Morgunblaðið - 03.05.2008, Blaðsíða 35

stolt af sínu fólki og lét vita af því
þegar einhver afkomandi frænd-
systkinanna í Naustahvammi var
að gera það gott.
Við fjölskyldan komum oft við
hjá henni á leið okkar til og frá Eg-
ilsstöðum, nú síðast skömmu eftir
páska. Við vorum alltaf jafnhissa á
því hversu vel hún fylgdist með og
það var bæði gaman og lærdóms-
ríkt að ræða við hana um þjóð-
málin og hlusta á vangaveltur
hennar í þeim efnum.
Síðustu árin hafði hún einna
helst áhyggjur af því að hún myndi
deyja um hásumarið eða um jólin
og eyðileggja þannig jólahald eða
sumarfrí ættingja og vina – það
væru meiri vandræðin! Nú þegar
kveðjustundin hefur runnið upp
finnum við fyrir miklum söknuði og
ákveðnu tómarúmi. Það verður
skrýtið að koma við á Hornafirði
næst og geta ekki litið við hjá
Lukku ömmu. En við erum þess
fullviss að guð tekur vel á móti
henni því hver myndi svo sem ekki
vilja hafa þessa góðu konu og glað-
værðina hennar sér við hlið?
Meira: Meira á www.mbl.is/minningar
Eymundur Sigurðsson.
Ég hef aldrei kynnst manneskju
sem heilsar eins og amma mín
gerði. Hún hló. Skellihló þegar hún
sá mig og hlátrinum fylgdi svo
hlýtt faðmlag og meiri hlátur. Hún
heilsaði öllum á þennan hátt. Hlæj-
andi. Amma Lukka. Meira að segja
nafnið hennar brosir.
Af ömmu Lukku stafaði sann-
kallaður ævintýraljómi. Tíu barna
móðir í litlu koti við jökulrætur,
þar sem kartöflur vaxa í garðinum
og í loftinu liggur áratuga ilmur af
steiktum silungi og nýbökuðum
pönnukökum. Dillandi hláturinn
fyllir hvert skot í litla húsinu og
stækkar það um helming. Rétt eins
og í hjarta ömmu er nægt pláss
fyrir fjölskylduna í húsinu, þó
barnabörn og barnabarnabörn
skipti orðið mörgum tugum. Heim-
sókn til ömmu Lukku er engu lík.
Skemmtisögur fjúka. Einföldustu
atburðir verða tilefni langra frá-
sagna þar sem stoppa þarf reglu-
lega til að ná andanum fyrir hlátri.
Amma hlær hæst og innilegast
og smitar aðra þannig að það
skiptir ekki lengur máli hvað var
svona fyndið. Það er bara svo gott
að hlæja með ömmu Lukku. Og við
erum öll svo innilega þakklát fyrir
að fá að vera saman – hér og nú.
Það er allt sem skiptir máli. Kaffi-
vélin malar. Opið út í garð þar sem
þvotturinn bærist á snúrunum í
sólskininu og ungviðið leikur sér
með bolta.
Amma skeggræðir málefni líð-
andi stundar við fólkið sitt, býður
upp á kex, segir sína skoðun og
dregur ekkert undan frekar en
fyrri daginn. Hlátur. Hljóðfærin
dregin fram þegar fer að kvölda og
sungið og dansað í litlu stofunni
fram á nótt. Kynslóðirnar saman.
Allir virkir þátttakendur. Amma
þvertekur fyrir að fara í háttinn þó
það sé áliðið. Vill ekki missa af
neinu. Dillar sér í takt við tónlist-
ina og raular með. Nýtur hverrar
stundar. Kveður fólkið sitt svo með
hlátri … og mjúku faðmlagi.
Þannig kvaddi amma Lukka líka
í síðasta sinn. Með faðmlagi.
Sem betur fer fá sumir að upp-
skera eins og þeir sáðu til. Amma
mín fékk að njóta fallegs ævikvölds
án alvarlegra hamlandi veikinda.
Hún naut þess að fylgjast með fjöl-
skyldunni vaxa og dafna og fylgd-
ist vel með hverjum og einum. Hún
lét sig líf okkar allra varða.
Ég veit ekki til hvers við erum
send á þessa jörð. Ég veit þó fyrir
víst að amma mín gegndi mikil-
vægu hlutverki í sínu lífi. Hún var
og verður sá sterki hlekkur í lífsins
keðju sem við afkomendur hennar
getum um ókomna tíð sótt stuðn-
ing til.
