Tíminn - 13.01.1996, Blaðsíða 14

Tíminn - 13.01.1996, Blaðsíða 14
'Í4 PPf TBunei .£1 jupi >' sDVbÁ Laugardagur 13. januar 1996 Guðmundur Sigurbsson Guðmundur Sigurðsson fæddist á Leifsstöðum í Svartárdal 29. janúar 1922. Hann lést á heimili sínu á Leifsstöðum 4. janúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru þau Sigurður Benediktsson (f. 11.11. 1885, d. 2.6. 1974) og Ingibjörg Sigurðar- dóttir (f. 23.9. 1894, d. 2.2. 1959). Bjuggu þau á Leifsstöðum. Guð- mundur var einn af 12 systkinum, en fíögur þeirra dóu ung. Hin eru: Sofpa, f. 30.6. 1917, d. 11.9. 1968; Guðrún Sigríður, f. 18.4. 1924, d. 15.12. 1975; Þóra, f. 18.7. 1925; Sigurður, f. 28.12. 1926, d. 5.7. 1984; Aðaisteinn, f. 22.2. 1929; Bjórn, f. 5.5. 1930, d. 6.12. 1988, og Sigurbjörg, f. 3.7. 1931. Aðal- steinn og Sigurbjörg búa á Leifsstöð- um, en Þóra íHvammi íSvartárdal. Árið 1957 giftist Guðmundur Sonju S. Wiium og eignuðust þau 4 börn. Þau skildu árið 1978. Sonja átti áð- ur dótturina Sonju Guðríði, f. 2.11. 1953, og gekk Guðmundur henni í fóðurstað. Eiginmaður Sonju Guðríð- ar er Ragnar Bjamason og eiga þau fimm böm og eitt barnabam. Börn Guðmundar og Sonju eru: Sigurður lngi, f. 16.1. 1957, maki Birgitta H. Halldórsdóttir og eiga þau einn son; t MINNING Óskar Leifur, f. 13.7. 1958, maki Fanney Magnúsdóttir og eiga þau einn son, en Fanney átti áður einn son; Sóiveig Gerður, f. 6.11. 1961, d. 24.10. 1965. Guðmundur og Sonja óiu uþþ tvo fóstursyni: Ketil Kolbeinsson, f.10.1. 1962, ogPétur Koibeinsson, f. 31.6. 1963. Eru þeir báðir kvæntir og á Pétur tvö börn. Guðmundur hafði brennandi áhuga á búskap, enda varð hann snemma sjálfstœður bóndi og stund- aði búskap alla tíð síðan. Á sínum yngri árum vann hann ýtnis störf meðfram búskapnum, í byggingar- og vegavinnu og vann mörg haust við sláturhúsið á Blönduósi. Hann hafði áhuga á félagsmáium í sinni sveit, átti lengi soeti í hreppsnefnd Bólstdðarhlíðarhrepps og söng með Kariakór Bólstaðarhlíðarhrepps um árabii. Hann starfaði í Veiðifélagi Blöndu og Svartár, enda var veiði- skapur ýmiskonar honum mikið áhugamál. Ungur byrjaði hatm að stunda grenjavinnslu tneð fóður sín- um. Hann var mikill náttúruunn- andi og útivistarmaður. Eyvindar- staðaheiðin og sveitin hans voru hotmm einkar hjartfólgin, enda var hann baráttumaður fyrir vemdun landsins. Hann var mikill dýravinur og báru störfhans þess vott alla tíð. Utför hans fer fram að Bergsstaða- kirkju í dag, laugardaginn 13. janú- ar, kl. 14. Hvað er betra, ef kvöld er kom- iö, en sofna í sínu eigin rúmi og vakna til nýs veruleika í faðmi Guðs? Þannig býst ég við að við munum öll óska þess að enda æv- ina okkar. Tengdafaðir minn, Guðmundur á Leifsstöðum, eða Mundi eins og ég kallaði hann alltaf, lést á heimili sínu einmitt á þennan hátt. Það er okkur öllum styrkur sem söknum hans og hugsum meö eftirs"já til allra góðu stundanna sem hann veitti okkur. * Þegar ég kom fyrst á heimili hans, ung og óhefluð, tók hann mér opnum örmum og veitti mér ást sína og umhyggju eins og ég væri eitt af bömunum hans. Það var ómetanlegt og ég gleymi því aldrei. Við hjónin bjuggum mörg ár á heimili hans, það voru góð og lærdómsrík ár sem ég fæ seint ¦B w^' M þakkað. Mundi bjó í tvíbýli á Leifsstöð- um. Hann bjó í horðari endanum á húsinu, en í syðri endanum bjuggu Sigurður bróðir hans og kona hans María, Björn og Aðal- steinn bræður þeirra og systir þeirra Sigurbjörg. Sambýlið var af- ar gott og mikil samvinna á milli bræðranna. Siguröur og Björn eru nú látnir, en hin þrjú búa á Leifs- stöðum. Að koma í Leifsstaði var á marg- an hátt sérstakt. Ég