Morgunblaðið - 11.11.2006, Qupperneq 57

MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 11. NÓVEMBER 2006 57
✝ Kári Kárasonfæddist á
Árskógssandi 24.
október 1917. Hann
lést á Dalbæ, Dal-
vík, 31. október sl.
Kári var sonur
hjónanna Kára
Jóhannessonar, f.
1881, d. 1967, og
Margrétar Þórðar-
dóttur, f. 1889, d.
1977. Bræður Kára
voru: Valves, f. 8.1.
1915, d. 12.8. 1984,
og Gunnlaugur, f.
2.9. 1915, d. 8.7. 1996.
Kári var ógiftur og barnlaus.
Hann stundaði sjómennsku og
vann við útgerð
fjölskyldunnar
lengstan part
ævinnar. Hann bjó í
Kárahúsi á Ár-
skógssandi til 1974
en fluttist þá með
móður sinni og
Gunnlaugi bróður
sínum og hans fjöl-
skyldu til Dalvíkur
og vann þar við út-
gerð þeirra, Otur
h.f. Síðustu ár hefur
Kári verið búsettur
á Dalbæ í Dalvík.
Útför Kára verður gerð frá
Stærri-Árskógskirkju í dag kl.
14.
Kári Kárason föðurbróðir minn
eða „Frændi“, eins og hann var alltaf
kallaður lést á dvalarheimilinu
Dalbæ í Dalvík 31. okt síðastliðinn.
Þegar ég minnist Frænda koma allt-
af upp í hugann sögur af Sandinum,
en þar bjó hann mestan part ævi
sinnar. Sérstaklega var gaman að
heyra sögurnar frá stríðsárunum,
samskiptin við bresku hermennina,
fótboltaleikina við þá og fleira.
Frændi var mjög góður knatt-
spyrnumaður á yngri árum og hafði
alla tíð mikinn áhuga á knattspyrnu.
Hann var með sjónvarpsstöðina Sýn
á elliheimilinu og horfði á knatt-
spyrnu frekar en nokkurt annað efni.
Hann fylgdist vel með og kunni ótal
sögur af mönnum og málefnum og
var oft gaman að hlusta á hann segja
frá. Þó að ég hafi verið búsettur í
Keflavík í yfir þrjátíu ár hafa tengsl-
in aldrei rofnað við heimahagana og
að hitta Frænda var alltaf hluti af því
að fara norður. Með þessum fáu orð-
um vil ég þakka fyrir allt og sérstak-
lega hversu honum var umhugað um
allt frændfólk sitt. Kær kveðja.
Kári Gunnlaugsson og
fjölskylda, Keflavík.
Allt í einu birtist boddýbíllinn
sunnan við ána, og beygði niður í
brúargilið. Hópurinn sem beið frétta
á Sigurvinsmelnum tók við sér og
spennan magnaðist. Ládautt var orð-
ið og Sundið spegilslétt, hafgolan
gengin niður. Ég fór á spretti niður
brekkuna að beituskúrunum þar sem
þeir pabbi minn og afi dedúuðu við
línustokka sem héngu til þerris.
„Þeir eru að koma, þeir eru að koma“
hrópaði ég og þeir litu upp, minna
spenntir og brostu. Svo tók ég strikið
upp eftir aftur og bíllinn kom á ferð-
inni niður Sandsveginn og renndi í
hlað. Rykmökkinn lagði til lofts í
logninu og leystist upp yfir Litla-Ár-
skógs móunum. Hópur krakka og
unglinga þyrptist umhverfis bílinn
og kölluðu ákaft: „Hverjir unnu“?.
Dyrnar á boddýinu opnuðust og
mennirnir stóðu upp af trébekkjun-
um með kippu af takkaklossum og
legghlífum í annarri hendi en hina
greipina kreppta á mjöðm, réttu úr
sér áður en þeir lyppuðust niður af
pallinum draghaltir og þurftu að
míga. Söndungarnir í fótboltaliðinu á
Árskógsströnd að koma fyrir um
hálfri öld framan úr Eyjafirði að
loknum leik. Þeir sögðu að „helv...“
fjósamennirnir úr framfirðinum
rangmiðuðu ævinlega boltann og
hefðu vaðið í þá með býfurnar á lofti
og stórsæi á þeim frá sköflungi og
upp í nára. Heppnir að vera óbrotnir.
