Morgunblaðið - 28.10.2006, Qupperneq 50

50 LAUGARDAGUR 28. OKTÓBER 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ ArngrímurSveinsson fædd-
ist á Svarfhóli í
Svínadal í Borg-
arfirði 8. mars 1949.
Hann lést af slysför-
um 21. október síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru Lína Arn-
grímsdóttir, f. 13.
ágúst 1912, d. 8. apr-
íl 2001, og Sveinn
Hjálmarsson, f. 29.
september 1901, d.
27. febrúar 1985.
Systkini Arngríms
eru: Guðríður, f. 6. júní 1936, maki
Kristján Þorsteinsson; Guðfinna
Soffía, f. 22. desember 1944, maki
Brandur Jónsson; Sóley Guðrún, f.
22. desember 1944, maki Jóhann
Gunnar Jóhannesson; Friðrik Ax-
el, f. 8. júní 1947, maki Lovísa Sig-
urðardóttir, d 18. október 2001;
Hjálmar, f. 8. mars 1949, tvíburi á
móti Arngrími, maki Ásta Har-
aldsdóttir; Þórður, f. 30. október
1951, d. 29. apríl 1990, maki Mar-
grét Samson-
ardóttir; og óskírð
stúlka, f. 30. október
1951, dó daginn eftir
fæðingu.
Arngrímur var í
sambúð með Valdísi
Heiðarsdóttur og
eignuðust þau einn
son, Óla Heiðar, f.
21. janúar 1981. Þau
slitu samvistir.
Arngrímur bjó
fyrst í nokkur ár á
Akranesi en fluttist
þaðan til Reykjavík-
ur og hefur búið þar síðan. Hann
vann ýmis störf framan af ævinni
en lengst af stundaði hann akstur
fólksflutningabifreiða, fyrst hjá
Sæmundi Sigmundssyni í Borg-
arnesi og síðan hjá Guðmundi Jón-
assyni en þar starfaði hann yfir 20
ár eða allt til dauðadags.
Útför Arngríms verður gerð frá
Hallgrímskirkju í Saurbæ á Hval-
fjarðarströnd í dag og hefst at-
höfnin klukkan 14.
Lítil frétt á annarri síðu, „maður á
sextugsaldri lést í bílslysi á fáförnum
hálendisslóða“. Ekki datt mér í huga
að þetta kæmi mér við, en stuttu
seinna var hringt í mig með þá frétt
að hinn látni væri Arngrímur frændi.
Þrátt fyrir að leiðir okkar hafi
varla legið saman síðan við komumst
til fullorðinsára þá hvarf hugurinn
aftur til bernskuáranna og minning-
arnar urðu ljóslifandi á ný. En ég var
í sveit fjögur heil sumur á heimili for-
eldra Arngríms á Svarfhóli í Svínadal
og var þar meira og minna þar fyrir
utan og okkar samskipti voru mikil
fram yfir unglingsárin. Við sem töld-
umst til þeirra yngri brölluðum ým-
islegt saman eins og drengja er siður
en við, þeir yngri, töldumst Arngrím-
ur og Hjálmar tvíburabróðir hans,
Þórður yngri bróðir þeirra sem lést
langt fyrir aldur fram og ég.
Einhverju sinni ákváðum við að
ganga á Þúfufjall sem er langt austur
af Svarfhóli eða rétt á móts við Hval-
stöðina. Skemmst er frá að segja að
við Þórður sem vorum yngstir klár-
uðum alla okkar orku og Arngrímur
og Hjálmar toguðu okkur síðasta
spölinn heim að Svarfhóli. Einhverju
sinni datt einhverjum í hug að koma
fyrir reipi í súrheysgryfjunni þannig
að við skutluðum okkur inn um gatið,
gripum um reipið og klifruðum eins
og Tarzan niður á botn gryfjunnar.
