Morgunblaðið - 11.11.2006, Side 54

54 LAUGARDAGUR 11. NÓVEMBER 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Ólafur SverrirSölvason fædd-
ist í Reykjavík 7.
ágúst 1993. Hann
lést á gjörgæslu-
deild Landspítal-
ans - Háskóla-
sjúkrahúss föstu-
daginn 3. nóvem-
ber síðastliðinn.
Foreldrar hans eru
Ingibjörg Sverr-
isdóttir, f. 12. októ-
ber 1960, og Sölvi
Ólafsson, f. 17. maí
1959. Foreldrar
Ingibjargar eru Guðrún H.P.
Maack, f. 2. apríl 1939 og Sverr-
ir Sveinsson, f. 7. janúar 1940.
Foreldrar Sölva voru Margrét
S. Blöndal, f. 7. desember 1939,
d. 9. apríl 2006, og Ólafur
Eiríksson, f. 5. júlí 1933, d. 3.
mars 1998. Systir Ólafs Sverris
er Anna Elísabet, f. 22. júlí
1995. Hálfsystir hans samfeðra
er Vera, f. 29. október 1981.
Hálfsystur hans
sammæðra eru: a)
Ragnheiður Þor-
leifsdóttir, f. 1.
ágúst 1980, maki
Axel Már Smith, f.
6. desember 1978,
börn þeirra eru
Kristófer Axel
Smith Axelsson, f.
29. ágúst 1998 og
Ingibjörg Emilía
Smith, f. 14.
nóvember 2005. b)
Guðrún Þorleifs-
dóttir, f. 4. janúar
1982, maki Guðjón Ármannsson,
f. 4. mars 1978.
Ólafur Sverrir átti alla ævi
heima í Árbæjarhverfi og var
nemandi í Árbæjarskóla, Hann
stundaði einnig nám í Tónlistar-
skóla Árbæjar og lék knatt-
spyrnu með Fylki.
Útför Ólafs Sverris verður
gerð frá Árbæjarkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
Ólafur Sverrir var fallegur
drengur, vel af Guði gerður og hafði
alla burði til, bæði að erfðum og
uppeldi, að lífsbók hans yrði góð,
falleg og spennandi lesning. En nú
hafa örlögin á óskiljanlegan hátt
skellt henni aftur meðan við erum
enn stödd í fyrsta kafla. Hvílíkur
harmur öllum sem þekktu þennan
yndislega og efnilega dreng. For-
eldrum, systrum, ömmu og afa
kannski mestur en einnig og ekki
síður stórum, mjög nánum frænd-
garði í báðar ættir, skólafélögum,
vinum og fermingarsystkinum.
Fráfall hans lætur engan ósnortinn.
Dauðinn birtist með ýmsum
hætti. Hann getur villt á sér heim-
ildir og dulist bak við grímu mis-
kunnar, þegar hann linar kvalir eða
er öldnum og sjúkum líkn. En nú
birtist hann hins vegar grímulaus.
Svartur og ógnvekjandi. Hvílík
andstæða við undurfrítt drengsand-
litið og ljósa hárið á hvítu líni
sjúkrabeðsins. Hvernig má það
vera að saklausu barninu voru ekki
gefin grið? Ekkert svar. Allt sem í
mannlegu valdi stóð var reynt, en
þarna var ójafn leikur.
Verk hins slynga sláttumanns,
leysir úr læðingi ilm fallinna jurta,
en einnig ólýsanlega manngæsku,
hjálp og umhyggju, sprottna af
djúpri samúð við okkur sem stönd-
um frammi fyrir sorginni. Innilegt
þakklæti fyrir samúð og vinarhug
er okkur því efst í huga. Við nefnum
lækna, hjúkrunarfólk og djákna
gjörgæsludeildar Landspítala – Há-
skólasjúkrahúss við Hringbraut
ásamt bráðamóttöku. Ekki síður
presta, starfsfólk og sóknarbörn
Árbæjarkirkju, skólastjóra, kenn-
ara og nemendur Árbæjarskóla og
Selásskóla. Einnig Fylkismenn og
-konur. En samúðin var sannarlega
ekki einskorðuð við Árbæinn og
samúðarkveðjur berast hvaðanæva.
Þökk sé þeim sem þar voru að hug
og verki.
