Morgunblaðið - 27.12.2005, Blaðsíða 28

28 ÞRIÐJUDAGUR 27. DESEMBER 2005 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
Þegar við fórum úr Súðavíkinni í
sumar sló ég því fram við Sigga að
hann kæmi suður fyrir jólin og yrði í
nokkrar vikur hjá okkur. Það var svo
ítrekað í haust og seinnipartinn í
nóvember var ákveðið að hann kæmi
um miðjan desember. Hann hafði að
vísu kvartað um mæði, en hélt nú að
þeir á sjúkrahúsinu myndu geta
,,hresst eitthvað uppá hann“ eins og
hann sagði, svo hann kæmist suður.
Ekki grunaði okkur að hann væri
orðinn svona veikur fyrr en allra síð-
ustu dagana, enda þrekskrokkur,
✝ Sigurður Guð-mundur Krist-
jánsson fæddist á
Tröð í Súðavík 24.
ágúst 1924. Hann
lést á sjúkrahúsinu
á Ísafirði mánudag-
inn 5. desember síð-
astliðinn og var
hans minnst í Súða-
víkurkirkju 6. des-
ember. Útför hans
var gerð frá Foss-
vogskirkju 16. des-
ember.
þótt lungun væru farin
að gefa sig. Hann hef-
ur kannski grunað
þetta, hver veit? En
síðast í vikunni áður
en hann dó talaði hann
um að koma og við
trúðum því. Og víst
kom hann suður í des-
ember, en það verður
hjá Soffu sem hann
heldur jólin, hjá okkur
verður hann bara í
anda.
Þegar við Jón fórum
að draga okkur saman
tók Siggi mér strax sem einni af fjöl-
skyldunni og við áttum ágætlega
skap saman, enda bæði grúskarar.
Mér fannst svolítið merkilegt hvern-
ig bókum hann hélt að sonum sínum,
en Rúnar var þá að æfa sig í lestri á
Þúsund og einni nótt. Það var mér
líka nýtt að seint á kvöldin var yf-
irleitt kvöldkaffi hjá þeim og oft setið
lengi fram eftir og spjallað. Þar gat
Siggi alveg blómstrað í sögunum, en
hann hafði líka ákveðnar skoðanir á
þjóðmálum og var ekkert að fela
þær.
Siggi og Soffa bjuggu á Grettis-
götu 73 nær alla sína búskapartíð.
Síðustu sambúðarárin bjuggu þau í
þjónustuíbúðum aldraðra á Lindar-
götu 57 því heilsa Soffu var orðin lé-
leg og Siggi ekki of hraustur heldur.
Þegar Soffa dó, fyrir nær 8 árum,
flutti Siggi austur í Hveragerði til
okkar og kynntumst við honum þá
eiginlega upp á nýtt.
Siggi hafði annað gildismat en
margir nú á dögum. Hafði verið mik-
ið til sjós og vanist einföldum lifn-
aðarháttum og fannst ekki alltaf
skipta máli eitthvert pjatt með fatn-
að og húsmuni. Það væri nóg að hafa
í sig og á, eiga góða að og hafa nóg af
bókum að grúska í. Og svo að geta
fengið sér tár öðru hvoru. Þetta kom
enn frekar fram í honum eftir að
Soffa dó, hún sem alltaf vildi hafa allt
svo fínt og fallegt í kringum sig.
Hann var ákaflega stoltur af afkom-
endum sínum og fannst það meira
virði en veraldlegar eigur.
Siggi var sannur Súðvíkingur.
Þrátt fyrir hálfrar aldar búsetu í
Reykjavík var hann jafn mikill Súð-
víkingur og hefði hann aldrei flutt
þaðan. Hann talaði oft um þá tíma
þegar hann ólst þar upp og um fólkið
sem bjó þar og sagði sögur þaðan.