Þessi leikur var vinsæll og aldrei kom
neitt fyrir þó ekkert væri öryggisnet-
ið. Á sumrin, á meðan Sveinn bóndi
lagði sig, var það daglegur siður að
fara niður í Gráneshyl og synda í hon-
um. Stundum var býsna kalt í ánni en
við létum okkur hafa það. Einu sinni
er við hófum sund efst í hylnum og
syntum niður eftir skeði það að
skyndilega kraumaði öll grynningin
fyrir neðan hylinn af löxum sem
höfðu lagt á flótta undan þessum fjór-
um „mannselum“ sem voru komnir í
hylinn þeirra. Þetta kom okkur ger-
samlega á óvart en þegar við náðum
áttum reyndum við að hafa hönd á
löxunum en alltaf runnu þeir úr
greipum okkar, enda sleipir. Einn
stóran höfðum við þó undir og það
voru gríðarstoltir drengir sem færðu
Línu húsmóður þann feng.
Snemma kom í ljós að Arngrímur
hafði gaman af bílum og sérstaklega
jeppum og snemma fékk hann áhuga
á hálendisferðum. Það varð svo
seinna bæði hans aðalvinna að keyra
ferðamenn um hálendið og áhugamál
að ferðast á eigin bíl um hina ýmsu
slóða. Ég hitti Arngrím síðast fyrir
þremur árum uppi við Kárahnjúka á
rútu frá Guðmundi Jónassyni fullri af
útlendingum.
Arngrímur var fáskiptinn maður
og tranaði sér ekki fram, en þar fór
vandaður maður með gott hugarfar
og vinur vina sinna. Hann vann sín
verk af alúð og trúmennsku. Ég votta
syni hans og öðrum aðstandendum
samúð mína.
Dagþór Haraldsson.
Árið 1987 hófum við undirrituð
rekstur ferðaþjónustu í Versölum á
Sprengisandi. Að mörgu þurfti að
huga á þessum bernskuárum ferða-
þjónustunnar á hálendi Íslands. Við
leituðum til fyrirtækis Guðmundar
Jónassonar um aðstoð við flutning á
daglegum nauðsynjum með áætlun-
arbílunum sem óku Sprengisand á
þeim árum. Var það ljúfmannlega af-
greitt og um 14 ára skeið var farang-
ur ætlaður ferðaþjónustunni fluttur
með þessum bifreiðum. Af öllum
þeim sem þar komu við sögu tókum
við fljótlega eftir Grími, en hann var
bílstjóri hjá Guðmundi Jónassyni og
ók áætlunarbílnum yfir Sprengisand
um margra ára skeið. Grímur varð
strax mjög jákvæður og hjálplegur
okkur á alla lund, það var hægt að
treysta því að það gleymdist ekki
sending niðri í byggð ef hann var á
áætlunarbílnum.
Sprengisandsleið er erfið rútubíl-
stjórunum sem hana aka, það skap-
aðist því oft góð stemmning í eldhús-
inu í Versölum þegar áð var þar til að
drekka kakó og fá sér vöfflu með.
Fljótlega myndaðist ákveðinn kjarni
bílstjóra og leiðsögumanna sem segja
má að hafi tekið Versali í fóstur, stóðu
þétt við bakið á okkur í rekstrinum.
Þar fór Grímur fremstur í flokki.
Grímur ferðaðist mjög mikið um
landið, gjörþekkti orðið stór svæði á
hálendi Íslands, fór oft margsinnis á
sömu staðina. Grímur bauð okkur
hjónum eitt sinn í ferð með sér á bíln-
um sínum, förinni var heitið á Eyja-
fjallajökul, en þangað hafði mig alltaf
langað að koma. Þetta var mikið æv-
intýri, ekki sá út úr augum eftir að
upp á jökul kom, en Grímur var ætíð
á mjög vel útbúnum bíl og ók hiklaust
eftir staðsetningarpunktum, en hann
var gætinn og athugull, vissi að hann
var á hættulegum stað og maður fann
að bílstjóranum var hægt að treysta.