Hjalti Bjarna, bílstjórinn þeirra
kankvís að vanda, sagði þá bara hafa
misstigið sig á snarrót.
Þarna er hann Kári frændi minn,
örlítið hjólbeinóttur og innskeifur,
lágvaxinn vinstrifótarmaður. Hann
gluðar ekki boltanum út í loftið held-
ur rennir honum eða spyrnir utan-
fóta til eða frá. Sagður einhver besti
fótboltamaðurinn í héraðinu.
Þrátt fyrir að föðurkyn hans sé af
Krossaætt og móðurafi hafi þraut-
barnað konur um Norðurland á sinni
tíð er frændi minn meinlætamaður á
konur og vín. Fannst mér það í upp-
hafi æskunnar mikil dyggð, en það
fór fljótt af.
Sennilega lá sjómennska ekki létt
fyrir Kára frænda mínum þó hann
stundaði hana lengi vel á litlum bát-
um frá Sandinum, enda ekki í önnur
hús að venda. En hann var músík-
alskur og stjórnaði söngkvintett og
kirkjukór á Árskógsströnd um ára-
bil, lék á orgel og þegar gamla Gufan,
Útvarp Reykjavík, var aðra lands-
menn lifandi að drepa með prelódí-
um og fúgum, gekk frændi minn um
gólf og gerði raddæfingar.
Eins og fólkið hans flest þarna á
Sandinum var hann gallharður Sjálf-
stæðismaður með andúð á Fram-
sóknarflokknum, að ég tali nú ekki
um kommúnista, sem voru eitur í
beinum góðra manna eins og lesa
mátti um í „Ísafold og Verði“. Þver-
sögnin var sú að eini kommúnistinn
sem við þekktum var Petersen á
Kleif, danskur einyrki, ólíklegastur
allra til að gera vopnaða byltingu á
Árskógsströnd á þessum dögum.
Samgangur okkar frænda míns
varð ekki mikill eftir að ég stálpaðist
en stundum þegar ég hringdi eða
heimsótti hann gátum við hlegið
saman að tiktúrum fólks úr umhverfi
sem hann mundi frá gamalli tíð og
færði í leikrænan búning.
Ég veit að það verður ekki héraðs-
brestur þegar fullorðinn maður í eins
konar próventu fellur frá, en fyrir þá
sem voru honum nákomnir á árunum
þegar lífið á Árskógssandi var einfalt
og í föstum skorðum, leita minningar
á hugann. Minningar um góðan
frænda sem var ennþá stór meðan
við hin vorum lítil.
Kári Valvesson.
Elsku kæri frændi minn.
Nú ertu búinn að fá hvíldina, sem
þú beiðst eftir. Þú sagðir við mig fyr-
ir nokkrum árum, eftir að pabbi dó
þegar við vorum að tína ber uppi í
fjalli fyrir ofan Dalvík, að þú værir
svo hræddur um að þú yrðir lang-
lífur. Áttatíu og níu ár er hár aldur.
Að tína aðalbláber á haustin var
þín besta skemmtun og þú hafðir líka
gaman af mörgu, t.d. að horfa á fót-
bolta. Þú varst mikill söngmaður og
unnandi góðrar tónlistar. Þú spilaðir
á orgel í kirkjunni þinni í Stærri-Ár-
skógi í mörg ár. Þar verður þú lagður
til hinstu hvílu í kirkjugarðinum við
hliðina á pabba.
Ég vil þakka þér fyrir samferðina
frá því ég man eftir mér. Þú hugsaðir
um velferð okkar systkinana og fjöl-
skyldna okkar frá unga aldri fram á
síðasta dag. Það verður mikill sökn-
uður að koma til Dalvíkur og enginn
frændi til að heilsa og faðma.
Ebba Gunnlaugsdóttir.
Kenndu mér, líkt þér, bjarkarblað,
að blikna glaður, þá haustar að,
bíður mín sælla sumar.