Stundum fannst okkur þessi áhugi
hans dálítið yfirdrifinn, en hann not-
aði hvert tækifæri til að fylgjast með
því sem þar var að gerast og safna
myndum og heimildum þaðan, aðal-
lega frá upphafi byggðar. Það var því
mjög ánægjulegt að hann fékk tæki-
færi til að vera í Súðavík á sumrin,
fyrst í leiguhúsnæði og síðan í eigin
húsi. Og auðvitað fylgdum við svo á
eftir og uppgötvuðum þessa töfra
sem Vestfirðirnir búa yfir. Mér
finnst ég þurfa að fara vestur á
hverju sumri og vera a.m.k. í nokkra
daga til að hlaða batteríin. En það
verður skrítið að fara vestur næsta
sumar og Siggi verður ekki í húsinu.
Í vor sagði ég honum að ég kæmi
vestur síðast í maí og myndi sækja
hann til Flateyrar og við gætum ver-
ið í húsinu í nokkra daga. En hann
gat ekki beðið og var mættur á und-
an mér, fékk Hönnu systur sína til að
keyra sig og hjálpa sér að koma sér
fyrir. Hann fór ekki aftur á Sólborg
fyrr en í október.
Siggi var fylginn sér í því sem
hann tók sér fyrir hendur. Vilja-
sterkur og þrautseigur og hafði yf-
irleitt sitt í gegn á endanum. Þegar
Siggi var 75 ára ákvað hann að
stofna sjóð til minningar um afa sína
í móðurætt, Þórð Magnússon og
Hjalta Sveinsson sem voru frumbýl-
ingar í Súðavík og vildi hann nota féð
til gróðursetningar þar. Sl. sumar
kom hann því svo fyrir að þessir pen-
ingar yrðu notaðir til að gera trjá-
lund við Raggagarð, fjölskyldugarð í
gömlu byggðinni í Súðavík. Þess
vegna höfum við fjölskyldan mælst
til þess að þeir sem vilja minnast
Sigga leggi dálítið í sjóðinn sem er í
vörslu Sparisjóðs Vestfjarða í Súða-
vík.
Í febrúar sl. flutti Siggi vestur á
Flateyri og bjó þar á Sólborg. Hann
var þá kominn aftur til Vestfjarða og
nú í nábýli við hálfsystkini sín, Jó-
hönnu og Einar Odd. Jóhanna var
honum stoð og stytta. Hann undi sér
vel á Sólborg og þar var einstaklega
vel hugsað um hann. Þegar hann var
í Súðavík í sumar kom starfsfólkið
meira að segja til að vitja um hann
þar og færa honum lyf. Við fjölskyld-
an sendum okkar bestu þakkir til
starfsfólks og íbúa á Sólborg, sem og
til Lýðs læknis á Flateyri og alls
starfsfólks á öldrunardeild Sjúkra-
húss Ísafjarðar.
Takk fyrir samfylgdina, elsku
Siggi minn.
Hlíf.
Hann Sigurður Kristjánsson, vin-
ur minn og frændi, er látinn. Þegar
húsin í gömlu Súðavík voru sett á
sölu, keypti hann gamla bárujárns-
húsið í Tröðinni sem einhvern veginn
passaði svo einkar vel við hann. Það
var mér dýrmætt að fá að vera sam-
ferða honum þessi sumur sem hann
bjó hér í þorpinu. Það var gott að
kíkja til hans í eitursterkt kaffi og
spjall um sögu Súðavíkur, eða næla
sér í rabarbara úr garðinum og tylla
sér á tröppurnar á lognværum sum-
armorgnum og ræða landsins gagn
og nauðsynjar. Og alltaf var nóg um
að spjalla því Sigga lá svo margt á
hjarta og mikil var gleði okkar þegar
ákveðið var að stofna safn um mynd-
irnar og greinarnar sem hann hafði
safnað á langri ævi.
Siggi hafði lunkinn húmor og ég
minnist með hlýju andlitsins, með
rúnum langrar og viðburðaríkrar
ævi, og hugsa um sumarið þegar
hann lék í kvikmynd og mátti hvorki
skera hár sitt né skegg og var orðinn
ansi mikilúðlegur um haustið. Hann
hafði fullt af hugmyndum um fram-
tíð Súðavíkur og fagnaði hverju
framfaraskrefi í sínu gamla heima-
þorpi. Við munum öll sakna þessa
góða vinar og sendum fjölskyldu
hans hlýjar kveðjur.
Dagbjört Hjaltadóttir.