Seinna fórum við á eigin bíl í
stórum hópi ferðaþjónustufólks sem
var á ferð í Hrauneyjum og ætlaði svo
í Landmannalaugar og í Hrafntinnu-
sker. Grímur var þar á meðal. Það
var stafalogn, heiðríkja og mjög kalt.
Ég gleymi aldrei þessari ferð þar
sem snjórinn glitraði í sólskininu og í
Reykjadölum stigu gufubólstrarnir
til himins upp úr snjónum. Mér opn-
aðist sannarlega nýr heimur, vetur-
inn á hálendinu í sínu fegursta skarti.
Ég fór að skilja það fólk sem sækir til
fjalla og vill helst hvergi annars stað-
ar dvelja í frítímanum, sama hver
árstíðin er, – þannig maður var Grím-
ur.
Á laugardaginn var ætlaðir þú,
Grímur, einu sinni sem oftar að rétta
okkur hjálparhönd við framkvæmdir
á Hrauneyjum, við byggingu tilgátu-
húss af Eyvindarkofa í Eyvindarveri.
Sveinn átt símtal við þig á föstudags-
kvöld, þú varst mættur tímanlega á
svæðið, sagðir þá, sjálfum þér sam-
kvæmur, að þú værir að horfa á norð-
urljósin, sem væru sérlega falleg þar
uppfrá þá stundina.
Þú ókst síðan einn út í nóttina og
áttir ekki afturkvæmt.
Grímur, þú varst sannarlega ekki
allra. Við hjónin þökkum þér sam-
fylgdina, hjálpsemi þína og trygg-
lyndi.
Blessuð sé minningin um Grímsa,
hann tók ástfóstri við íslenska há-
lendið í vinnu sinni sem og í frítíma,
hann var sannur sonur óbyggðanna.
Vinum hans og syni vottum við
Sveinn okkar dýpstu samúð.
Jórunn Eggertsdóttir,
Lækjartúni.
Ég vil með þessum orðum minnast
manns sem var mér sérstaklega
kær. Kynni okkar hófust þegar ég
fór mína fyrstu hálendisferð sem
leiðsögumaður fyrir ferðaskrifstofu
Guðmundar Jónassonar. Skrifstofan
hafði lofað nýliðanum góðum og
reyndum bílstjóra og ég var svo lán-
söm að fá Grím.
Grímur reyndist frábær ferða-
félagi og gæddur miklum mannkost-
um. Hann leiðbeindi mér með ýmiss
konar praktísk atriði, sýndi mér
skemmtilegar gönguleiðir og skoð-
unarverða staði. Þetta gerði hann á
einstakan hátt. Hann gekk jafnan
aðeins fyrir aftan mig og hvíslaði t.d.
að eftir tíu metra myndi göngustíg-
urinn greinast í tvennt og þá ætti ég
að fara til hægri. Þannig að í stað
þess að stika á undan og sýna ferða-
mönnunum að það væri í rauninni
hann sem þekkti landið og vissi hvert
ætti að fara þá lét hann græningjann
halda forystuhlutiverki sínu og reisn
í starfi. Þetta er eiginleiki sem er
ekki mörgum gefinn.
Síðar, þegar Grímur og ég vorum
búin að fara margar ferðir saman,
sumar eftir sumar settum við okkur
nýtt markmið. Það fólst í því að finna
nýja gönguleið eða ganga á fjall sem
við hefðum ekki gengið á áður, í
hverri ferð sem við færum saman.
Þessi ákvörðun leiddi okkur oft á vit
nýrra ævintýra og uppgötvun nýrra
„leynistaða“ í náttúru Íslands.
Grímur hafði marga aðra kosti til
að bera. Hann var elskulegur og
hjálpsamur við þá erlendu ferða-
menn sem fóru með honum í ferðir.
