Morgunblaðið - 17.08.2004, Síða 28

MINNINGAR
28 ÞRIÐJUDAGUR 17. ÁGÚST 2004 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Eyjólfur Hall-dórsson fæddist í
Reykjavík 11. janúar
1939. Hann lést af
slysförum 9. ágúst
síðastliðinn. Foreldr-
ar hans eru Málfríð-
ur Laufey Eyjólfs-
dóttir, f. í Reykjavík
10. maí 1918 og
Halldór Dagbjarts-
son frá Gröf á
Rauðasandi, f. 4.
nóvember 1911, d.
31. desember 1986.
Eyjólfur ólst upp hjá
ömmu sinni og afa,
Herdísi Sigurðardóttur og Eyj-
ólfi Guðbrandssyni á Grímstað-
arholti í Reykjavík. Alsystir Eyj-
ólfs var Hrefna, f. 27. október
1936, d. 12. desember 1936. Hálf-
systir hans sammæðra er Edda
Eðvaldsdóttir, f. 1955. Systkini
hans samfeðra eru Rósa, f. 1947,
Haukur, f. 1952 og Stella, f.
1957. Eiginkona
Eyjólfs er Elsa H.
Sigurðardóttir, f. í
Reykjavík 16. apríl
1941. Börn þeirra
eru: 1) Fríða, gift
Sigmari Ó. Jónssyni,
dóttir þeirra er
Agnes. 2) R. Linda,
gift Ólafi Þorgeirs-
syni, börn þeirra
Ísak Andri og Elsa
Rakel. 3) Halldór
Eyjólfur, kvæntur
Elvu J. Th. Hreið-
arsdóttur, dætur
þeirra Sunneva
Thomsen og Sandra Thomsen.
Eyjólfur vann á jarðvinnsluvél-
um í tuttugu ár og vann síðan
sem lagermaður. Hann keypti
sér sendibíl og var á Sendibíla-
stöðinni hf.
Útför Eyjólfs fer fram frá
Grafarvogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 15.
Ó, sólarfaðir, signdu nú hvert auga,
en sér í lagi þau, sem tárin lauga,
og sýndu miskunn öllu því, sem andar,
en einkum því, sem böl og voði grandar.
(Matthías Joch.)
Það er með söknuði og sorg í hjarta
sem ég kveð elskulegan tengdaföður
minn, Eyjólf Halldórsson, sem lést af
slysförum hinn 9. ágúst síðastliðinn.
Eftir sitjum við hin, dofin.
Eyfi var mér alltaf góður og í nær-
veru hans leið mér vel. Hann var
óspar á hrós í minn garð, hlýtt faðm-
lag og klapp á bakið og var ekki laust
við að mér fyndist ég vera svolítið sér-
stök í návist hans.
Dætrum okkar Halldórs var hann
gleðigjafi, óþreytandi í að kalla fram
hlátur og svolítil ærsl, svo ekki sé tal-
að um hlýja og trausta faðminn hans
afa, þar sem alltaf var gott að kúra.
Það sem einkenndi Eyfa öðru
fremur var hversu bóngóður hann
var. Alltaf var hann tilbúinn að hlaupa
undir bagga og aðstoða, hvernig sem
á stóð á hjá honum sjálfum, jafnvel
þótt erfiður vinnudagur væri að baki.
„Ekkert mál, elskan mín,“ sagði hann,
„segðu mér bara hvert ég á að koma
og hvað ég á að gera.“
Eyfi hafði svo sannarlega munninn
fyrir neðan nefið og í dagsins önn
gustaði af honum, hvort heldur var til
orðs eða æðis. Eyfi hafði sérstaka
kímnigáfu og gat verið beittur á
stundum. Hann var ekkert að skafa
utan af hlutunum en alltaf var það vel
meint.
Eyfi var lífsnautnamaður í bestu
merkingu þess orðs og kunni að njóta
líðandi stundar til hins ýtrasta.
Stundum fannst mér sem tengdafaðir
minn kynni betur en aðrir að vera, lifa
núið og gera það að gæðastundu.