Við fetum slóð sláttumannsins,
lútum í grasið og tökum blóm úr
ilmandi slægjunni. Það er gleym-
mér-ei. Við getum ekki látið það
loða við peysurnar okkar því við er-
um tvö, en blómið er aðeins eitt. Við
ljúkum því um það lófunum og
varðveitum í hjörtum okkar.
Amma og afi.
Sviplegt fráfall Ólafs Sverris
minnir okkur enn einu sinni á hvað
lífið er hverfult og á köflum alveg
óskiljanlegt. Já, það er óskiljanlegt
að Óli litli, eins og við kölluðum
hann jafnan til aðgreiningar frá
eldri nafna hans í fjölskyldunni,
skuli ekki hafa fengið tækifæri til
að verða stór.
En stór var og verður Óli í hjört-
um okkar. Frá fæðingu óþrjótandi
uppspretta glaðværðar og
skemmtilegheita, greindur og hæfi-
leikaríkur með afbrigðum, forvitinn
og uppátækjasamur, ljúfur og hlýr
með gjafmilda nærveru. Við þökk-
um fyrir ótal ánægjulegar samveru-
stundir, sem aldrei munu gleymast.
Elsku Sölvi, Ingibjörg, Anna
Lísa, Gunna, Ragnheiður og Vera.
Sorg okkar og söknuður er mikill,
en ykkar mestur. Huggun okkar er
fólgin í þeirri vissu að þið eruð það
sterkar manneskjur að ykkur mun
takast að bera hið óbærilega.
Elsa María, Páll Kristinn,
Ólafur Sölvi, Margrét Kristín,
Palli og Tryggvi Þór.
Það er sumar, það er sól. Það er
samvera í sumarbústað rétt utan
Reykjavíkur, stórfjölskyldan sam-
ankomin. Gönguferð á fjallið, sem
þú lagðir upp með sem gönguhlaup,
enda langfyrstur í mark. Þetta var
þinn stíll.
Þessi samvera á björtum, íslensk-
um sumardegi, ljósum og fallegum
eins og þú varst, er sannarlega hug-
ljúf minning um þig, elsku frændi.
Þið tókuð á samveru í útivistinni
fjölskyldan í Reykásnum, göngu-
ferðir, veiðiferðir, samvistir útivið
hvernig sem viðraði. Þig óaði ekk-
ert við því að takast á við Hvanna-
dalshnjúk, Eiríksjökul, Esjuna og
fleiri fjöll með pabba og fjölskyld-
unni. Þú varst þróttmikill, áræðinn
og óttalaus.
Stundin þar sem þú sast á kór-
tröppunum í kirkjunni hans afa,
pollrólegur með gítarinn og spilaðir
frumsamið lag fyrir Ingibjörgu
Emelíu í skírninni hennar er önnur
mynd sem við eigum af þér. Þetta
eru aðeins tvær myndir úr dýr-
mætu safni minninga. Það er stór
hópur frændsystkina sem mun
sakna þín alla tíð. Við þökkum þér
samfylgdina, elsku frændi.
Við vottum ykkur öllum, elsku
fjölskylda, alla okkar samúð í ykkar
þungu sorg. Vegir Guðs eru sann-
arlega órannsakanlegir.
Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir, sálu mína,
Því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
Og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt.
Megi góður Guð fylgja ykkur og
styrkja.
Sverrir, Grímur Orri
og Egill Darri.
Það hlýtur að hafa vantað glað-
lyndan fjörkálf á himnum. Ekkert
annað getur skýrt fyrir okkur þann
skelfilega atburð sem átti sér stað í
liðinni viku þegar Óli var skyndi-
lega hrifsaður frá okkur. Englunum
hlýtur að hafa leiðst. Þá hefur vant-
að einhvern sem getur hrifið aðra
með sér í uppátækjum og leik sem á
stundum geta þanið taugar fullorð-
inna en fyrirgefast jafnharðan með
englabrosi og einlægu loforði um
bót og betrun. Einhvern sem er
tilbúinn að vera í forsvari, með
keppnisskap í lagi! Og vera alltaf
tilbúinn til að reyna eitthvað nýtt.
Einhvern sem er fullur sjálfs-
trausts og tilbúinn að standa og
falla með eigin hæfileikum, hvort
sem um er að ræða að dansa frum-
samda dansa í jólaboðum stórfjöl-
skyldunnar eða flytja frumsamið
gítarverk í skírnarathöfn systur-
dóttur sinnar.