Hann leiddi gamalmenni um erfiða
göngustíga og studdi farþegana þeg-
ar þeir þurftu að stökkva á milli
steina til að komast yfir lækjar-
sprænur. Fyrir þessa hjálpsemi sína
og traust sem hann vakti meðal gest-
anna var hann oft útnefndur „Is-
lands beste Busfahrer“ í lok ferðar.
Margur atvinnubílstjórinn kveið
fyrir deginum sem fór í að keyra
Sprengisandsleið. Vondur vegur og
löng akleið olli því. Þetta átti hins
vegar ekki við um Grím. Hann lék á
als oddi daginn sem átti að keyra
Sandinn. Hann þekki ógrynni ör-
nefna á leiðinni, bæði þau sem eru á
kortum sem og hin óopinberu sem
aðeins vel kunnugir ferðalangar
nota. Hann kunni einnig margar
ferðasögur af ferðum sínum og ann-
arra um Sprengisand.
Elsku Grímur, ég þakka þér fyrir
allar yndislegu samverustundirnar á
ferðum okkar um landið. Takk fyrir
að kenna mér að meta öræfi Íslands
að verðleikum.
Anna Dóra.
Fjöllin hafa misst góðan málsvara
og nú fækkar á fjöllum, svo oft var
Arngrímur Sveinsson þar, kom strax
upp í huga minn þegar ég frétti af
andláti Grímsa vinar og vinnufélaga
til margra ára hjá Ferðaskrifstofu
Guðmundar Jónassonar.
Ég veit að það skarð sem varð til
með fráfalli Grímsa verður erfitt að
fylla af mörgum ástæðum, því hann
var ákaflega velviljaður náttúru
landsins og þá sérstaklega hálend-
inu. Hann bar mikla virðingu fyrir
því og reyndi sífellt að hefja það til
vegs og virðingar við okkur kollega
hans og aðra samferðamenn sína
hvar sem því varð við komið. Þvílíkur
náttúruunnandi var hann að hann
tolldi helst ekki í henni Reykjavík
þegar hann átti frí og var þá jafnan
kominn á fjöll um leið og hann gat,
oft nú í seinni tíð með öðrum kærum
vini, honum Binna.
Þeir félagar áttu það svo sannar-
lega sameiginlegt að vera hálfgerðir
fjallafíklar enda vel til vina þar sem
áhugamálið var svona sterkt hjá
þeim báðum og ómögulegir menn
þegar vinnan raðaðist þannig að mal-
bik, já, malbik! var undir hjólum
rútubíla þeirra svo dögum skipti en
ekki torfarnir hálendisvegir okkar
hrjóstruga lands.
En þessir víkingar bættu sér það
bara upp, með því að grípa jeppann
sinn og aka til fjalla þar sem þeim
leið best og komu endurnærðir og
fullir orku í slaginn á ný, þessir
sönnu fjalla-reynsluboltar.
Grímsi var mér ákaflega kær eftir
að ég náði að kynnast honum al-
mennilega, en það tók nokkurn tíma
því hann gleypti ekki við hverjum
sem var á augabragði, enda ekki
hans stíll því hann var ákaflega var-
færinn að eðlisfari.
Mig langar sérstaklega að minnast
nokkurra atriða sem einkenndu
Grímsa að mínum dómi, t.d. hve illa
hann þoldi þegar hallað var á ein-
hvern, þá tók hann ávallt hanskann
upp fyrir viðkomandi og varði hann
fram í rauðan dauðann. Hann kærði
sig kollóttan um álit annarra á öðr-
um, því hann vildi sjálfur meta stöð-
una í því eins og svo mörgu öðru,
enda fastur fyrir og ákaflega orðvar,
sanngjarn maður, sem alltaf var
tilbúinn að rétta hjálparhönd þegar
einhverjir lentu í vandræðum eða bil-
eríi á ferðum sínum.