eignaðist nýja fjölskyldu og vini sem strax stóðu með mér og mínu fólki, hvað sem Andrés Kjerúlf Andrés Hemtann Guðmundsson Kjer- úlffæddist 30. mars 1905 að Sauð- haga á Völlum, Stiður-Múlasýslti. Hann lést á Dvalarheimili aldraðra í Borgarnesi 4. janúar s.l. Foreldrar Andrésar voru hjónin Guðmiindur Andrésson Kjerúlf bóndi og Vilborg Jónsdóttir. Þegar Andrés var þriggja ára, flutti hann með foreldrum sín- um að Hafursá. Andrés stundaði nám við Bœnda- skólann á Hvanneyri 1925-1927. Síðan dvaldist hann á búgörðum í Noregi og í Danmörku, þar sem hann vann við og kynnti sér komrœkt. Þeg- ar heim kom, vann hann í nokkur ár á Sámsstóðum íFljótshlíð. Árið 1935 var Andrés ráðinn til að standa fyrir kornræktartilraunum í Reykholti í Borgarfirði. Tilraunimar gengu allvel, þótt ekkert yrði úr kombúskap. Þá stofnaði Andrés nýbýlið Akur við Reykholt og stundaði þar búskap til 1987, auk þess sem hann vann við uppbyggingu og viðhald Snorragarðs. Andrés kvœntist 1930 Haildóru Jónsdóttur frá Hrafnagili í Eyjafirði. Hún var fœdd 8. desember 1901 og lést 31. ágúst 1987. Böm þeirra vom: 1) Þómnn Margrét, f. 10. okt. 1930, lœknaritari, gift Snœbirni Jónssyni, skrifstofustjóra Kísiliðjunnar í Mý- vatnssveit, sem lést 1974. Þau áttu þrjú böm. 2) Guðmundtir, f. 18. júlí 1935, bifvélavirki, sem um árabil rak bílaverkstœði og bílasmiðju að Litla- Hvammi í Reykholtsdal. Hann lést á s.l. sttmri. Guðmundur var kvœntur Ingibjörgu Helgadóttur. Þau átttt eitt barn. 3) Jónas, fæddur 20. janúar 1939, umsjónarmaður Dvalarheimil- isins Höfða á Akranesi, kvæntur Brynju Kolbrúnu Ólafsdóttur fjár- málastjóra, f. 22. maí 1936. Þau eiga fímm böm. Andrés verður jarðsunginn frá Reykholtskirkju í dag, laugardaginn 13. janúar, kl. 14.00. Andrés Kjerúlf, búfræðingur frá Reykholti, er látinn á nítugasta og fyrsta aldursári. Með honum er fallinn sá síðasti ungu mannanna, sem fluttu í Reykholt í kjölfar byggingar héraðsskólans þar, en skólinn tók til starfa 1931. Þeir komu úr ýmsum áttum. Þrír komu strax gagngert til þess að starfa við skólann, þeir séra Kristinn Stefáns- son úr Fljótum í Skagafirði, fyrsti skólastjórinn. Hann hvarf úr því starfi 1939. Hinir voru Þorgils t MINNING Guðmundsson frá Valdastöðum í Kjós og Þórir Steinþórsson úr Mý- vatnssveit. Faðir minn, séra Einar Guðnason, kom um sama leyti í Reykholt sem sóknarprestur, en hann starfaði einnig mikið viö skólann. Hann var fæddur og upp- alinn í Hrútafirði. Andrés Kjerúlf átti annað erindi í Reykholt. Hann var austan af Fljótsdalshéraði, búfræðingur frá Hvanneyri og hafði starfað á bú- görðum, bæði í Noregi og Dan- mörku, við að kynna sér kornrækt. Eftir að hann kom heim vann hann í þrjú ár við kornrækt á Sámsstöðum í Fljótshlíð og þaðan kom hann í Reykholt til þess að gera tilraunir þar með kornrækt á vegum sérstaks hlutafélags heima- manna. Tilraunirnar gengu bæri- lega, þótt ekkert yrði úr kornbú- skap, aðallega vegna þess að menn voru ekki tilbúnir að ráðstafa til hans nægilega miklu landi. í stað- inn stofnaði Andrés nýbýlið Akur á landi kornræktarinnar og þar stundaði hann búskap fram til árs- ins 1987. Auk þess annaðist hann Snorragarðinn, svæðið suður og vestur af skólanum. Árið 1930 kvæntist Andrés Hall- dóru Jónsdóttur, sem ættuð var m.a. frá Hrafnagili í Eyjafirði. Á ár- unum 1935-36 byggðu þau fallegt hús austan viö skólann og þar bjuggu þau meðan heilsan entist. Halldóra andaðist 31. ágúst 1987. Á meðan húsið að Akri var í bygg- ingu, bjuggu þau með börnum sínum sem þá voru fædd, þeim Þórunni og Guðmundi, í kjallara prestshússins. Frá þeim tíma er ákveðin mynd föst mér