Ódáins mitt á akri, tré
aftur þá grær, þótt fölnað sé
og greinar grænka hrumar.
Þessar ljóðlínur skáldsins
Öhlensläger finnst mér lýsa vel
gangi lífsmeiðsins í hnotskurn.
Í byrjun síðustu aldar varð mikil
þjóðvakning sem lauk upp nýjum
gáttum. Til kom nýr jarðvegur, og vil
ég nefna sem dæmi ungmennafélög
sem voru burðarás félagslegra fram-
fara, fólk hafði staðið fast í veru-
leikanum, meðan hinir kirkjulegu og
trúarlegu viðir voru þéttari en síðar
varð.
Umbrotin og umhverfið mótaði
unga fólkið, einangrun og fásinni
hversdagsleikans fór að gliðna, svo
að alþýðan fékk að líta litskæra tíma.
Ég minnist stundum hinna heið-
ríku vordaga, er lífið var saltfiskur
og fótbolti, ég minnist einnig eldri
kynslóðar sem horfin er þessari ver-
öld, og þess fróðleiks, sem fór í glat-
kistuna.
Einn af kynslóð þessari, Kári, föð-
urbróðir minn, er í dag kvaddur.
Hann fæddist og ólst upp á Litla-
Árskógssandi, hjá foreldrum sínum
og eldri bræðrum. Þar í og við fjör-
una lék hann sér daglangt með öðr-
um börnum. Þegar hann óx úr grasi
stundaði hann sjóróðra, fyrst um
sinn við fremur frumstæð skilyrði,
og við fjölskylduútgerð alla tíð, síð-
ast á Dalvík.
Ungmennafélagið Reynir, sem
enn er við lýði, og Knattspyrnufélag-
ið Þróttur stóðu m.a. fyrir knatt-
spyrnuiðkun. Það kom fljótt í ljós, að
Kári var frá náttúrunnar hendi
gæddur afburða hæfileikum sem
knattspyrnumaður, en nýttist hon-
um ekki eins og efni stóðu til. Tæp-
lega fimmtugur lék hann sinn síðasta
kappleik, og var enginn eftirbátur
sér yngri manna, hvað varðar snerpu
og leikni, en þá var það sjónin sem
brást, og ástríðan sem fylgdi fótbolt-
anum lét hann aldrei í friði.
Kári lærði orgelleik, og Þrastakv-
intettinn, sem stofnaður var af
nokkrum áhugamönnum, fékk Kára
síðar til liðs sem söngstjóra og undir-
leikara. Þá var ekki óalgengt að nota
söngvatn í hófi, til að smyrja radd-
böndin, en slíkt var Kára ekki að
skapi, alla ævi var hann stakur reglu-
maður.
Í tímaritinu Súlum (7. árg. 1977) er
í grein sagt frá hljóðfæri (Harmon-
ium), sem keypt var til Stærra-Ár-
skógskirkju, árið 1877, sem verið
hefur mikill kjörgripur og andleg
upplyfting á að hlusta fyrir söfnuð-
inn. Jóhannes Jóhannesson (nefndur
organisti) mun hafa verið sá fyrsti
sem slíkur í þeirri sókn. Hann var
gagnmerkur maður, þótt lítill bú-
höldur væri, en hugur hans var við
önnur efni. Hann lék undir, og
kenndi víðar og fékkst m.a. við að
semja lög við sálma. Þessu er fléttað
hér inn í til gamans, því þeir Jóhann-
es og Kári, sem báðir voru í áratug-
araðir organistar hér, voru einnig
langfeðgar.
Kári, sem var snyrtilegur og vand-
virkur í hvívetna, undirbjó sig ávallt
fyrir opinberar athafnir. Hann átti
sér líka uppáhalds tónskáld, þar voru
verk Händels og einnig Bachs í önd-
vegi. Hann unni og öðrum listum, en
þó með takmarkaðri nálægð.