Minningin um góðan dreng lifir
um ókomin ár í mínum huga. Því
langar mig að þakka Grímsa fyrir
samstarfið og trygglyndið sem hann
sýndi mér í gegnum árin og þá sér-
staklega eftir að ég lenti í þeim erfiðu
veikindum sem ég hef átt við að
stríða, en reglulega hafði hann sam-
band til að athuga hvort karlinn væri
ekki að braggast, telja í hann kjark
og sagði þá stundum: „Komdu bara
með á fjöll,“ en því miður taldi ég mér
ekki fært að gera það heilsunnar
vegna, en gaman hefði það áreiðan-
lega verið, ekki spurning.
Að endingu vil ég senda börnum
Grímsa og öðrum ættingjum mína
innilegustu samúðarkveðju og votta
þeim innilega hluttekningu.
Úlfar Hillerz.
Látinn er um aldur fram Arngrím-
ur Sveinsson frá Svarfhóli í Svínadal.
Leiðir okkar Gríms lágu fyrst
saman snemma á 8. áratug síðustu
aldar, er hann ók skólabifreið á Akra-
nesi. Hann var mikill barnakall og
hafði einstakt lag á að hafa stjórn á
okkur krakkaskaranum sem iðulega
fyllti bílinn. Hann átti flottan átta
gata Pontiac og einnig mótorhjól.
Líkt og nú höfðu slík farartæki í þá
daga mikið aðdráttarafl fyrir okkur
drengina sem sóttum mjög í að fylgj-
ast með þessum spennandi farar-
skjótum. Grímur hafði líka alltaf tíma
til að spjalla við okkur og útskýra
flest það sem okkur datt í hug að
spyrja um. Þegar barnaskólaárin
voru að baki hittumst við æ sjaldnar,
þó einna helst ef hann ók rútunni á
skólaferðalögum eða á sveitaböll.
Eftir að við Salvör mín kynntumst
og við fórum að leggja leið okkar
saman til ömmu Línu, hittumst við
Grímur á ný, en þau mæðginin
bjuggu þá saman í Vesturberginu.
Grímsi var mikið náttúrubarn,
unni landinu og bar virðingu fyrir
því. Við deildum síðustu 15 árin sam-
eiginlegu áhugamáli, jeppaferðum
um hálendi Íslands. Þar naut Grímur
sín vel, enda þrautreyndur ferða-
maður, hann þekkti landið og kenni-
leiti betur en flestir aðrir. Hann var
ekki allra, en vinur vina sinna, hjálp-
samur og úrræðagóður. Grímur flík-
aði ekki tilfinningum sínum en var
mjög fastur fyrir ef því var að skipta
og hafði ríka réttlætiskennd. Lífið er
ekki sjálfgefið og slysin gera ekki boð
á undan sér. Einföld fjallaferð við
bestu aðstæður varð síðasta ferð
þessa reynda ferðamanns.
Yfir heim eða himin
hvort sem hugar þín önd
skreyta fossar og fjallshlíð
öll þín framtíðar lönd.
(Stephan G. Stephansson)
Blessuð sé minning Arngríms
Sveinssonar.
Björn Þorri.
Sumarið 1995 fóru tveir vinir sam-
an í ferðalag inn á gömlu Sprengi-
sandsleiðina. Þetta var ekki frægð-
arför í venjulegum skilningi þess
orðs, en frækileg samt. Þarna var
Grímur á ferð með vini sínum Gunn-
laugi sem háð hafði stranga og harða
baráttu um veturinn. En nú var stund
milli stríða. Sest var á græna mosató,
skyggnst til fjalla og skeggrætt á síð-
kvöldum. Hvað þeir vinir ræddu veit
enginn nema þeir og nú eru þeir báðir
horfnir úr heimi hér. Víst er að Grím-
ur var mikill vinur vina sinna. Þegar
Gunnlaugi versnaði þetta sama haust
kom Grímur ævinlega á fimmtudög-
um og sótti vin sinn svo hann gæti
notið samveru með vinahópnum sem
kallaði sig Jöklasnyrta.
Síðar breyttust fimmtudagarnir í
heimsóknardaga, en það er önnur
saga.