í minni, sem ef til vill er fyrsta bernsku- minningin mín. Ég stóð í dyrun- um ofan við kjallaratröppurnar heima og horfði niður á strák, sem var enn minni en ég og sem horfði upp tröppurnar til mín. Ég hlýt aö hafa verið tveggja ára gam- all þegar þetta gerðist og Gub- mundur, eða Mummi, Kjerúlf að- eins eins árs. Þessi drengur varð síðan helsti leikfélagi minn, bernsku-, æsku- og ævivinur, og ég var jafnoft á heimili þeirra Andrésar og Halldóru og hann var heima hjá mér. Alltaf var gott að koma til þeirra og þótt þröngt væri í búi fyrstu búskaparárin, voru þau ávallt jafn alúðleg við mig sem aðra, sem þar bar að garði. Aldrei heyrði ég styggðar- yrði hrjóta á milli þeirra né til nokkurs annars manns, og ég varð aldrei var við annað en samheldni og hamingju á heimili þeirra. En árin liðu og þeir, sem einu sinni voru börn, urðu fulltíða menn, sem háðu sína lífsbaráttu eins og aðrir. Ég læröi viðskipta- fræöi og svo hagfræði heima og heiman, vann hagfræðistörf fyrir ríkið og gerðist bæjarstjóri, en Mummi breytti bílum og smíðaði yfir þá og þetta voru rúturnar, sem best þoldu íslenska óvegi og fjall- vegi. En svo kom óðaverðbólgan og eyðilagði þennan skemmtilega atvinnurekstur. Alltaf var sam- band á milli okkar Mumma, þótt stundum liði nokkur tími á milli símhringinga, en svo kom reiðars- lagib í júní síðastliðnum. Mummi starfaöi við Sundhöll Reykjavíkur. Heilsu hans var þá að hraka. Hann fékk alvarlega blóðtappa og síðan varð hann fyrir mjög óþægilegri eitrun. Og svo gerðist það, á með- an við hjónin vorum á ferðalagi í Danmörku í júní s.L, að fréttin barst til mín að Mummi væri dá- inn. Ég gat ekki einu sinni komist heim í tæka tíð til aö fylgja hon- um hinstu skrefin. Ég átti afar erfitt með að sætta mig við þetta og mér leib illa. Loks tók ég til bragðs að fara upp í Borgarnes og heimsækja Andrés Kjerúlf á Dvalarheimili aldraðra í Borgarnesi. Ég hafði alloft litið til Andrésar, en núna kom ég gagn- gert til þess að tala við hann um okkur Mumma. Þessi háaldraði vinur minn, sem misst haföi son sinn fyrir aldur fram, fór að tala við mig um Reykholt eins og það var þegar við Mummi vorum að alast upp, og fjölskyldurnar þar. Hann sagði mér að það að koma þangað og eiga þar heima hefði verið sér mikil gæfa og það sama ætti vib um okkur Mumma. Vib ræddum þettafram og aftur, um vinskap fjölskyldnanna í Reyk- holti, sem komu hver úr sinni átt- inni til ab taka þátt í menningar- byltingu Jónasar frá Hriflu, al- þýbuskólunum. Öll voru þau ' ¦*&*• framsóknarfólk og einlægt hug- sjónafólk, fólkib sem tók vib full- veldinu sem ungar manneskjur og hafbi svarib ab varbveita þab og efla og sem m.a. þess vegna vann langan dag vib að auka þekkingu unga fólksins, sem á hverju hausti kom í Reykholt hvaðanæva af landinu fullt af menntunarþrá. Enginn bjóst við að auðgast á þessu starfi, en með því vildu þau þoka þjóbfélaginu okkar áfram á framfarabrautinni fet fyrir fet. Aldrei komu upp deilur á milli fjölskyldna né einstaklinga, sem hægt væri ab kalla því nafni, og alltaf voru hjálpandi hendur til- búnar ef á þurfti ab halda. Ég kvaddi Andrés Kjerúlf, þenn- an hjartahreina, hógværa, vamm- lausa, fjölhæfa og góba mann, þann eina sem eftir var af þeim körlum og konum sem skópu fyr- irmyndarsamfélagib í Reykholti. Ég vissi, ab verib gæti ab þetta væri síbasti fundur okkar hérna megin grafar og þannig fór. Hann hafbi gefib mér mikib á meban ég sat hjá honum og ég fann ab hann hafbi gefið mér mikib alla ævi mína. Andrés var trúabur mabur og þegar leib ab endalokunum var hann glablegur og augljóst ab hann kveib engu. Hann