Tíminn - 13.01.1996, Blaðsíða 10

Tíminn - 13.01.1996, Blaðsíða 10
10 Laugardagur 13. janúar 1996 Haqvrðinqaþáttur Væringar innan kirkjunnar eru flestum umhugsunar- efni og hagyrðingum að sjálfsögðu yrkisefni. Er þáttur- inn því að þessu sinni helgaður köppum Langholts- sóknar. Frá Húsavík hafa lengi borist snjallar stökur og orðið landsfleygar. Fremstur í flokki góðra hagyrðinga norð- ur þar var vafalítið Egill heitinn Jónasson. En sjaldan fellur eplið langt frá eikinni og er eftirfarandi kveð- skapur eftir Jónas Egilsson. íbráðum vanda er biskupinn, í biðskák má ei hróka. Sáttfús er ekki söngstjórinn og síst mun það vilji Flóka. Ogþví er svo komið sem hver einn sér, í kirkju þarfmargs að gæta. Það gleymist eitthvað sem góðum ber, efguð nennir ekki að mœta. Kirkjusaga / fáum orðum saga sögð afsöngstjóra ogpresti. Flóki vill engin bellibrögð brúka við kirkjugesti. Ólafur Stefánsson á Syðri-Reykjum fylgist með saífnað- arstarfi í höfuðborginni og kveður: Stríð í kirkna háum höllum, herir bíða lags. Drottinn hjálpi okkur óllum og ekki seinna en strax. í Langholtssókn með lítilgrið lausn fann klerkur slíka: Frá mér Jón og frúna bið og fari kórinn líka. Og fleiri fá andann yfir sig, er þeir hugsa til guðskristn- innar á Langholtinu: Bull Afguðrækni og koerleika full, að sök þeirri sannan þeir segja hver annan fara með fleipur og bull. En sannleikann herma ég hlýt, er herrans boðskapar nýt. Þótt bull hrjóti um bekki, þá bjóða þeir ekki hver öðrum að eta skít. hápé Búi hefur síðasta orðið í þessum guðrækilega hagyrð- ingaþætti: Trúnaðarbrestur Margt hefur dýrlegt úr fjölmiðlum frést, frábœrt að efni og gœðum. Listrænt er sungið og leikið er best á Langholtsins þéttbýlu svœðum. Ársins er gengin ein gleðileg rest, guðstrúin logar í oeðum. Hjá vígðum er andríkið auðvitað mest í altarisgöngum og ræðum. En söngflokkur bekkist við blóðheitan prestf biskup verst at-geirum skoeðum, og kannski má tala um trúnaðarbrest við tárvotan fóður á hæðum. Botnar og vísur sendist til Tímans Brautarholti 1 105 Reykjavík P.s. SKRIFIÐ GREINILECA Merkjavara og stöbutákn I síðasta þætti svaraði Heiðar spurningum um úr, sem eru nánast hluti af hverjum manni, og kom í ljós að tímamælarnir eru ekki síður háðir tísku- straumum en margt annað. Stóru tískuhönnuðirnir láta framleiða úr undir sínum nöfn- um og eru þau misfín og mis- dýr, eins og ígangsklæði o§ fleira sem allir þurfa að nota. I framhaldi af því er Heiðar spurður hver séu einkenni tískuúranna og hvort svokallað- ar merkjavörur séu eins fínar og af er látið. Heiðar: Úrin frá frægum hönnuðum eru misjöfn hvað varðar verð og gæði. En margt dettur þeim sniðugt í hug. Til dæmis hefur þeim hjá Gucci dottið í hug að setja á markað úr með marglitum skífum, sem má skipta um, og fylgja nokkrir mismunandi litir dömuúrinu. Þeir eru líka með leðurólar, sem eru í mismunandi litum og hægt er að skipta um svo þær passi við viðkomandi föt. Framleiðendur tískuvarnings eru mikið komnir út í svokall- aða fylgihluti, og þar telst úrið með nú til dags. Verðmerkt gæði Flestir hönnuðir sem gera úr í sínu nafni, eins og Dior og aðr- ir, láta gera úrin í Sviss, þannig að þetta eru sömu gæði og eru almennt á svissneskum úrum. Verðið spilar svo þarna mikið inn í. Tískuhúsin Pierre Cardin og Nina Ricci eru með heldur ódýrari úr, þannig að hjá þeim erum við að kaupa meðalúr, sem er sambærilegt við mörg önnur svissnesk úr, einsog við þekkjum það hjá íslenskum úr- smiðum. í þessari vörutegund held ég ab flestir hönnuöir séu kynntir hér á landi og