Öll kynni okkar af Grími voru á
eina lund. Trúr og tryggur, vinur í
raun.
Þegar ákveðið var á útmánuðum
1996 að uppfylla draum Gunnlaugs
um að komast aftur á fjöll var Grímur
einn af þeim sem hélt á sjúkrakörfu
vinar síns og ásamt glöðum og góðum
vinum tókst hið ómögulega. Við nut-
um þess að vera saman á fjöllum, vin-
ir og fjölskylda.
Þrjár urðu ferðirnar. Sú síðasta á
Eyjafjallajökul og aldrei vantaði
Grím til að taka í sjúkrabörur. Grím-
ur var ekki maður orðanna, en vin-
arþelið auðfundið.
Við sjáum Grím fyrir okkur brosa
hægu brosi, slá aðeins í pípuna og
leggja orði í belg. Ekki með neinum
hávaða, heldur svona í rólegheitum.
Þökk fyrir allt, Grímur minn, frá
hinum fyrsta fimmtudegi til hins síð-
asta og allar stundirnar þar á milli.
Tindrar úr Tungnajökli,
Tómasarhagi þar
algrænn á eyðisöndum
er einn til fróunar.
Veit ég áður hér áði
einkavinurinn minn.
Aldrei ríður hann aftur
upp í fjallhagann sinn.
Spordrjúgur Sprengisandur –
og spölur er út í haf.
Hálfa leið hugurinn ber mig.
Það hallar norður af.
(Jónas Hallgr.)
Sigríður og Sigurbjörn.
Í dag verður til grafar borinn
vinnufélagi okkar Arngrímur Sveins-
son, sem flestir þekktu einfaldlega
sem Grím.
Grímur starfaði sem bifreiðastjóri
hjá Guðmundi Jónassyni ehf. í rúm 20
ár. Hann var þekktur fjallamaður og
undi sér best á fjöllum enda fór ekki
framhjá neinum tilhlökkun hans þeg-
ar voraði og það styttist í að fjalla-
ferðir sumarsins hæfust.
Það eru ófáir ferðamennirnir sem
nutu fagmennsku Gríms þegar hann
ók með ferðahópa um öræfi Íslands
og oft mátti sjá óreyndari bifreiða-
stjóra bíða við ár og læki, væri Gríms
von, til þess að sjá hvar hann fyndi
vað og fylgja síðan í slóð hans.
Það voru fallegar umsagnir sem
ferðamenn gáfu Grími að lokinni vel
heppnaðri Íslandsferð og ófáar slíkar
sem til eru á skrifstofu Guðmundar
Jónassonar ehf. Leiðsögumönnum og
matráðskonum þótti líka fengur í að
fara í ferðir með Grími því hann var
með eindæmum hjálplegur og fróður
og kunni að miðla af þekkingu sinni.
Grími nægði þó ekki að sinna vinnu
sinni á fjöllum. Hann leitaði þangað
hvenær sem færi gafst og átti vel
útbúinn fjallabíl til slíkra ferða. Það
var svo í einni slíkri ferð sem Grímur
lést í faðmi öræfanna.
Við kveðjum nú fallinn félaga,
þökkum honum góð kynni og óskum
honum alls hins besta á nýrri vegferð.
Starfsfólk og stjórn
Guðmundar Jónassonar ehf.
Þegar ég hóf störf sem leiðsögu-
maður hjá Guðmundi Jónassyni vorið
2001 eignaðist ég góðan vin. Það var
bílstjórinn Arngrímur Sveinsson.
Hann kom úr stórum systkinahópi,
var alinn upp í faðmi fjalla í Svínadal,
sveitamaður í eðli sínu. Grímur vann
ýmis störf um dagana en byrjaði fyrir
rúmum 20 árum að keyra ferðamenn
hjá G. J. Travel. Hann var skarpleit-
ur maður með einstaklega sterka og
góða nærveru, hæverskur og fámáll
en þá hann mælti var hann mælskur
Arngrímur Sveinsson