hafbi þol- ab heilsumissi og fötlun án þess ab æbrast og hann vissi ab hann var á leib heim, þar sem hann mundi hitta ástvini sína, sem farnir voru á undan honum. Ég þakka þér, Andrés Kjerúlf, fyrir samfylgdina á ævibrautinni og ég bib almáttugan og algóban gub ab gæta þín og vísa þér veg- inn sem þú nú gengur. Jónas, Lilla og Indý, vib Nína sendum ykkur og fjölskyldum ykkar innilegar samúðarkveðjur. Bjami Einarsson á gekk. Vináttubönd mynduðust sem aldrei munu bresta. Kærleik- ur sem nær langt út yfir gröf og dauða. Þannig var okkur öllum tekið, tengdabörnunum hans Munda, bæði af honum sjálfum og fjölskyldunni allri. Síðastliðiö gamlárskvöld vorum við samankomin á Leifsstöðum, hluti af fjölskyldunni, og fögnuð- um nýju ári. Það var síðasta skipti sem ég sá hann á lífi. Það var til siðs hjá okkur, sem höfðum búið á Leifsstöðum, ab koma „heim" til Munda og eiga góða stund saman um áramótin. Þá hélt hann okkur veislu ásamt fólkinu í syðri endanum, sem alltaf var til staðar og aðstoðaði hann við það sem erfitt var að gera einn. Mundi var heimakær, á Leifsstöðum leið honum vel. Fólkið hans í syðri endanum hjálpaði honum á alla lund eftir að hann varð heilsuveill og gerði honum kleift að láta hlutina ganga vel. Miklar þakkir eiga þau skildar fyrir það. Ég ætla aö reyna að lýsa Munda eins og hann kom mér fyrir sjón- ir. Hann var félagslyndur, vin- margur og hafði yndi af söng og gleði. Margir leituðu til hans, því að hann var ráðagóður og haföi frá mörgu að segja. Margs er aö minnast og marga ánægjustund áttum við saman. Hann fór með mig að veiða í litlu tjörninni sinni, við spiluðum saman og hann sagði mér margar sögur, sem urðu lifandi í munni hans. En þó ab Mundi sé farinn yfir móðuna miklu, þá munu sögurn- ar hans lifa. Við munum segja þær börnunum okkar og barna- börnunum. Mundi var mikill dýravinur og sinnti dýrunum sínum af natni til hinstu stundar. Hann haföi lengi átt viö vanheilsu að stríða, var veill fyrir hjarta og lungun voru honum erfið. En hann kvartaði ekki og gerði litlar kröfur. Líf hans var ekki alltaf dans á rósum, en hann stóð af sér þá storma sem komu, fastur fyrir eins og alltaf. Þegar líkamlega þrekið minnkaði, þá fann hann sér léttari vinnu meö. Hann fléttaði múla og prjónaöi sokka og vettlinga fyrir börnin og barnabörnin. Mundi var alltaf eitthvað aö brasa, hon- um lét ekki vel aö vera lengi aö- geröalaus. Mundi var einn af föstu punkt- unum í tilveru okkar. Nú er hann ekki lengur á Leifsstöðum, heldur kominn til æðri staða. Þab er erf- itt að venjast þeirri tilhugsun að hann sé ekki enn á sínum staö, en ég er afar þakklát fyrir hverja þá stund sem við áttum saman og allan þann fróðleik og vinarþel sem hann sýndi. Þannig Iíöut okkur öllum, fjölskyldunni hans, og við kveðjum hann með hjart- ans þökk. Far þú í friði, friður guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. (V. Briem) Birgitta H. Halldórsdóttir í minningu brosið þitt bjarta mér baminu yljaði sýn. Það dimmdi í dalnum Svarta er Drottinn vitjaði þín. Við vitum nú hvarþú ert, kæri sem kvatt hefur okkur um stund. í Ijósinu lausnarinn færi þér Ijúfasta endurfund. (á.b.) í dag kveð ég frænda minn Guð- mund Sigurðsson, Munda eins og hann var jafnan kallaður. A stundum sem þessum reikar hug- urinn gjarnan aftur í tímann og þá rifjast ýmislegt upp. Mundi var rólegur og traustur maður, hann var ekki að æsa sig yfir hlutunum, heldur tók því með jafnaðargeði sem að höndum bar nverju sinni. Hann var staðfastur og hafði sínar skoðanir, var virtur og vel látinn

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.