fólk hreinlega safnar þessu, í öllum þessum barlómi og blankheit- um. En oft verður maður dálítið hissa á hvar fólk setur áhersl- urnar í hvað það eyðir og hvað skiptir það máli. Sumir eyða öllum sínum pen- ingum í dýra bíla og þá skiptir voða miklu máli hver tegundin er. Sumum þykir fordild af ná- unganum að eiga rándýran þýskan bíl, en það er allt í lagi að eiga jafndýran jeppa. En það er þá tengt fjallaferðum eða ein- hverjum svoleiðis tískufyrirbær- um og þá er allt í lagi. Það getur líka verið nauðsynlegt að eiga jeppa og ef maðurinn á kannski hjákonu norðan heiða eða fyrir austan f jall, þá er það raunveru- leg nauðsyn að eiga jeppa. En eigi maður Benz eða BMW, er spurt hvað maðurinn sé eig- inlega að gera með þetta, sem kemst ekki einu sinni yfir heiði ef eitthvað snjóar. Þab hlýtur þá að vera tóm sýndarmennska að eiga dýran bíl. Stöðutáknin Vib hrærumst í alls kyns stöðutáknum og sumir ota þeim meira fram en aðrir. Ég hef stundum verið að hugsa um að halda námskeið í því hvernig á að nota alla merkjayöruna og stöðutáknin og hvað stendur fyrir hvað. Stundum er fólk hreinlega að verðmerkja sjálft sig með þess- um táknum, en það stendur allt til bóta. Hér á íslandi finnst mér stundum að fólk meti gæði sín og sýni öðrum í fermetrum hús- næbis, stabsetningu hússins og hver sé bílaeignin þar fyrir utan. Eftir hvern málverkin á veggj- unum eru og því miður dálítið hvað þau eru stór. Síðan er það úrið og hvað maður á þau mörg og dýr, og merkið á yfirhöfn- inni þegar stigið er út úr ein- hverjum af þessum bílum. Frúin þarf að láta merkið á silkislæð- unni sjást og síðan jafnvel vöru- merkið á eyrnalokkunum, sem er bara beint framan á. Svo þarf Heiðar jónsson, snyrtir, svarar spurningum lesenda Hvernis aegao vera? að ota skófatnaðinum fram til að sýna hvaðan hann kemur. Fólk, sem svona hegðar sér, skýtur auðvitað yfir markið. Ef fólk er alltaf að spekúlera í þessu öllu saman og lífið snýst allt um þetta, hefur það varla tíma til að sinna börnunum sínum eba því sem er raunverulega mannbæt- andi og skemmtilegt. Gób leiðbeining Hér er ég alls ekki að tala á móti vönduðum hlut og hlut með merki á. En það á að vera gleðigjafi þess sem á hlutinn, en ekki eingöngu til að sýna öðr- um. Ég á til dæmis ágætis snobbúr frá góbu firma. Ég er hrifinn af því útlitslega séð og mér finnst það passa mér vel, en þetta er líka fertugsafmælisgjöfin sem konan sem ég elska gaf mér. Úr- ið er því dýrmætt fyrir mig, en ég er ekkert að ota því fram fyr- ir augun á öðrum.- En hinu skulum við aldrei gleyma, að merkjavaran svo- kallaða er mjög góð leiðbeining fyrir þá sem ekki hafa nema tak- markaða vöruþekkingu. Ef fólk þekkir merkin og vandaðar verslanir, sem ekki svindla á því, getur það verið öruggt um að fá góða vöru, hvort sem það er fatnaður, skór, klukkur, tösk- ur eða sitthvaö annað sem vandaðir framleibendur setja á markað. Þegar maður er kominn með í hendur eitthvað sem er viður- kennd merkjavara, er maður búinn að kaupa bæði endingu og gæði. Þýskur gæðabíll endist helm- ingi lengur en japanskur, en maður borgar líka helmingi meira fyrir hann. Eins er þab með merkjavöruna. Góð vara og viðurkennd er dýr vegna þess aö hún er vönd- uð. Það er dýrt að vera fátækur, til að mynda vegna þess að þá kaupir maður oftast minni gæði fyrir lítinn pening, en ella end- ingu og gæði. En maður getur farið offari á því að vera ríkur eða eyðslusam- ur. Hófsemd og smekkvísi er besti lífsstíllinn, þegar allt kem- ur til alls. ¦

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.