Við höldum minningu hennar
best á lofti með því að halda áfram
að rækta þau sterku fjölskyldu-
bönd, sem hún var svo stolt af, og
verða okkar eigin afkomendum
jafn stórkostleg fyrirmynd og hún
var okkur.
Vigdís Jakobsdóttir.
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 3. MAÍ 2008 35
✝ Björg Rögn-valdsdóttir
fæddist 19. janúar
1920 í Hnausakoti í
Miðfirði, V-
Húnavatnssýslu.
Hún lést 22. apríl
síðastliðinn.
Foreldrar Bjarg-
ar voru Þorbjörg
Guðmundsdóttir, f.
22.2. 1893 á Tröð-
um í Staðarsveit,
Snæfellsnesi, d.
19.12 1976 í Hafn-
arfirði, og Rögn-
valdur Líndal Hjartarson, bóndi
í Hnausakoti, f. 15.7. 1876 á
Hólmavík, d. 27.12. 1920. Al-
systkini Bjargar eru Guðrún
Ragnheiður, Pálína Ragnhildur
og Rögnvaldur, hálfsystkini
hennar samfeðra eru Bjarni, Sól-
Guðfinna Margrét, f. 5.1. 1946.
Stefán Dan, f. 11.6. 1947, maki
Rannveig Hestnes. Brynjólfur, f.
22.7. 1950, maki Selma Olsen.
Rögnvaldur Þór, f. 12.10.
1952, maki Védís Geirsdóttir.
Már, f. 3.10. 1954, maki Bryndís
G. Friðgeirsdóttir. Arnar, f.
13.2. 1956, maki Anna Magnea
Hreinsdóttir. Seinni maður
Bjargar var Guðmundur Sveinn
Árnason, f. 10.4. 1920, d.
4.11.1988.
Björg gekk í Húsmæðraskól-
ann á Blönduósi og vann á
Sjúkrahúsinu á Hvammstanga. Á
Ísafirði vann Björg, auk heim-
ilishalds, vertíðarbundin störf í
fiski og sláturhúsum og margar
vertíðir í rækjuverksmiðju O.N.
Olsen. Síðustu árin dvaldi Björg
á Heilbrigðisstofnuninni Ísa-
fjarðarbæ. Barnabörn Bjargar
eru 24 og barnabarnabörn 26.
Björg Rögnvaldsdóttir verður
jarðsett í dag kl. 14. Útförin fer
fram frá Ísafjarðarkirkju.
rún Elín, Rögnvald-
ur, Jón Björgvin og
hálfsystir hennar
sammæðra er Hjör-
dís Jónsdóttir.
Björg ólst upp hjá
Guðfinnu Stef-
ánsdóttur og Daníel
Helgasyni á Dal-
geirsstöðum í Mið-
firði í Húnavatns-
sýslu. Uppeldissystir
hennar var Svan-
laug Daníelsdóttir,
f. 30.4. 1916, d.
27.12. 1996.
Björg giftist Óskari Brynjólfs-
syni línumanni, f. 28.12. 1910, d.
28.7. 1978. Óskar var sonur
Brynjólfs Jónssonar í Vatnahjá-
leigu í Landeyjum og Margétar
Guðmundsdóttur. Börn Bjargar
og Óskars eru:
Amma mín var fyndin, skemmti-
leg, hress, blátt áfram, ljúf, ákveðin,
hörð af sér, dugleg og yndisleg
amma. Auðvitað geta allir sagt svona
um ömmu sína en ég er ekki einu
sinni að ýkja, hún var akkúrat svona.
Við amma áttum alveg sérstakt
samband alla tíð, auðvitað dekraði
hún mig allt of mikið og lét mig alltaf
finnast sem ég væri númer eitt hjá
sér, en hún var þannig við öll barna-
börnin sín.
En, ég var nú fyrsta barnabarnið
svo ég held við höfum báðar notið
tímans sem við fengum einar saman.
Það var löngu áður en ég fékk leyfi
til að fara ein yfir götu sem ég fór að
venja komur mínar í kaffi til ömmu.
Og hún var ekkert að koma upp um
mig.
Amma mín rak stórt heimili en
hafði alltaf tíma til að spila við mig og
segja mér sögur, nákvæmlega eins
og ömmur eiga að vera.
Það var líka æði að fá að sofa hjá
ömmu og afa, þó afi yrði náttúrlega
að ganga úr rúmi fyrir mig, af því að
við vorum að drolla og greiða hvor
annarri langt fram yfir háttatímann.
Og svo voru það sögurnar hennar.
