
- Ertu aldrei hræddur um að
gleyma rullunni?
Óskar: Það kom fyrir en ég
leyfði mér ekki að hugsa mikið
um það. Áður en ég fer inn á svið
stend ég yfirleitt útsviðs og syng
fyrir sjálfan mig, hugsa ekkert
um það sem ég á að fara að gera.
Tartaljóna - araman ógurlega.
Rensó - Óskar Örn Óskarsson.
- Hvað gefur það þér að
leika?
Óskar: í fyrsta lagi er þetta
alveg stórkostlegur hópur sem er
í þessu. Það er frábært að geta
unnið með þessum krökkum. Svo
er bara skemmtilegt að vera með
í svona viðburði.
Berglind Rós Magnúsdóttir:
- Hvernig persónu leikur þú?
Linda: Eg leik Smeraldínu,
feitu konu slátrarans Trúfaldín-
ós. Ég er sem sagt slátrarafrúin,
vel feit, góð, rosalega hjartnæm,
og læt samt engan vaða ofan í
mig. Trúfaldínó maðurinn minn
hefur samt farið mjög illa með
mig. Hann heldur framhjá mér,
kíkir svona af og til til stúlknanna
í litlu húsunum, eins og þau kall-
ast í leikritinu. Hann hirðir
reyndar mjög lftið um mig og gef-
ur alltaf skít í mig.
- Er Smeraldína mikið skass?
Linda: Já, hún er mjög mikið
skass og kjaftfor. Hún missti
barnið sitt en fann síðan Rensó
og Barbarínu konungsbörnin í
síki einu. Þau elur hún upp og er
mjög góð við þau en alltaf mjög
áhyggjufull yfir Rensó og Barba-
rínu. Éiginlega lifir hún bara fyrir
þau, en svo fara þau frá henni.
- Er erfitt að leika svona gott
skass?
Linda: Já, það er dálítið erfitt.
Ég er ekki að rífa mikið kjaft í
umgengni við annað fólk þannig
að þetta er svolítið ólíkt sjálfri
mér. En það er alveg rosalega
gaman að leika þetta.
- Er þetta stórt hlutverk?
Linda: Rullan er ekki löng.
Hún er ekki með miklar ræður en
hún er mikið inni á sviðinu.
- Leikurðu mest á móti Trú-
faldínó?
Linda: Já, og Barbarínu dóttur
minni. Ég verð hirmey hennar
seinna í leikritinu.
- Hvernig er að taka þátt í
svona leiksýningu?
Linda: Það er stórkostlegt. Ég
bjóst ekki við að þetta yrði svona
rosalega gaman. Þetta er að vísu
búið að eyðileggja gjörsamlega
fyrir mér þessa önn í sambandi
við skólann, ritgerðir hafa fengið
að sitja á hakanum.
- Hvað gefur þetta þér?
Linda: Rosalega reynslu. Mað-
ur þroskast mikið á þessu. Þetta
er svo mikið álag að gleyma nú
ekki neinu og gera leikstjórann
ekki að fífli með því að rugla
eitthvað.
- Hvað lærirðu á því að túlka
aðra manneskju?
Linda: Að þekkja sjálfa mig
betur. Leikstjórinn leiðréttir hjá
mér þegar ég er ég sjálf í staðinn
fyrir persónuna sem ég er að
leika. Maður fattar allt í einu „já,
ég er svona“.
- Þarf mikið sjálfstraust til
þess að stíga upp á sviðið og
leika?
Linda: Nei, þetta er ekki mað-
ur sjálfur. Maður lokar allt frá
sér og er bara sá sem maður er að
leika.
- Hefurðu leikið mikið áður?
Linda: Nei, ég var með í
„Gretti“ þegar ég var í 1. bekk.
Svo var ég eitthvað í þessu í
grunnskóla. Þetta er stærsta verk
sem ég hef tekið þátt í.
- Hvenær fékkstu áhuga á
leiklist?
Linda: Ég held að þetta hafi
alltaf blundað í mér.
- Ertu komin með leiklistar-
bakteríuna?
Linda: Já!
- Ætlarðu að leggja stund á
leiklist í framtíðinni?
Linda: Ég veit ekki hvort á að
þora að stefna á leiklist. Það er
svo erfitt að komast í skóla og að
koma sér á framfæri. Það kemur
þó alveg til greina.
- Værirðu tilbúin til að fórna
ævinni í leiklist þrátt fyrir léleg
launakjör?
Linda: Já, ég myndi segja það.
Þetta er svo þrælgaman.