Hans gæðastundir fólust meðal ann-
ars í lestri góðra bóka, að standa með
stöng í vatni, grilla í góðra vina hópi
eða að gæta afabarna með ömmu. Svo
ekki sé minnst á Lionsfélagana en
Eyfi naut mjög samfélagsins við þá.
Allar voru þessar stundir „alveg
júník“ eins og hann orðaði það sjálfur.
Tengdafaðir minn var börnum sín-
um sannur félagi og ræktaði hann
samband sitt við þau á einstakan hátt,
hvort heldur var í hversdagslegu
amstri eða á gleðistundum. Minning-
arnar frá fyrri árum eru margar og
stóð heimili tengdaforeldra minna
vinum barna þeirra ávallt opið.
Stundirnar í Úthlíðinni ber þar hæst
en þar var margt brallað um leið og
grunnur var lagður að traustri vin-
áttu sem haldist hefur æ síðan.
Tryggð þessa hóps við tengdafor-
eldra mína alla tíð ber þessari traustu
vináttu gott vitni.
Sama viðmóti mættum við tengda-
börnin og fannst mér tengdaforeldrar
mínir frekar koma fram við okkur
eins og við værum börnin þeirra.
Skarð hefur nú myndast í fjöl-
skyldu okkar. Eyfa verður sárt sakn-
að.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(Vald. Briem.)
Eyfa þakka ég samfylgdina.
Eiginkonu, börnum og fjölskyldum
þeirra, móður, systkinum og öðrum
aðstandendum votta ég mína dýpstu
samúð.
Elva.
Elsku afi er nú dáinn og farinn til
Guðs.
Hann var alltaf svo góður við okkur
og skemmtilegur. Við söknum afa. Nú
er enginn til að purra í hálsinn eða að
telja dísurnar.
Góði Guð passaðu elsku afa og líka
hana ömmu Elsu.
Láttu nú ljósið þitt
loga við rúmið mitt.
Hafðu þar sess og sæti,
signaði Jesús mæti.
(Höf. ók.)
Sunneva og Sandra.
Kæri Eyfi.
Að setjast niður og skrifa kveðju til
þín er erfiðara en orð fá lýst og í huga
okkar koma upp margar og góðar
minningar. Fyrst kemur stríðnin upp
í hugann og hvað þú gast oft séð bros-
legu hliðina á hlutunum, sama hvað
gekk á. Eða þegar þú tókst okkur og
kitlaðir svo að við emjuðum úr hlátri.
Og þegar þið pabbi voruð saman þá
var nú oft glatt á hjalla og gaman að
vera nálægt ykkur því þið höfðuð svo
svipaðan húmor.
Eyfi var stóri bróðir okkar sem við
litum upp til. Ógleymanlegar eru
margar samverustundir með þér þar
sem þú varst hrókur alls fagnaðar og
stýrðir yfirleitt alls konar sprelli
þannig að allir viðstaddir veltust um
af hlátri.
Það var alltaf gaman að koma til
ykkar hjónanna á ykkar fallega heim-
ili og móttökurnar alltaf góðar og hlý-
leikinn í fyrirrúmi. Það má segja að
það var sama hvað Eyfi gerði, snyrti-
mennskan var honum í blóð borin,
sama hvort það var heimilið, bíllinn
eða annað sem hann kom nálægt.
Á slíkri stundu kemur margt upp í
hugann og minnumst við sérstaklega
hinna mörgu ánægjulegu sunnudags-
bíltúra sem við með pabba og mömmu
og þið Elsa með börnin fórum með
nesti út í náttúruna og áttum þá
margar ógleymanlegar samveru-
stundir.
Einnig minnumst við annarra
stunda með stórabróður, þá voru eng-
in ærsl og læti heldur sest niður í ró-
legheitum og rætt um hin ýmsu mál í
þjóðfélaginu og lífinu og var það oft
mjög ánægjulegt og fróðlegt, þar sem
Eyfi var vel lesinn og ótrúlega fróður
um hin fjölbreyttustu málefni. Þessar
stundir verða okkur alltaf ógleyman-
legar og hafa þesar umræður og
spjall oft komið að góðum notum á
lífsleiðinni.