Vá, hvað amma sagði vel sögu. Hún
klikkaði ekki á einu einasta orði, og
samt voru þær alltaf jafn spennandi.
Ég sagði mínum börnum Búkollu
nákvæmlega eins og amma sagði
mér hana og ég veit að ég á einnig
eftir að endurtaka frásögnina orð-
rétta fyrir barnabörnin mín.
Það er yndislegt að láta hugann
reika og rifja upp stundirnar með
ömmu núna þegar við erum að kveðj-
ast – í bili.
Það er alltaf stutt í brosið þegar
maður minnist hennar, ég veit meira
að segja að hún var enn að reyta af
sér brandara á sjúkrahúsinu heima,
þar sem svo æðislega vel er hugsað
um ömmur og afa.
Eins og allir vita fannst ömmu al-
veg meiriháttar gaman í bíltúr. Helst
áttu þeir að vera langir. Og allt í fína
lagi þó að hún væri að fara aftur og
aftur á sömu slóðir. Svo það var mik-
ið tilhlökkunarefni hjá okkur stöllum
þegar ræst var í hringferðina á „silf-
ur-bjöllunni“ sumarið sem hringveg-
urinn var opnaður.
Pabbi og afi voru búnir að drekk-
hlaða kaggann og binda segl utan um
allt svo hæð bílsins var allt að því tvö-
föld. Síðan bauð amma afa, mömmu
og mér aftur í og settist að sjálfsögðu
sjálf fram í hjá pabba, til að sjá sínar
kindur og kýr alla leiðina. Á hverju
kvöldi var síðan stöðvað á einhverju
hóteli og bíllinn tæmdur – tjaldið og
svefnpokarnir líka bornir inn. Og svo
var spilað og teflt og skrafað fram
eftir öllu.
Ég sem var virkilega bílveik á
þessum aldri og þurfti ósjaldan að
láta stoppa bílinn og skila morgun-
matnum í poka, man minnst eftir því
í ferðinni. Af því ömmu fannst svo
gaman varð svo gaman í bíltúrnum.
Og við erum að tala um að ekki einn
einasti vegslóði var skilinn eftir, all-
an hringinn.
Í þessari ferð smyglaði amma mér
á Akureyri inn á bíómynd sem var
bönnuð börnum, og myndin var svo
hrikaleg að ég man enn eftir henni.
Já, það er ýmislegt sem við amma
mín höfum brallað skemmtilegt.
Þannig man ég eftir henni best, fynd-
in, skemmtileg, blátt áfram, ljúf og
ákveðin.
Ég sendi mínar dýpstu þakkir fyr-
ir allt og allt.
Ég veit að guð geymir þig, elsku
amma mín, þín
María Björk.
Elsku Björg amma.
Okkur Másbörn langar til að
kveðja hana ömmu okkar með
nokkrum línum. Það er svo skrítið að
þú sért farin, amma. Þó svo að við því
hafi verið búist um allnokkurn tíma
er samt svo mikið tómarúm sem
myndast þegar hugsað er til þess að
við fáum aldrei aftur að sjást. Þegar
við hugsum til Björgömmu, eins og
við kölluðum hana, dettur okkur
fyrst Fjarðarstrætið í hug. Við
krakkarnir eigum svo margar góðar
minningar um þig þegar þú bjóst
þar, fyrst með Guðmundi, seinni eig-
inmanni þínum og svo með hinum
ýmsu leigjendum, erlendum sem ís-
lenskum. Það var alltaf svo gaman að
koma í heimsókn til þín og þiggja ör-
lítið nammi eða kökubita og hrella
aðeins þá sem bjuggu hjá þér í her-
berginu innst á ganginum. Það var
alltaf svo mikið líf í kringum hana
ömmu og alltaf eitthvert fólk í heim-
sókn. Húsið hefur um langa tíð verið
hluti af okkar lífi, en ekki lengur, rétt
eins og þú amma.
Svona er víst lífsins gangur og
verður ekki flúinn. En minningarnar
lifa. Við eigum að sjálfsögðu yndis-
legar minningar um þig þegar þú
varst á Hlíf og svo á sjúkrahúsinu.
Amma var alltaf svo hress og kát,
stundum svolítið stríðin og fljót að
æsast upp ef henni mislíkaði eitthvað
en alltaf var örstutt í húmorinn sem
einkenndi hana og var umtalað.
Þessi húmor lifir áfram í börnunum
hennar sem öll hafa erft þessa
skemmtilegu glaðværð og jákvæðni
út í lífið.
Þetta var einkennandi fyrir
ömmu. Alltaf brosandi og jákvæð.
