Þjóðviljinn - 25.08.1989, Blaðsíða 23

Þjóðviljinn - 25.08.1989, Blaðsíða 23
DÆGURMAL HEIMIR MÁR PÉTURSSON Langi Seli og skuggamir hafa þyngst. Rykkrokk góð sneiðmynd Rykkrokk fór f ram með miklum ágætum s.l. laugar- dag. Veðrið blessunaði sig yf ir viðstadda og sólin var svo kurteis að láta sjá sig góðan hluta úr degi. Rigning var hvergi nærri. Þetta eru fátíð skilyrði á reykvískum uppá- komum. Mæting í Breiðholtið var einn- ig með skásta móti, alla vega þeg- ar líða tók á seinni hlutann. Þó ber að virða þær 4-500 sálir sem voru á staðnum frá klukkan þrjú til átta. Ég held að engin þeirra hafi verið svikin af því sem fram fór. Þessa fyrstu fimm tíma tróðu flestar þeirra 18 hljómsveita upp sem fram komu á Rykkrokki. Hópurinn var litrík og skemmtileg sneiðmynd af ís- lensku tónlistarlífi í dag. Þó yngra liðið sé of hrifið af þungarokkinu að mínum dómi. Margar þunga- rokkshljómsveitanna fóru engu að síður ágætlega með þetta dín- amítsafbrigði rokksins, til dæmis 16 eyrnahlífabúðir. Gott ef ekki var hægt að heyra nokkur orð af viti í textunum á þeim bæ líka. . Af lítt- eða óþekktum nöfnum voru hins vegar tvær hljómsveitirj áberandi bestar. Þær eru báðar á sinn hátt ferskar og sjálfstæðar í svipmóti. Sú fyrri er önnur hljómsveitin sem kom fram á Rykkrokki; Bróðir Darvíns. í þeirri hljómsveit er örugglega góður vaxtarbroddur. Lögin þeirra eru öðruvísi og heiðarlegri en margt af því sem íslenskar hljómsveitir blása út núna. Bróðir Darvíns eru algerlega stælalaus en aldrei vandræðalega barnaleg. Söngkonan, sem ég veit því miður ekki hvað heitir frekar en megnið af liðinu, hefur nægilegt vald yfir röddinni til að skapa henni lágmarks karakter, sem vonandi á eftir að þroskast. Gítarleikarinn er ásamt söngkon- unni sterkasta settið í grúppunni. Hin líttþekkta hljómsveitin sem mér fannst bera af, er hljóm- sveitin Móðins frá Grindavík. Hér er mætt á völlinn heilsteypt hljómsveit með meiningar, bæði tónlistarlega og textalega séð. Þessir nábúar hersins mættu með sovéska fánann og sungu lag sem ég held að heiti Ameríka. Alla vega spilaði Ameríka stórt hlut- verk í textanum. Ég þykist heyra áhrif víða að hjá Móðins. Cure kemur upp í hugann og þegar þau spiluðu lag þar sem „pabba er boðið í Barbýleik", minntu Móð- íns mig á Kinks. Söngkonan á heiðurinn af textum hljóm- sveitarinnar, sem vöktu forvitni fyrir að flytja einhverjar skoðan- Gelgjuskeiði lokið Fyrir rúmu ári hitaði banda- ríska hljómsveitin Pixies upp hjáThrowing Muses. Pixies var bá lítt þekkt hljómsveit. En það tók næmustu rokkeyru ekki langan tíma að heyra í þessum kokteil fólks, sem á það fátt eitt sameiginlegt að búa í Boston um þessar mundir. Sú platasem kom Pixies í sviðsljósið var „Surfer Rosa", en hún kom út á síð- asta ári. Mér fannst „Surfer Rosa" góð plata. Það er einhver galdur á þeirri plötu. Samt fannst mér eins og Pixies hefði ekki náð að stíga af fullkomnu öryggi í lappirnar. Á „Surfer Rosa" var hljómsveitin eins og greindur en dálítið ólögu- legur unglingur. Nýja platan, „Doolittle", sýnir hins vegar að ræst hefur úr ung- lings gerpinu. Unglingabólurnar eru horfnar og hljómsveitin kom- in með ákveðinn og þokkafullan svip. „Doolittle" er miklu betri plata en „Surfer Rosa". Þeir fáu vankantar sem voru á Pixies áður, hafa verið slípaðir af. Hljómsveitin er öruggari með sig og flytur betri lög en áður. Spilirí er einnig allt miklu agaðra og bet- ur útsett. Stundum mátti finna fyrir Phil Spector vegg hjá Pixies, sem klæddi hljómsveitina engan veginn. Þessi veggjarhljómur Spectors er líka ákaflega vand með farinn. „Doolittle" byrjar kröftuglega með magnþrungnu og mér liggur við að segja djöfullegu lagi, „De- baser". Þá strax fær maður nasa- sjón af tærum og opnum hljóm sem gengur út alla plötuna. Veggurinn er að mestu hruninn og hver eining hefur fengið