Elsku bróðir, svona gætum við
haldið lengi áfram að minnast góðu
stundanna með þér og þinni fjöl-
skyldu, en allir dagar enda með
kvöldi, eins er með lífshlaupið, þar
kvöldar einnig og kveðjum við þig nú
með söknuði um leið og við vottum
eiginkonu þinni Elsu, börnunum
Fríðu, Lindu og Halldóri og allri fjöl-
skyldu þinni okkar dýpstu samúð.
Far þú í friði og góður guð blessi þig.
Rósa, Haukur og Stella.
Maðurinn með ljáinn liggur víða í
leyni. Fyrirvaralaust heggur hann og
lífsþráður okkar slitnar sem hvert
annað hismi og við kveðjum þetta líf.
Þannig fór fyrir Eyjólfi frænda og
uppeldisbróður okkar bræðra sem á
góðri stundu með kærum ættmenn-
um kvaddi þetta líf á voveiflegan hátt.
Eyvi frændi, eins og við kölluðum
hann, og við Hilmar bróðir ólumst
upp á Grímstaðarholtinu, þar sem við
bjuggum hjá hjá afa og ömmu fyrstu
6 ár ævi okkar. Þannig litum við
bræður ávallt á Eyjólf sem upp-
eldisbróður en 8 ár skilja okkur að.
Margrét systir okkar fæddist eftir að
við fluttum af Grímstaðarholtinu og
kynni hennar og Eyva hófust fyrir al-
vöru þegar hún, á unglingsárunum,
passaði börnin þeirra Eyva og Elsu.
Eyvi var ákaflega hress náungi í
viðkynningu, gamansamur, stundum
svolítið stríðinn og orðstór. Við systk-
inin minnumst hans ætíð á þennan
hátt, sem hins brosleita, gamansama
hressa frænda sem hafði gaman af að
segja sögur og gantast í okkur. Það er
nú einhvern veginn svo að þrátt fyrir
svo náin kynni sem voru á milli okkar
bræðra og Eyva þá getur tognað á
þessum þræði án nokkurra skýringa.
Hilmar býr í Svíþjóð og ég hef búið úti
á landi og í Danmörku í mörg ár og
því var samgangur okkar minni en
ella. Nú fyrir tæpum þremur vikum
hafði ég samband við Eyva frænda í
sambandi við flutning á gleri í bústað
sem ég er að reisa. Það var eins og við
frændur hefðum hist í gær og glaðleg,
gamansöm rödd hans yljaði mér um
hjartarætur þegar hann sagði eftir að
ég hafði kynnt mig: „Sæll og bless-
aður, elsku drengurinn minn.“
Á leið okkar austur fyrir fjall rifj-
uðum við upp ýmsar sögur frá því á
Grímstaðarholtinu. Var hrein unun að
hafa frænda þarna við hlið sér sem
með sínum einstaka frásagnarmáta
gat sagt mér sögur af okkur bræðrum
frá því að við vorum ómálga og fram á
6 ára aldurinn þannig að allt þetta
varð mér ljóslifandi. Þegar hann fékk
fregnir um að Hilmar bróðir væri
væntanlegur til landsins var hann
ekki lengi að bjóða okkur bræðrum
heim því hann hefði sko engan veginn
lokið sér af í að rifja upp gamla tíð.
Við bræður og eiginkonur okkar
áttum dásamlega kvöldstund saman
með Eyva og Elsu á heimili þeirra, og
sagði hann okkur sögur af afa og
ömmu og okkur bræðrum. Hafði
hann á orði að það vantaði bara Mar-
gréti systur í hópinn þetta kvöld.
Margt var okkur óljóst í endurminn-
ingunni en Eyvi, þetta mörgum árum
eldri en við bræður, hafði þetta allt á
hreinu. Frásagnargáfa hans naut sín
nú til fulls og er langt síðan að við
bræður höfum átt svo góða kvöld-
stund saman og það í viðurvist
frænda okkar og uppeldisbróður.
Þetta var næstsíðasta kvöld Hilmars
hér á landi áður en hann fór aftur til
Svíþjóðar. Hann tók skýrt fram að
einn af hápunktum Íslandsferðar
hans hefði verið heimsóknin til Eyva
frænda. Ég hafði á orði við Eyva að
hann ætti nú inni heimboð í bústaðinn
sem ég væri að reisa. Á sinn hressa og
gamansama hátt sagði hann: „Ég
mun sko ganga fast eftir því að svo
verði.“ Þetta var í síðasta skipti sem
við bræður sáum Eyjólf heitinn.