Það var líka svo auðvelt að gleðja
hana ömmu, ekki þurfti meira til en
örlítinn bíltúr um bæinn eða göngu-
túr og amma brosti allan hringinn
lengi á eftir. Amma var líka alltaf svo
mikil dýrakona og allt mjúkt og loðið
var í miklu uppáhaldi. Hún átti
fjöldann allan af dýrastyttum, minn-
isstæðastir eru fílarnir fimm, tákn
fyrir syni hennar og svo apinn með
dinglandi höfuðið; það sem við
krakkarnir gátum leikið okkur að
þessu. Og svo má ekki gleyma öllum
selunum og kisunum sem hún raðaði
í kringum sig og við krakkarnir höm-
uðumst í, oft svo ömmu þótti nóg um.
Ísabella fékk nú oft að heyra það ef
ömmu fannst hún ekki fara nógu var-
lega með gersemarnar. En svo var
alltaf hlegið og gantast og öllu slegið
upp í grín. En nú hefur þú kvatt
þennan heim, elsku amma, og ert
komin aftur í sveitina. Það er víst
fullt af góðu fólki sem tekur á móti
þér fyrir handan.
Hittumst síðar, elsku amma. Hvíl í
friði að eilífu,
Þín barnabörn,
Þorsteinn, Svanlaug og Ísabella.
Ég hlustaði á fyrirlestur fyrir
nokkru þar sem sagt var frá einu
elsta verslunarhúsnæði á landinu,
Hæstakaupstaðarhúsinu. Fyrirlesar-
inn birti myndir af því og rakti bygg-
ingarlag þess og hvernig talið er að
herbergjaskipan hafi verið í húsinu í
upphafi. Þar sem ég sat þarna og
hlustaði á útskýringar fyrirlesarans
um mikilvægi þessa hús í byggingar-
og menningarsögu okkar, hvarflaði
hugurinn vestur.
Mér fannst skrítið að hlusta á
ókunnuga manneskju segja frá hús-
inu og innviðum þess. Mér fannst ég
geta sagt svo miklu meira um sögu
hússins og sagt frá því lífi sem þar var
lifað meðan húsið var og hét. Enn-
fremur skynjaði ég hversu mikilvæg-
an sess húsið hafði skipað í lífi mínu.
Upp komu í hugann allar þær góðu
stundir sem ég hafði átt þar ásamt
Arnari vini mínum bræðrum hans og
systur og foreldrum hans.
Hæstakaupstaðarhúsið, eða Að-
alstræði 42 eins og við strákarnir
kölluðum það, var mér eins og annað
heimili. Þar átti ég alltaf athvarf og
vel tekið á móti mér, ekki síst af
Björgu. Hún virtist ekkert hafa á
móti enn einum strákgemlingnum
þótt nægir hafi verið þar fyrir. Fyrir
það hef ég alltaf verið henni þakk-
látur.
Félagsskapurinn sem þar var að
finna hefur dugað mér fram á fullorð-
insár og gerir enn. Þar átti ég líka
hauk í horni í þeim hjónum, Björgu
og Óskari, en þau hjálpuðu mér m.a.
með sumarvinnu í mörg sumur. Björg
í sláturhúsinu og Óskar við Fossa-
vatnsvirkjunina. Reyndar entist ég
ekki lengi í sláturhúsinu en Björg
stóð við sitt.
Það var alltaf líf og fjör í Aðal-
strætinu og mörg uppátækin sem
þeir bræður brölluðu. Aldrei varð ég
var við að strákapör okkar trufluðu
Björgu þó þau hafi ekki alltaf verið al-
veg sakleysisleg.
Frá því ég byrjaði að koma inn á
heimilið varð ég ekki var við annað en
Björg héldi vel utan um barnahópinn
sinn þó ekki hafi það alltaf verið auð-
velt. Heimilið var opið fyrir vinum og
vandamönnum og var þar því oft
margt um manninn. Lífsbaráttan var
fjölskyldunni í Aðalstræti á margan
hátt erfið, ekki síst Björgu. Henni
tókst ekki alltaf að takast á við erf-
iðleika hins daglega lífs.
Með þessum orðum langar mig að
þakka fyrir allt það góða sem ég fékk
að upplifa í Aðalstrætinu og var það
ekki síst Björgu að þakka. Mér finnst
ég enn heyra fallegan hlátur hennar
og finna fyrir gamansemi hennar sem
hún átti nóg af. Blessuð sé minning
góðrar konu.
Ég sendi börnum hennar, tengda-
börnum og barnabörnum mínar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Sigurður Sigurðsson.