sjálf- stæði. Saman falþ þær í pottþétt samspil og hljóðblöndunin hefur tekist betur en á „Surfer Rosa". Pixies eru eins og fersk vatnsmelóna í kæfandi hita í ákveðnu gróðurhúsi í Hvera- gerði, þar sem eini heiðvirði og þekkti api landsins bjó til langs tíma. Og þegar síðan minnst er á apa, kem ég að einu besta lagi plötunnar, „Monkey Gone To Heaven". í þeim gæðarokkara segir: „Að ef tala mannsins sé 5 Pixies, komin til þroska. og djöfulsins 6, þá sé tala guðs 7". Til að skilja þessa heimspeki er gott að hafa lært stigbeygingu og kunna, vondur, verri, verstur sýnidæmið. Á plötuumslagi er mynd af apa með geislabaug. Ap- inn einn er óspilltur. Ég get heldur ekki stillt mig um að nefna „La La Love You". Lag sem innsiglar ásamt mörgum öðr- um sigur Pixies yfir þeim stöðv- um heilabúsins sem hafa þann starfa, að mynda smekk á tónlist í minni hauskúpu. Mjög skemmti- legt lag sem ég vil endilega að Valdís spili fyrir mig einhvern morgunin á Bylgjunni, svona þegar ég er á kafi í dagsins önn. Fleiri verða ekki þau orð. -hmp ir. En mér hefur skilist að ungu fólki hafi leiðst skoðanir undan- farin ár. Góð lög og ágætur flutn- ingur. Júpíters voru betur upplögð á Rykícrokkinu en í Casablanca fyrir skömmu. Nú hef ég komist að þyi hvað uppáhalds lögin mín með stórsveitinni heita. Þáu eru tvö. Það fyrra er „Heiðar dansar Rúmba". Geysilega skemmtileg sveifla með egypskum fíling. Hitt lagið heitir „Höll Dofra". Þar var Abdul í essinu sínu í áslættinum. En almennt var ásláttur, gítar og bassi þyngra á metunum en í Blönku. Það er til bóta. Ham voru djöfullegir að vanda. „Vúle vú" er enn þeirra besta númer og þeir Hamdrengir gætu ekki flutt þetta sænska þjóð- lag betur, þó þeir væru Abbi sjálfur. Ham þarf samt að fara að detta eitthvað fleira i hug í sama gæðaflokki, til að haida athygl- inni. Risaeðlan var söm við sig. Þetta kvöld var hún í spari- skapinu og lék gömlu góðu lögin sín af gleði. Ég hef enn mjóg gaman af þessum lögum, en vona að Risaeðlan fari að semja og æfa. í viðtali í síðasta tölublaði NME segist eðluliðið litlum tíma hafa eitt í æfingar, en örlögin hafi hins vegar leikið vel við þau. Langi Seli og skuggarnir hafa breyst. Lögin eru orðin þyngri og hafa fjarlægst rokkabillý stílinn. Breytingarnar eru til bóta, að rokkabillýinu' ólöstuðu. Gott að hljómsveitir þróist og þroskist eins og Langi Seli. Þegar hér var komið á tónleikunum voru gestir orðnir jafn margir og þeir urðu flestir, eða 4-5000 að mati skipu- leggjenda. Langi Seli féll í góðan jarðveg, sýndist mér. Síðastir á dagskránni voru Syk- urmolarnir. Flestir hafa væntan- lega verið komnir til, að sjá þá. Mér hefur þótt Sykurmolarnir sæmilegir hingað til en spila þá ekki mjög oft, að frátöldum nokkrum lögum. „Blue Eyed Pop" er það lag sem ég spila helst ' ásamt „Motorcrash" og „Deus". Dagskráin hjá Sykurmolum var að mestu fyllt nýrri lögum en ekk- ert þeirra náði að setjast þannig á heilann í mér, að ég myndi það daginn eftir. Það er þó ekkert að marka. Maður var orðinn slæptur eftir átta tíma törn og 17 hljóm- sveitir. Ég hef það á tilfinning- unni að mörg þessara laga eigi engu að síður eftir að vinna á og að nýja platan, „Here To Day, Tomorrow Next Week" sé allt öðruvísi plata en „Life's too good". Hér hefur ekki verið fjallað um nema brot af þeim hljómsveitum sem fram komu á Rykkrokki. Allar áttu þær skilið að fá tæki- færi til að koma þarna fram, en sumar þeirra höfðuðu ekki til mín og aðrar eiga eitthvað í land með að mynda nógu þétta heild. Yfir- leítt var Rykkrokkið ánægjuleg uppákoma og vægast sagt ákaf- lega kærkomin. Óskandi að meira gerðist af slíku hér á landi. -hmp 16 eyrnahlffabúðir með því skárra í þyngri kantinum.. Myndir: Kristinn og hmp Föstudagur 25. ágúst 1989 NÝTT HELGARBLAÐ - SÍÐA 23

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.