Kári kvæntist ekki og eignaðist
ekki afkomendur, hann lifði því lífi,
sem hann sjálfur kaus, og ungum
frændbörnum sínum var hann jafnan
vænn. Út á við var hann til baka
haldinn, en öðrum þræði hafði hann
skorinorðar skoðanir á mönnum og
málefnum. Skopskyn hafði hann gott
og skopyrðin voru myndræn og eft-
irminnileg, því honum lá lýsingin á
tungu.
Forsjónin var Kára hliðholl, því
heilsuhraustur var hann og varla
misdægurt á langri ævi. Ég hygg
hann hafi þrætt alveg hjá þyrnirunn-
um lífsins, kannski var það hjátrúin
sem kom þar að haldi.
Ævikvöldsins naut hann vel á
Dvalarheimilinu Dalbæ, og var löngu
tilbúinn í hinstu för, því elliböndin
tóku æ meira völdin. Er ég ræddi við
hann í síma sl. vor var hann ern og
glaður að heyra og hafði sögu á lofti,
en síðsumars er ég vitjaði hans hafði
hann fallið og brotnað, erfitt var þá
að ná við hann sambandi, og varð
hann þá nánast karlægur á ör-
skömmum tíma.
Ánægjulegt var að njóta sam-
fylgdar við hann fyrstu árin, í leik og
starfi, og fótboltaferðirnar ófáu á
gamla Gypsy-jeppanum um öll hér-
uð. Nú er æviskeiðið til viðar runnið
og Kári horfinn inn í móðuna,
íklæddur eilífðinni.
Farðu vel, Frændi, og njóttu heill
hvíldar þinnar.
Gunnar Valvesson.
Kári Kárason, bróðir tengdaföður
míns, eða frændi eins og við kölluð-
um hann öll, er nú dáinn. Ég veit að
hann varð hvíldinni feginn því hann
var tilbúinn að fara fyrir löngu. „Það
er ekki neitt líf að sitja svona og vera
ekki til neins,“ sagði hann alltaf.
Ég var ekki nema 17 ára gömul
þegar ég fór að venja komur mínar á
heimili tengdaforeldra minna og þar
var heimili frænda líka. Ég man hvað
mér fannst skrýtið að allir kölluðu
þennan mann frænda hvort sem þeir
voru skyldir honum eða ekki, en að
sjálfsögðu gerði ég eins og hef aldrei
kallað hann annað.
Frændi hafði mikinn áhuga á
knattspyrnu og fór alltaf á völlinn á
meðan heilsa leyfði. Reyndar var
fólk sem stóð nálægt honum í bráðri
hættu því hann lifði sig svo vel inn í
leikinn að hann sparkaði í allar áttir.
Eftir að frændi fór á Dalbæ kom
hann hjólandi flesta daga þegar veð-
ur leyfði og fékk sér kaffisopa hjá
mér og spurði frétta. Hann fylgdist
alltaf vel með strákunum á sjónum
og vildi vita hver aflinn væri, hann
vildi líka vita hvað krakkarnir væru
að gera, hvernig gengi í skólanum,
boltanum og á skíðunum. Hvort ég
hefði frétt eitthvað að sunnan og svo
framvegis. Bræðrabörnin hans og
þeirra fólk skiptu hann miklu máli og
bar hann hag okkar allra fyrir
brjósti.
Frændi var alltaf svo þakklátur
fyrir allt sem gert var fyrir hann og
þá ekki síst nú í seinni tíð þegar hon-
um þótti dagurinn orðinn heldur
lengi að líða. Það var sama hvort
hann var sóttur í mat, kaffi eða bara
smá bíltúr, alltaf var manni þakkað
eins og um stórgreiða væri að ræða.
Við frændi vorum alltaf góðir vinir
og vil ég þakka honum allar þær
góðu stundir sem hann átti með mér
og fjölskyldu minni og við eigum góð-
ar minningar frá góðum stundum því
hjá okkur var hann á jólum, páskum
og öðrum tyllidögum.
Minnist ég frænda með þakklæti
og virðingu.
Blessuð sé minning hans.
Rósa Ragúels.