Björg Rögnvaldsdóttir
Í dag er 3. maí, af-
mælisdagur tengda-
móður minnar Ingi-
bjargar Pálsdóttur sem lést þann 18.
apríl sl. Þegar við, hinn 14. apríl sl.,
sátum saman og minntumst 80 ára af-
mælis Tryggva þíns heitins, fengum
okkur tertu og spjölluðum, ásamt
börnum, tengdabörnum og hluta af
barnabörnunum, spurði ég þig hvað
við ættum að gera á þínu afmæli,
hvort það væri ekki bara önnur terta.
Þá svaraðir þú, að það væri nú ekki
gott að vita hvar þú yrðir þá. Fannst
þetta greinilega á þér. Þetta var ynd-
isleg stund sem við nutum öll og erum
þakklát fyrir í dag. Ég kynntist þér og
Tryggva fyrir um það bil 36 árum,
þegar ég fór að sverma fyrir syni ykk-
ar honum Tomma. Ung og feimin fór
ég að Björk, með honum. Þetta verð-
ur átak, hugsaði ég, að koma á nýtt
Ingibjörg Pálsdóttir
✝ Ingibjörg Páls-dóttir fæddist á
Syðri-Steinsmýri í
Meðallandi 3. maí
1919. Hún lést á
Heilbrigðisstofnun
Suðurlands aðfara-
nótt 18. apríl síðast-
liðins.
Útför Ingibjargar
fór fram frá Selfoss-
kirkju 26. apríl. sl.
heimili og aðlagast nýj-
um siðum. En raunin
varð önnur. Allt var svo
notalegt og móttökurn-
ar eins og að skríða í
fang minnar eigin fjöl-
skyldu. Heimilið var
hlýlegt og prýtt hand-
verki ykkar hjóna í
ýmsum myndum. Gest-
risni, góðvild og ein-
stök samheldni ykkar
kom víða fram. Hvort
sem þið hugsuðuð um
menn eða málleys-
ingja. Að taka á móti
gestum, sinna barnabörnunum og
bara bústörfin í heild sinni léku í
höndunum á ykkur eins og fallegt tón-
verk. Elsku Imba, það hafa fáir af-
kastað jafnmiklu og þú af ýmiskonar
handavinnu í gegnum tíðina og það
handverk sem þú hefur gert væri án
efa efniviður í heila verslun með
mörgum deildum. Þú hefur unnið allt
frá fínlegum bróderingum, tauþrykki,
púða- og perlusaumi til lopapeysu-
framleiðslu, flókalistaverka af ýmsum
gerðum og svo núna síðast glerlist,
sem þú naust þín alveg einstaklega
vel í, þar sem litirnir fengu að njóta
sín. Það sást líka í áhuga þínum á
blómum og skrautrunnum. Eftir að
þið fluttuð á Selfoss varst þú ótrúlega
lagin við að prýða litlu garðana þína,
bæði í Baugstjörninni og Græn-
umörkinni, með listmunum, fuglum
og blómum og gera þá að litlum
skrúðgörðum. Þú hafðir mjög gaman
af ferðalögum og kunnir vel að meta
góðan félagsskap. Mér verður oft
hugsað til Kanaríferðarinnar okkar
forðum þegar þú og móðir mín komuð
með. Þið mamma voruð svo skemmti-
lega sprækar þá. Að rölta um strönd-
ina, njóta sólarinnar og horfa á mann-
lífið var svo ógleymanlegt með ykkur.
Nú síðustu árin dvaldir þú í Græn-
umörk 5. Þar þótti þér gott að vera,
enda var íbúðin þín alveg einstaklega
vel staðsett. Svo varstu líka mjög
heppin með samferðafólk þar. Gott
fólk sem þú naust þín með í spilum og
spjalli. Spilafélagar þínir þar voru þér
mikils virði og gaman þótti þér að fá
karlana þína í kaffi og pönnsur. Alla-
vega sást á glampanum í augunum á
þér hverjir voru nýfarnir frá þér ef
leifar af pönnukökum voru á borðum
þegar við kíktum inn hjá þér. Það
verður tómlegt að geta ekki komið við
og notið gestrisni þinnar áfram og
horfa á þig leika við langömmubörnin
þín. Þau missa mikið og við öll. Ég
hefði gjarnan vilja knúsa þig í tilefni
dagsins, en vona að þú njótir þín með
gengnum ástvinum á æðri vegum.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem.)
Þín tengdadóttir,
Þórdís Pálmadóttir (Dísa).