SIGURÐUR
GUÐMUNDUR
KRISTJÁNSSON
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
STEINGRÍMUR BERNHARÐSSON
fv. bankaútibússtjóri,
síðast til heimilis
á Dalbæ,
Dalvík,
lést þriðjudaginn 20. desember.
Útförin fer fram frá Akureyrarkirkju fimmtudaginn
29. desember kl. 13.30.
Friðrik Steingrímsson,
Bergur Steingrímsson, Þóra Ragnheiður Þórðardóttir,
Sigurbjörg Steinþórsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
ANNA JÓNA RAGNARSDÓTTIR
Blikahöfða 5,
Mosfellsbæ,
lést á Líknardeild Landspítalans Kópavogi jóla-
dagsmorgun 25. desember.
Úlfhildur Guðmundsdóttir, Sveinn Val Sigvaldason,
Sigrún Guðmundsd. Fenger, Pétur U. Fenger,
Jóhannes Guðmundsson, Björg Guðmundsdóttir,
Ólafur Guðmundsson, Anna Björk Jónsdóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.
Móðir okkar,
VILBORG SIGFÚSDÓTTIR,
Dvalarheimilinu Uppsölum,
Fáskrúðsfirði,
lést 25. desember.
Börn hinnar látnu.
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir og afi,
ÓLI BJÖRGVINSSON,
Sandbakka,
Höfn,
verður jarðsunginn frá Djúpavogskirkju miðviku-
daginn 28. desember kl. 11.00.
Erlendur Ólason, Þórey Dögg Jónsdóttir,
Kristín Óladóttir, Ingólfur Guðni Einarsson
og barnabörn.
✝ Einar Haralds-son fæddist á
Ísafirði 16. maí
1987. Hann lést í
Reykjavík hinn 14.
desember síðastlið-
inn. Foreldrar hans
eru Katrín Jóns-
dóttir, f. 13.11.
1955, og Haraldur
Hansson, f. 20.11.
1960. Bróðir Einars
er Hans Haralds-
son, f. 3.7. 1981.
Foreldrar Katrínar
eru Ólöf Erna Guð-
mundsdóttir og Jón Hjörtur Jó-
hannesson, búsett á Ísafirði, en
foreldrar Haraldar eru Þóra
Gestsdóttir og Hans W. Haralds-
son, búsett í
Reykjavík. Einar
átti heima á Ísafirði
fyrstu æviárin en
fluttist síðan til
Reykjavíkur. Hann
bjó í Frakklandi um
nokkurra ára skeið
með móður sinni og
þar hóf hann skóla-
göngu sína. Eftir
heimkomuna bjó
hann hjá föður sín-
um. Hann gekk í
Háteigsskóla og
síðan í Menntaskól-
ann við Hamrahlíð.
Útför Einars verður gerð í dag
frá Háteigskirkju og hefst at-
höfnin klukkan 13.
Ungur, fallegur og elskulegur
drengur hverfur skyndilega og
óvænt af sjónarsviðinu. Við sitjum
eftir, harmþrungin og dofin og leit-
um skýringa sem aldrei fást.
Sonarsonur okkar, Einar Har-
aldsson, var okkur sérlega náinn.
Hann bjó hjá okkur um allnokkurn
tíma og var okkur sannur gleðigjafi
og ávallt boðinn og búinn til að
rétta hjálparhönd. Hann auðgaði líf
okkar og gaf því aukinn tilgang.
Við þessi óvæntu leiðarlok getur
fátt linað þungan harminn. Huggun
okkar er þó sú að hafa mátt eiga
átján yndisleg ár með Einari okkar.
Minningin verður aldrei frá okkur
tekin og hún mun lýsa upp skamm-
degismyrkrið.
Guð geymi þig, elsku drengurinn
okkar, hjartans þökk fyrir allt sem
þú gafst okkur.
Amma og afi í Geitlandi 8.
En víst er það gott að geta
gefið þann tón í strengi,
sem eftir að ævin er liðin,
ómar þar hlýtt og lengi.
(Sigurjón Friðjónsson.)
Minningar um ljúfan dreng með
fallegt bros munu ylja okkur um
ókomna tíð.
Heiðdís.