Frændi er dáinn. Hann gekk á
fund feðra sinna 31. okt.sl. Því miður
voru samskiptin lítil sem engin
seinni árin en aðeins hlýjar minning-
ar tengjast honum. Hugurinn reikar
aftur til 7. áratugarins. Að alast upp í
litlu þorpi þar sem návígið er algjört
við hvert annað, sjóinn og náttúru-
öflin. Í augum okkar frændbarna
hans átti hann alveg sérstakan sess;
frá honum komu flottu jólagjafirnar
og fermingarúrin fyrir utan gott við-
mót. Hann hafði ákaflega gott skop-
skyn og átti gott með að segja frá og
leika eftir fólki í kringum sig án þess
að því fylgdi nokkur rætni eða mein-
fýsi.
Ég man eftir atviki sem gerðist á
vetrardegi fyrir langa löngu. Við
yngri frændbörnin höfðum farið á
skauta á ísilagðri tjörninni sem
myndaðist fyrir neðan skólann eftir
skóladag. Það var blíðskaparveður,
bjart og kyrrt og engin ásæða til að
óttast veður. Einu okkar verður litið
til himins, en á norðurhimni höfðu þá
hrannast upp dökkgrá óveðursský.
Við vissum hvað svoleiðis þýddi, tók-
um strax á rás heim án þess að hafa
skóskipti heldur skautuðum, enda
klaki yfir öllu. Veðrin gerðu ekki boð
á undan sér í þá daga, löngu fyrir
tíma gervihnatta. Þetta var líka fyrir
tíma skólabíla og góðir fjórir kíló-
metrar framundan. Það var jafngott
að við eyddum ekki tíma í skóskiptin,
bæði gekk ferðin niður eftir hraðar
og það gerði bókstaflega kolvitlaust
veður svo að engan tíma mátti missa.
Við sáum vart út úr augum, það eina
sem greinanlegt var í umhverfinu
var vegurinn fyrir neðan fæturna og
mölin í vegarkantinum. Við vorum
fjögur, ég, Anna systir, Kalli og Berti
frændur. Við héldumst öll í hendur
til að týna ekki hvert öðru og náðum
þannig vegarkantanna á milli. Á leið-
inni, neðan vegar, voru og eru keldur
sem öll börn voru hrædd á, því sagan
sagði að þar hefði maður farið niður
með hesti, reiðtygjum og öllu saman
og aldrei spurst til hans síðar. Það
var einmitt við keldurnar sem þeir
pabbi og frændi gengu í flasið á okk-
ur, en þá höfðu þeir líka leiðst, bæði
til að týna ekki hvor öðrum og eins til
að fara ekki á mis við okkur.
Það er á köldum, hráslagalegum
vetrardegi sem við fylgjum frænda
síðasta spölinn.
Hafðu þökk fyrir allt og allt elsku
Frændi.
Kolbrún Valvesdóttir.
Kári Kárason
Elsku frændi.
Ástarþakkir fyrir allar
góðu stundirnar sem þú
gafst okkur.
Far þú í friði,
friður guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Andrea, Aron,
Bessi og Kári
Víðisbörn.
HINSTA KVEÐJA
Guðmundur
Jóhannsson
f. 10. 6. 1932
d. 8. 3. 1989
Minning þín lifir
Hvíl í friði
LEGSTEINAR
SteinsmiðjanMOSAIK
Hamarshöfða 4 – sími 587 1960
www.mosaik.is
✝
Okkar elskulegi og ástkæri
GUÐMUNDUR INGI ÓLAFSSON,
Hólabraut 14,
Skagaströnd,
lést á gjörgæsludeild Landspítalans miðvikudaginn
8. nóvember.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Ólafur R. Ingibjörnsson, Hrönn Árnadóttir,
Árný Guðrún Ólafsdóttir, Haraldur Friðriksson,
Rebekka Laufey Ólafsdóttir, Ari Þór Guðmannsson,
Brynjar Max Ólafsson,
Ingibjörn Hallbertsson.
✝
Eiginmaður minn,
PÉTUR MAGNÚS GUÐMUNDSSON,
lést fimmtudaginn 9. nóvember á líknardeild LSH Kópavogi.
Jarðarförin verður auglýst síðar.
Fyrir hönd aðstandenda,
Sveinn Haraldsson.