Það var mér og eiginkonu minni
mikil harmafregn að fá frétt um
skyndilegt fráfall Eyva þar sem við
vorum stödd í Amsterdam. Þá dró ský
fyrir sólu.
Nú fáum við systkinin ekki lengur
notið frásagnanna þinna, Eyvi minn,
sem voru sterk tenging við fortíðina,
ekki lengur notið hláturs þíns og
kímninnar einstæðu. Þín er sárt sakn-
að. Blessuð sé minning þín. Við systk-
inin vottum Elsu, börnum, tengda-
börnum og barnabörnum innilega
samúð okkar.
Rúnar Sædal Þorvaldsson,
Hilmar Sædal Þorvaldsson,
Margrét Þorvaldsdóttir.
Drottinn minn og Guð minn,
þú gefur lífið og þú einn
getur tekið það aftur.
Þú hylur það eitt andartak
í leyndardómi dauðans
til að lyfta því upp í ljósið bjarta,
sem eilífu lífi til eilífrar gleði með þér.
(K.S.)
Sagt er að enginn ráði sínum næt-
urstað. Við vorum áminnt um það
með harkalegum hætti nú á dögun-
um. Eyjólfur, tengdafaðir eldri dóttur
okkar, varð fyrir hörmulegu slysi sem
dró hann til dauða innan tveggja sól-
arhringa. Dauðinn kemur alltaf á
óvart en aldrei eins og þegar hann
birtist skyndilega með svo óvægnum
hætti.
Við hjónin kynntumst Eyfa, eins og
hann var alltaf kallaður, og eiginkonu
hans Elsu, fyrir 16 árum þegar dóttir
okkar Elva Jóhanna og sonur þeirra
Halldór, felldu hugi saman og hófu
búskap. Eyfi og Elsa komu okkur
strax vel fyrir sjónir. Hress og
skemmtileg og sýndu hvort öðru slík-
an kærleika og nærgætni að eftir var
tekið.
Þeir feðgar, Eyfi og Halldór, voru
einnig mjög nánir og samrýndir og
ræktuðu samband sitt með árlegum
ferðum úti í íslenskri náttúru við veið-
ar, ýmist tveir einir eða með vinum
sínum. Eftirtektarvert fannst okkur
að vinir barnanna þeirra Eyfa og Elsu
voru einnig vinir þeirra hjónanna og
ræktuðu samband sitt við þau með
heimsóknum auk þess að taka virkan
þátt í ýmsum viðburðum í fjölskyld-
unni. Þykir okkur það segja sína sögu
um hvað þau hjón hafa gefið unga
fólkinu mikið af sér.
Dóttur okkar reyndist Eyfi elsku-
legur og hlýr tengdafaðir og milli
þeirra ríkti gagnkvæm virðing. Eyfi
var bóngóður maður og leituðum við
hjónin oft til hans þegar okkur vant-
aði aðstoð við flutninga. Brást hann
ætíð vel við og kom á sendiferðabíln-
um og þá var ekki spurt um hvort það
væri utan hans hefðbundna vinnu-
tíma eða ekki. Hann lét heldur ekki
sitt eftir liggja ef það þurfti að rétta
fram hendi til annarra hluta og
minnumst við þess sérstaklega þegar
aldraðar mæður okkar hjóna áttu í
hlut. Skipti þá ekki máli hvort þurfti
að rífa teppi af gólfi eða bera kassa,
alltaf var Eyfi tilbúinn til að leggja
hönd á plóg.
Eyfi var víðlesinn og fróður og
minnugur á atburði, menn og málefni.
Hann bjó yfir sérstökum frásagnar-
máta og sagði skemmtilega frá í
kjarnyrtu máli, eins og hann átti kyn
til.
Við hjónin minnumst Eyfa með
söknuði og þökkum honum samfylgd-
ina. Eiginkonu, móður, börnum,
tengdabörnum, barnabörnum og öðr-
um aðstandendum hans vottum við
okkar dýpstu samúð.