Englar eiga, höldum við, erfitt
með svoleiðis, eru ekki þannig í lag-
inu. Þeir svífa frekar rólega um á
vængjunum sínum, tylla sér á skýin
eða fjallstoppana og kíkja niður á
okkur mannfólkið. Þeir fara ekki í
vikulangar göngur um óbyggðir
Hornstranda með ókunnugum,
langyngstur í hópnum, né klífa fjöll
og jökla með pabba sínum. Við vit-
um ekki um neinn engil sem hefur
gengið á Hvannadalshnjúk eða
Eyjafjallajökul en Óli gerði það.
Þá hljóta englarnir að hafa litið
upp til hans, eins og við. Það var
nefnilega svo margt sem Óli gerði
sem við eigum eftir, afrek sem flest
fullorðið fólk gæti verið stolt af og
afrekar kannski aldrei.
Ekki vitum við til þess að engl-
arnir hafi rifið sig upp eldsnemma á
morgnana til að bera út blöð og fara
svo á fótboltaæfingu síðdegis, með
gítartíma í millitíðinni. Það þætti
sumum margra daga verk.
Eða vaka fram á rauða morgun
til að leita að rakettuafgöngum á
Nýjársnótt, hlaða bálköst úr safn-
inu og framlengja gamlárskvöldið.
En núna eigum við svoleiðis eng-
il! Hafðu þökk fyrir allt elsku Óli,
við söknum þín og erum þakklát
fyrir allar stundirnar sem við áttum
saman, á leynistöðunum okkar, í
Hraunbænum, á Krít, á Apavatni
og út um allt. Þú átt alltaf stað í
hjarta okkar.
Hvíl í friði.
Þín frændsystkin,
Sæunn og Arnar Snær.
Nú er hann farinn – á undan okk-
ur – þessi heiði og hæfileikaríki
ungi drengur, aðeins þrettán ára
gamall; eftirlæti vandamanna og
vina, sakir lifandi návistar og
hljómmikils ásláttar.
Hljómurinn hefur breyst í þögn,
því tónríkt hjarta hans er hætt að
slá; en sú þögn hefur tekið sér ból-
stað í brjóstum sem hjartanlega og
ævilangt sakna tóna hans – í tilveru
lífs og dauða.
Geimdjúp augu hans, sem tíðum
mátti greina í stjörnuhimin, þau eru
nú lukt og grafin, uns upprisan opn-
ar þau á ný – innsýn þeirra – í
himnaríki sjáandans mikla, guðs.
Í hjarta mér finn ég að amma
hans og kona mín, Margrét Blön-
dal, sem kvaddi þennan heim fyrir
um það bil hálfu ári – hún umvefur
hann kærleiksríkum örmum; eilífð-
ar og ódauðleika.
Friður sé með þeim sem standa
honum jafn nærri hér.
Að þér var
fagur fengur,
sem fyrirheit varst þú
það ljómar ekki lengur
í lífsins von og trú
nú ertu
dáinn drengur,
sem dýrð guðs að mun hlú.
Ingimar Erlendur Sigurðsson.
Elsku hjartans Óli. Við söknum
þín mikið. Þú varst svo lífsglaður og
skemmtilegur strákur. Við munum
alltaf muna eftir ferðalögunum sem
við fórum saman í. Og öllum prakk-
arastrikunum! Það var ótrúlega
gaman þegar við veiddum alla lax-
ana og silungana. Þú fannst alltaf
upp á einhverju skemmtilegu að
gera.
Óli, minningin um þig mun ávallt
lifa í hjörtum okkar.
Þín
Ingimar og Kristrún.
Við grátum yfir því sem var gleði
okkar!
Bráðgreindur, skemmtilegur og
lífsglaður, svolítið baldinn og
skemmtilega uppreisnargjarn en
með hlýja útgeislun. Þetta eru orðin
sem fyrst koma upp í hugann þegar
við minnumst Óla. Við höfum farið í
veiðiferðir saman, spilað badminton
og tennis, farið saman í hjólatúra og
alltaf var Óli tilbúinn að leika og
spjalla við alla, bæði fullorðna og
börn. Hann gat leikið við sér yngri
börn og látið þeim líða eins og þau
væru hans jafningjar. Hann var
elstur í krakkahópnum þegar fjöl-
skyldan kom í heimsókn til okkar
og sá sem börnin litu upp til, en
hann ofmetnaðist ekki heldur leyfði
hverjum að njóta sín eins og hann
var.
