Morgunblaðið - 20.05.2001, Qupperneq 42

42 SUNNUDAGUR 20. MAÍ 2001 MORGUNBLAÐIÐ






 


  






 
 
 
BRÉF
TIL BLAÐSINS
Kringlunni 1 103 Reykjavík  Sími 569 1100  Símbréf 569 1329
Allt efni sem birtist í Morgunblaðinu og Lesbók er varðveitt í upplýsinga-
safni þess. Morgunblaðið áskilur sér rétt t i l að ráðstafa efninu þaðan, hvort
sem er með endurbirtingu eða á annan hátt. Þeir sem afhenda blaðinu efni
ti l birtingar teljast samþykkja þetta, ef ekki fylgir fyrirvari hér að lútandi.
ÞAÐ var kvöld eitt í vorblíðunni um
daginn að ég gekk inn í matvöru-
verslun. Fyrir framan ávaxtaborðið
stóð kona og horfði á rándýru dýrð-
ina. Hún leit á mig og brosti út í ann-
að. ,,Girnilegt er það,“ sagði hún.
,,Og hollt er það eflaust,“ sagði eldri
maður sem stóð þarna og valdi sér
lauk í poka. ,,Ég kaupi nú lítið af
þessu,“ sagði hann, ,,lífeyririnn minn
yrði þá fljótt búinn. Nógu er erfitt að
reyna að skrimta af honum samt.“
Þá sagði konan að hún væri nú orðin
öryrki og næði engan veginn endum
saman. Hún sagði líka að fólk væri
hvatt til að borða meira grænmeti,
heilsunnar vegna, en það væri nú
aldeilis ekki á færi þeirra lægstlaun-
uðu. Ung stúlka sem stóð þarna og
var að raða vörum í hillur sagði að
allt hækkaði nær daglega. ,,Ert þú
ekki í skóla?“ spurði eldri maðurinn.
,,Nei, ég varð að hætta því að
mamma er veik og ég á þrjú yngri
systkini.“ ,,Ég get nú bara sagt ykk-
ur það,“ sagði maður um þrítugt sem
hafði bæst í hópinn, ,,að við hjónin
höfum þokkalegar tekjur, en við er-
um hrædd við að missa fótanna og
geta ekki staðið við skuldbindingar
okkar ef verðbólgan þýtur upp eins
og útlit er fyrir.“
Svona var nú hljóðið í þjóðarsál-
inni fyrir nokkrum dögum. Og ekki
hefur það batnað. Það hringdi til mín
sjómannskona í gærkvöld, sem
fannst það ansi hart eftir langt verk-
fall sem tæmt hefði budduna, að lög
skyldu vera sett á sjómannaverkfall-
ið og sjálfsögð mannréttindi þar með
tekin af allri sjómannastéttinni. Hún
sagðist vera öryrki og skemmst er að
minnast öryrkjadómsins sem reynt
var að snúa út úr, beita lagaklækjum
og síðan voru sett ný lög sem hent-
uðu stjórnvöldum betur. Tvö síðustu
afrek ríkisstjórnarinnar höfðu dunið
á fullum þunga á þessari fjölskyldu,
hjónum með þrjú börn á framfæri.
Um daginn fóru lögreglumenn í
kröfugöngu til að vekja athygli á sín-
um lágu launum og slökkviliðsmenn
og sjúkraflutningamenn ætla í verk-
fall. Það fólk sem vinnur við slík
áhættustörf á betra skilið en þau
smánarlaun sem það fær. Svona
mætti lengi telja, það eru ekki ein-
ungis öryrkjar og aldraðir sem eru
komnir í bága stöðu heldur hinar
ýmsu stéttir vinnandi fólks. Margir
tala um að flýja land, það er ekki
bara flótti af landsbyggðinni heldur
beinlínis frá landinu sjálfu.
Menn velta vöngum yfir því þessa
dagana hvar þetta endar. Hvað verð-
ur þá eftir hér? Valinn hópur fjár-
magnseigenda, útgerðarmanna og
athafnamanna í viðskiptalífi og fleiri
slíkir? Verður það framtíðarsýn okk-
ar Íslendinga að afkomendur víking-
anna flýja eins og forfeður þeirra
flúðu undan skattpíningu Noregs-
konungs á sínum tíma? Og þeir sem
standa eftir í gósenlandinu ausi yfir
sig gullinu eins og draugurinn sem
stóð og jós gullinu yfir sig og sagði:
,,Einn, tveir, einn, tveir og allir eru
þeir“. Og þeir munu sitja einir að
ávaxtaborðinu.
SIGRÚN ÁRMANNS
REYNISDÓTTIR,
Hraunbæ 38, Reykjavík.
Ávaxtaborðið
Frá Sigrúnu Ármanns
Reynisdóttur:
ELÍN Hirst hefur gert tvær frábær-
ar tilraunir í sjónvarpinu til að safna
saman fagfólki til að „rökræða“.
Þessi dagskrár-
gerð er eins og
hlý vorgola á jökli
fullyrðingaþjóð-
félagsins sem er
að heltaka allt
þjóðlífið meira og
meira.
Í þessum þætti
15. maí, sem var
um afstöðu til af-
drifa fatlaðra
barna, var allt
botnþétt. Læknirinn, heimspeking-
urinn og þroskaþjálfinn. En það
vantaði svolítið í þáttinn. Fulltrúa
löggjafarvaldsins.
Þetta bréf er til að reyna að fá al-
þingismennina og aðra til að ræða
„siðfræði“ peninganna. Foreldrar
fatlaðra barna hafa ekki sama rétt til
að ala sín börn upp og foreldrar
ófatlaðra. Hér dugar ekkert róman-
tískt kjaftæði sem fólk lærir utan-
bókar. Það þarf meiri peninga á nán-
ast öllum sviðum. Menntun. Hús-
næðismál. Faglega umönnun. At-
vinnumál. Félagslega röskun og
margt annað.
Um þetta veit Friðrik Sigurðsson
meira en allt, og líka um „jafnan“
rétt fatlaðra innbyrðis. Fróðlegt
væri líka að Steingrímur og Össur al-
þingismenn segðu frá tilfinningu
sinni þegar þeir gengu í tíunda sinn
framhjá Erfðafjársjóði og Fram-
kvæmdasjóði fatlaðra upp í ræðustól
alþingis og sögðust ekki geta annað
vegna þess að þeir hefðu svarið eið
um að brjóta ekki stjórnarskrána og
öskruðu sig svo hása í öryrkjamálinu
í vetur.
Fötlunin er eitt af drullugu mál-
unum í þjóðfélaginu. Foreldrar fatl-
aðra barna geta ekki sagt einn dag-
inn: Ég nenni þessu ekki lengur – ég
er farinn, eða hvað? Lesið skýrslurn-
ar um tíðni hjónaskilnaða þar sem
„pabbinn“ segir ég er farinn og
kemst upp með það. Lesið um mis-
munandi kjör fatlaðra.
Einn „fræðingurinn“ (ekki í þess-
um þætti) spurði hvort þjóðfélagið
yrði ekki of einsleitt ef engin fötluð
börn fæddust!
Þeir sem hafa það verkefni að ala
upp fötluð börn ættu að tjá sig meira
opinberlega um persónulega reynslu
sína af öllum lögunum og stjórnar-
skrárbundnum rétti þessara barna.
HRAFN SÆMUNDSSON,
Gullsmára 9, Kópavogi.
Eiga fötluð börn
að fæðast?
Frá Hrafni Sæmundssyni:
Hrafn
Sæmundsson