„Drottinn, gef þú dánum ró, hinum
líkn sem lifa.“
Svala Sigríður Thomsen,
Hreiðar Þórir Skarphéðinsson.
Eyjólfur minn, þú varst alltaf hress
og kátur. Það var alltaf gaman að
hitta þig, ég á rafmagnshjólinu, þú á
bílnum.
Ég trúi ekki að þessi góði drengur
sé farinn. Ég votta ættingjum og vin-
um samúð.
Guð veri með þér.
Stefán sendill.
Hann Eyfi, pabbi Lindu vinkonu
minnar, er nú fallinn frá og er missir
allra sem hann þekktu mikill. Það var
engin lognmolla í kringum Eyfa og
eru orðin „skál í boðinu“ og „Úthlíð-
arglenna“ dæmigerð fyrir Eyfa en
þau táknuðu alltaf eitthvað skemmti-
legt. Eyfi var sannkallaður heiðurs-
maður, frábær pabbi og vinur vina
sinna. Ég var mikið inni á heimili
þeirra Elsu og Eyfa í Úthlíðinni. Þar
var mér alltaf vel tekið og ófáar eru
þær „Úthlíðarglennur“ (veislur í Út-
hlíðinni) sem ég tók þátt í. Eyfi kunni
að njóta lífsins og það gerði hann með
sinni góðu eiginkonu Elsu og börnum.
Þau misstu ekki einungis föður og
eiginmann heldur einnig vin. Fjöl-
skyldan hefur alltaf verið mjög sam-
heldin og er það þeirra styrkur á
stundu sem þessari.
Elsku Elsa, Linda, Fríða, Halldór
og fjölskyldur. Þið hafið misst mikið
en eigið góðar minningar um góðan
mann. Við Hannes sendum ykkur
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Ásgerður.
Leiðir okkar Eyjólfs lágu fyrst
saman þegar við unnum við sendi-
akstur. Eyjólfur varð strax einn af
þessum mönnum sem gott var að leita
til þegar mikið gekk á. Síðan eru liðin
17 ár og ætíð síðan hefur verið sam-
band milli okkar, bæði í vinnunni og
svo í starfinu með Lions. Þar var Eyj-
ólfur mjög virkur og kom að þeim
verkefnum sem vinna þurfti hverju
sinni, að ógleymdum skemmtikvöld-
um þar sem minn maður kunni vel til
verka.
Okkur finnst þetta hafa verið stutt-
ur tími og svo sannarlega áttum við
ekki von á því að samverustundirnar
yrðu ekki fleiri. 6 ágúst hafði Eyjólfur
verið að sendast fyrir mig og þar sem
hann var á heimleið fékk ég að sitja í
heim og á leiðinni ræddum við um
veiði og klúbbsstarfið framundan En
dagurinn var ekki búinn hjá honum
því síminn hringdi og enn þurfti að
halda áfram, ekki þýðir að sitja kyrr.
Okkur bárust síðan váleg tíðindi á
sunnudagskvöld þegar Óli tengdason-
ur hans hringdi og það hafði orðið
slys, hann Eyjólfur hafði slasast og
ljóst var að það var alvarlegt, hann
lést síðan á mánudag.
Við sjáum nú á bak traustum félaga
en minningin mun lifa með okkur um
ókomin ár.
Kæra Elsa og fjölskylda, innilegar
samúðarkveðjur og megi guð styrkja
ykkur.
Jón og Hólmfríður.
EYJÓLFUR
HALLDÓRSSON
Minningarkort
Hjartaverndar
535 1825
Gíró- og greiðslukortaþjónusta
Í PERLUNNI
Erfidrykkjur
Upplýsingar og pantanir í síma 562 0200
Á fallegum og notalegum
stað á 5. hæð Perlunnar.
Aðeins 1.250 kr. á mann.
REYNSLA • UMHYGGJA • TRAUST
Þegar andlát ber að höndum
Önnumst alla þætti útfararinnar
ÚTFARARSTOFA
KIRKJUGARÐANNA
Vesturhlíð 2 • Fossvogi • Sími 551 1266 • www.utfor.is