Það var skemmtilegt að sjá hann
komast á unglingsaldurinn, hvernig
hann valdi fötin sín af stakri ná-
kvæmni og eftir sínum ákveðna
smekk. Krökkunum fannst óskap-
lega skemmtilegt að sjá klipptu
buxurnar hans þegar hann heim-
sótti okkur síðast ásamt Önnu Lísu
systur sinni, þremur dögum áður en
hann dó, til að færa þeim gjafir fyr-
ir ferðalag sem við vorum að fara í.
Ekki grunaði okkur að hann væri
að fara í enn lengra ferðalag, til
þess himnaríkis þar sem amma
hans og afi taka á móti honum og
annast hann.
Það var gaman að fylgjast með
því þegar hann fór að bera út
Moggann og að frétta af því síðar
þegar hann keypti sér rándýran og
flottan gítar fyrir launin. Og eins
þegar hann gekk á Hvannadals-
hnúk, það þarf líkamlegt og andlegt
þrek í það. Við minnumst þess þeg-
ar hann fór með hópi ungmenna á
Hornstrandir, yngri en allir aðrir í
hópnum, og skemmti sér vel.
Óli reyndi eflaust stundum á þan-
þol foreldra sinna, eins og flest
börn, og það var skemmtilegt að
fylgjast álengdar með þeirri glímu
sem bar oftar en ekki vitni um
bráðan þroska hans og greind.
Kennararnir hans þurftu að hafa
svolítið fyrir honum – en elskuðu
hann samt. Hann þurfti að rökræða
og prófa og við erum viss um að þau
samskipti hafi fært Sölva og Ingi-
björgu jafnmikið og honum – og svo
líka okkur hinum sem stóðum á
hliðarlínunni og fylgdumst með.
Óli var sjarmerandi og kurteis. Í
sumar var hann t.d. í heimsókn hjá
frændfólki sínu hér í nágrenni við
okkur í Ártúnsholtinu og þeir leik-
félagarnir voru á harðahlaupum í
löggu- og bófaleik. Óli hentist inn í
garðinn til okkar á flótta, undan
„löggunni“ líklega, en þegar hann
áttaði sig á því hvar hann var og
hver við vorum staldraði hann við
og heilsaði upp á okkur, þótt það
kostaði hann trúlega tap í leiknum.
Óli hafði mikla þörf fyrir að prófa
sig áfram og upplifa. Hann þurfti
sterkbyggð reiðhjól, því hann þurfti
að prjóna og stökkva, það var aldrei
lognmolla í kringum hann. Á Menn-
ingarnótt hjóluðum við öll saman
niður í bæ og enduðum niðri við sjó
að horfa á flugeldasýninguna. Óli
gat ekki setið á hafnarbakkanum
eins og flestir. Hann klifraði upp í
Sólfarið, eins hátt og hann komst,
og sat þar með besta útsýnið. Á
leiðinni heim vildi hann vera fyrst-
ur. Leiðin var ekki alveg á hreinu
en fyrstur vildi hann samt vera.
Hann endaði með því að villast en
kom sér þó sjálfur úr klípunni.
Hver tími hefur sinn hátt og sína
tísku. Eitt sinn sigldu strákarnir í
Árbænum á flekum í Elliðaárstífl-
unni. Lífshættulegur leikur, sem
hafði sorglegar afleiðingar. Börn
leika sér að eldi sem fer úr bönd-
unum. Fullorðnir keyra of hratt,
fara yfir á rauðu ljósi eða aka
drukknir. Dómgreindarleysið blasir
við okkur um allt. Oft bjargast það,
en stundum fer illa og leiðir til slysa
og dauðsfalla. Ekki finnst okkur
gaman að hlusta á dauðarokkið,
sem nú er í tísku, og þaðan af síður
að horfa á myndböndin sem því
fylgja, þar sem daðrað er við dauð-
ann með ýmsum hætti. Þetta þótti
Óla hins vegar flott og vel getur
verið að okkur þætti það líka vær-
um við á hans aldri. Það er í það
minnsta auðvelt að setja sig í þau
spor. Hann þurfti að máta sjálfan
sig inn í þessa mynd en missteig
sig, svo ekki verður aftur tekið. Það
var hörmulegt slys. Stundum erum
við eins og óvitar, hvort sem við er-
um þrettán ára eða fimmtug.
Það er óendanlega sárt að sjá á
eftir svo mannvænlegum dreng.
