Lesbók Morgunblaðsins - 20.09.1964, Blaðsíða 3

Lesbók Morgunblaðsins - 20.09.1964, Blaðsíða 3
Þvottakona á valdi ás Hí lún hét Guðríður, og var alltaf kölluð Gudda; hún var skolhíhærð, rjóð og búlduleit, í meðallagi há og gildvaxin, og frekar var hún talin Érunnhyggin, enda lítillar tilsagnar not- ið í bernsku, eins og þá var títt um munaðarlaus oinbogabörn þessa heims. I uppvextinum hafði hún flækzt margra á milli og var snemma látin íara að vinna, og var henni oft lítil vorkunnsemi sýnd, og misjafnir voru husbændur sveitarinnar sem hún þræl- eði hjá, oft myrkranna á milli, eins og titc var áður í sveitinni. En er hún var komin nokkuð á aldur tók hún sig til og fluttist til höfuðborgarinnar. Var hún í ýmsum húsum í vist. Þá þekktust ekki vinnukonuvandræðin, eins og nú lil dags. En hin síðari ár gegndi hún hlutverki þvottavélarinnar, sem ekki þekktist þá, og gekk í húsin og þvoði tau, og eftir það festist þvottakonu- na^nið við hana, enda var hún mjög eftirsótt í þann starfa, því trúmennskan og skylduræknin voru henni í blóð bornar. Húsbændurnir ákváðu vinnutíma hjúa sinna sjalfir í þá daga, og var ekki farið eftir neinum lögbundnum vinnu- tíma, eins og nú til dags; en hvað um það. Gudda undi sínum hag vel, þvi hún þekkti ekkert annað skárra en þrældóm vinnunnar, og þegar hér er kcmið sögu var hún orðin sjálfrar sdn, tins og kallað er, það er að segja hún vai- farin að leigja sér herbergi. Það var kjallarakompa sem hún fékk við vægu verði, og þar hafði hún rúmið Bitt og prímusinn til að malla sér á, þv. nú var hún farin að fæða sig sjálf, og hafði alltaf með sér matarbita í vinruna, sem hún stakk upp í sig yfir þvottabölunum, og var það stundum af skornum skammti, því hún einsetti sér að reyna að spara eitthvað til elli- áranna. Stundum vildu konur þær, er hún þvoði fyrir, víkja að henni matar- bita. Það var ekki oft, en Gudda var mjcg sérvizkufull og þáði það aldrei. því að-hún var hrædd um, að af kaupi sínu yrði dregið ef hún þekktist það. Hver dagurinn var öðrum líkur í þessu þvottastriti, og oft stóð hún við balann langt fram á kvöld, og var slit- uppgefin, er hún kom heim í kjallara- kompuna sína. Samneyti hafið hún ekki við annað fólk en húsmæðurnar, sem skipuðu henni fyrir verkum. En samt va:- það nú svo skrítið, að Gudda virtist ekki vera orðin dauð úr öllum æðum, þó hún væri komin yfir fimmtugt. Einhver ástarfiðringur fór að fara um hana, er henni datt í hug leigjandinn, sem var í öðru herbergi þarna í kjall- aranum. Hún hafði stundum rekizt á hann á morgnana og boðið honum góð- an dag, en hann var eitthvað svo drumbslegur, að hann tók aldrei undir kveðju hennar. Guddu sárnaði þetta mikið, því hún var farin að bera hlýj- an hug til mannsins. Þetta var maður í meðallagi hár, dökkur á brún og brá, og bar af sér góðan þokka. Hann var á að gizka um sextugt. VVudda hafði aldrei gengið í augun á karlmönnum, en þótt hún væri nú komin á þennan aldur, þá bar hún ailtaf einhverja óljósa þrá í brjósti um að einhvern tíma kæmi nú sá rétti til að biðja hennar, og er hún hugsaði þetta fannst henni, að renna myndi upp bjartur dagur, og þá ætlaði hún að hætta þessu þvottastriti. Já, Gudda var hætt að halla sér á kvöldin, eins og hún gerði áður, er hún kom úr vinn- unni. Nú fór hún að þvo sér og greiða og jafnvel líta í spegilinn öðru hverju, ef ske kynni að Jobbi berði að dyrum. Einnig var hún oft farin að fara fram á ganginn, ef ske kynni að hún mætti honum. Nú var hún þó búin að komast að því, að hann var kallaður Jobbi. Msira vissi hún ekki. Hún fór að láta sér detta í hug, að það yrðu nú kannski hæ>? heimatökin að kynnast Jobba og íá hann til að giftast sér. Hún eld- Framhald á bls. 14 Eftir IngibjÖrgu Gubjónsdóttur IN MEMORIAM Eftir Dag Sigurðarson Þegar ég er orðinn gamall og búinn að vinna öll mín snilldarverk og glapræði ætla ég að setjast útí sólskinið hlusta á suðið í flugunum (eí ég held heyrn) og minnast þess hve ilmurinn af jörðinni var góður þegar ég var úngur og ástfánginn Hve öllu hrakar ætla ég að tuldra og glotta tannlaust að því hvað ég er orðinn gamaU og vitlaus n Stundum verður rigníng Þá ætla ég að hýrast inni á kvennapalli þamba kaffi og segja lygasögur Ég verð orðinn skrambi flínkur að ljúga sögum Það léttir manni brjóstþýngslin III Ég ætla alltaf að luma á kandífc-mola og koníakslögg og svo ætla ég að deyja IV Einhvev kellíng einhverstaðar til dæmis á Elliheimilinu eða uppi í sveit eða þá í útlöndum ein af þessum seigu kellíngum sem eru svo léttar á sér alltframí andlátið og lifna allar við þegar kallmaður birtist í gættinni ein af þessum gömlu skrukkum sem hættu aldrei til fulls að hreyfa sig einsog úngar stúlkur þótt þær barmafylltust lífsreynslu mun segja: Svoað hann var að fara garmurinn Það er kannski best Hann var orðinn svoddan ræfill svo lúmn og gatslitinn op kalkaður var hann líka en þið hefðuð átt að sjá hvað hann var fallegur í gamladaga 2». tbl. 1964 LESBOK MORGUNBLAÐSINS 3

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.