Elsku Einar, ein af sterkustu
minningum mínum um þig eru
fyrstu kynnin okkar. Ég átti afmæli
og við fórum að ræða saman. Ég
bað þig um einhverja góða lífsspeki
í afmælisgjöf, og næst þegar við
hittumst varst þú búinn að skrifa
mér ljóð sem ég geymi enn. Eftir
þetta áttum við margar góðar
stundir saman sem ég mun aldrei
gleyma.
Nú þegar við kveðjumst, mun
fyrr en ég hefði viljað, vildi ég gefa
þér ljóð sem byggt var á því sem þú
samdir. En ég er nú engin ljóða-
smiður, og Morgunblaðið birtir víst
ekki frumsamin ljóð í minningar-
greinum. Því læt ég þessar línu
nægja: Lýðurinn látlaust öskraði
nei, hann fyrirleit frumlegt með
fussi og svei, en Einar, þrjóskur
hann ósnertur kaus, úr viðjum sam-
félagsins að vera laus.
Einar minn, farðu heill, og þegar
mín ferð er komin að enda þá býður
þú mér í myntute.
Heiður.
Við í Háteigsskóla vorum harmi
slegin vegna fráfalls Einars Har-
aldssonar og það er sorglegt að
skrifa minningarorð um fyrrverandi
nemanda sinn.
Einar Haraldsson var nemandi í
umsjónarárgangi okkar Ásgríms
Inga Arngrímssonar á unglingastigi
Háteigsskóla 2001–2003. Þar kom
strax í ljós að hann var úrvals
námsmaður og gekk vel í þeim fög-
um, sem hann hafði áhuga á að læra
og náði góðum árangri á lokaprófi.
Bekkjarfélagar hans báru virðingu
fyrir honum og þótti vænt um hann.
Einar var einn af þeim nemendum,
sem ég hafði á tifinningunni að
hefði alla burði til að standa sig
mjög vel í framhaldsnámi, en um
leið bar ég ákveðinn kvíðboga fyrir
því hvernig myndi ganga hjá honum
í framtíðinni. Það er oft þannig að
þeir nemendur, sem hefur þurft að
hafa fyrir, verða manni minnisstæð-
ari en aðrir, en Einars minnist ég af
góðu einu.
Ég votta aðstandendum og vinum
innilega samúð.
Helgi Baldursson.
Nú er góður vinur okkar Einar
Haraldsson látinn. Við fylgdumst að
í gegnum skólagöngu okkar, fyrst í
Háteigsskóla, svo áfram í Mennta-
skólanum við Hamrahlíð. Við minn-
umst hans sérstaklega fyrir ein-
staka góðmennsku. Einar hugsaði
vel um vini sína, oft jafnvel betur en
sjálfan sig. Hann hafði alltaf áhuga
á því sem maður hafði að segja,
hafði ávallt skoðanir á hlutunum og
talaði hreint út. Það er erfitt að
gera sér grein fyrir hvað einn mað-
ur hefur mikil áhrif á líf manns fyrr
en eftir á og Einar skilur eftir sig
stórt skarð í vinahópi okkar.
Við vottum fjölskyldu Einars
innilegar samúðarkveðjur á þessum
erfiðu tímum.
Hjalti Geir Erlendsson,
Óli Vernharður Ævarsson.
EINAR
HARALDSSON
Morgunblaðið birtir minningar-
greinar alla útgáfudagana.
Skil Minningargreinar skal senda í
gegnum vefsíðu Morgunblaðsins:
mbl.is (smellt á reitinn Morgun-
blaðið í fliparöndinni – þá birtist
valkosturinn „Senda inn minning-
ar/afmæli“ ásamt frekari upplýs-
ingum).
Skilafrestur Ef birta á minning-
argrein á útfarardegi verður hún
að berast fyrir hádegi tveimur
virkum dögum fyrr (á föstudegi ef
útför er á mánudegi eða þriðju-
degi). Ef útför hefur farið fram
eða grein berst ekki innan hins til-
tekna skilafrests er ekki unnt að
lofa ákveðnum birtingardegi. Þar
sem pláss er takmarkað getur
birting dregist, enda þótt grein
berist áður en skilafrestur rennur
út.
Minningar-
greinar