Hann átti gott og fallegt líf, sem er
notalegt að minnast. Líf hans og
dauði minnir okkur á hversu mik-
ilvægt er að njóta lífsins á líðandi
stundu, að njóta hvers dags, sem
væri hann okkar síðasti og einnig sá
síðasti sem við höfum börnin okkar
að láni.
Guðbrandur, Ragnheiður
og börn.
Allt er í heiminum hverfult. Í
okkar daglega amstri leiðum við
sjaldan hugann að hverfulleika lífs-
ins en erum síðan minnt á hann,
skyndilega og á óvæginn hátt. Tár
hrynja um vanga og það dimmir í
sálinni. En þá taka minningar að
streyma fram í hugann, bjartar og
fagrar, um glókollinn Óla. Með
Sölva, Ingu, Óla, Önnu Lísu og síð-
ar Ingveldi höfum við átt margar
góðar stundir undanfarin sumur við
veiði og aðra útivist. Óla þótti gam-
an að veiða en helst vildi hann fá
stærsta fiskinn og veiða meira en
aðrir. Í þessu viðhorfi hans fólst
heilbrigð kappsemi og atorka, að
gera eitthvað og keppa að ein-
hverju. En hann tók því líka vel ef
lítið veiddist og fann sér þá annað
til dundurs. Hann spjallaði við vel
fertuga veiðifélaga sína, kannaði
hvort vöðlurnar héldu ekki örugg-
lega vatni en óð þá stundum upp
fyrir eða lék sér með Önnu systur.
Öll undum við okkur vel við þessa
tímalausu iðju og vina- og fjöl-
skyldubönd styrktust.
Á gönguferðum okkar var Óli
kannski ekki sá áhugasamasti í
upphafi ferðar en hann var fljótur
að taka forystuna og ánægjan var
ósvikin við ferðalok. Gunnhildur
dóttir okkar, lítt gefin fyrir göngu-
brölt, gleymdi sér strax í návist
systkinanna og naut ríkulega sam-
vistanna við þau. Óli var reyndar
dálítið efins um gagnsemi þess að
ganga á fjöll því í lokin þyrfti að
arka niður aftur. En hann kom með
og í göngu á Hvannadalshnjúk í vor
var hann lengi vel fyrstur á eftir
leiðsögumanninum. Niðurgangan
var eðlilega erfið 12 ára dreng en
kappsemin var slík að á endanum
hljóp hann langt á undan okkur hin-
um og sigraði verðskuldað. Um
kvöldið, í heita pottinum í Svína-
felli, sofnaði hann örþreyttur í fangi
föður síns og var hálfundrandi á því
þegar hann vaknaði hvernig fólk
hafði leyst upp í heitu vatninu og
aðrir komið í staðinn án þess að
hann tæki eftir því. Óli var sjálf-
stæður, greindur og lífsglaður
strákur en líka svolítill gaur, með
svalan húmor og alltaf til í fjör.
Þessir eiginleikar hans ásamt skap-
andi hugsun og elsku foreldra og
fjölskyldu mótuðu persónuleika
hans og gerðu hann að litríkum og
skemmtilegum dreng.
Kæru vinir, Sölvi, Inga, Anna
Lísa, Ragnheiður, Vera og Guðrún.
Hugurinn dvelur með ykkur á þess-
ari þungbæru stund. Ljúfar minn-
ingar um ljósgjafann Óla munu
Ólafur Sverrir
Sölvason
Við samstarfsfólk Sölva og
konu hans Ingibjargar, sem
einnig starfaði með okkur
hér á Morgunblaðinu á árum
áður, erum harmi slegin við
sviplegt fráfall Ólafs Sverris,
sonar þeirra. Allt starf á
Morgunblaðinu undanfarna
viku hefur verið með öðrum
brag en venja er.
Við stjórnborð prentvélar
Morgunblaðsins logar lifandi
ljós til minningar um táp-
mikinn og ljúfan dreng, sem
oft heimsótti okkur með föð-
ur sínum og systur.
Við lútum höfði hrygg í
bragði. Sölvi og Ingibjörg,
við sendum ykkur og fjöl-
skyldu ykkar innilegar sam-
úðarkveðjur. Megi góður
Guð gefa ykkur styrk til að
takast á við framtíðina. Hug-
ur okkar er hjá ykkur.
Starfsfólk
Morgunblaðsins.
HINSTA KVEÐJA