Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.1956, Qupperneq 25

stingur honum í vasann og- hann kemur ekki upp aft-
ur, enda þótt Kalli tapi frá byrjun.
Jæja, klukkan fimm um morguninn er Kalli búinn að
tapa eitthundrað og þrjátíu þúsundum, sem er heil-
miklir peningar, enda þótt náungi spili upp á vöðvana,
og auðvitað veit Æki Grís, að það eru engar horfur á
að hafa eitthundrað og þrjátíu sent út úr Kalla Rosta,
hvað þá heldur svo mörg þúsund. Allir aðrir eru nú
farnir, og Æki vill loka. Hann er fús til að taka við
skuldamiða frá Kalla fyrir heilli milljón, ef því er að
skipta, til að losna við Kalla, en gallinn er sá, að i
þessum póker á náungi, sem tapar, kröfu á að fá end-
urgreiddar prósentur af tapinu, og Æki gerir ráð fyrir,
að Kalli sé vís að krefjast prósentanna, jafnvel þó hann
láti aðeins skuldamiða, og prósenturnar myndu setja
fyrirtæki Æka Grís á höfuðið.
Auk þess segir Kalli Rosti, að hann vilji ekki hætta
með tap undir þessum kringumstæðum, af því Æki sé
vinur sinn, svo hvað skeður nema Æki sendir út og
leigir spilasvindlara að nafni Gervi-Gullbjarg, sem tek-
ur að gefa kortin, og áður en nokkur veit af, hefur
hann gert Kalla Rosta skuldlausan með því að svindla
Kalla Rosta í vil.
Persónulega veiti ég spilinu ekki mikla athygli, en
fæ mér blund í stól úti í horni og hvíldin virðist lægja
blóðþrýstinginn ekki svo lítið. í sannleika sagt, ég tek
alls ekkert eftir blóðþrýstingnum í mér, þegar við Kalli
förum út frá Æka Grís, af því ég tel víst, að Kalli
leyfi mér að fara heim og ég geti farið að sofa. En
þó klukkan sé orðin sex og kominn bjartur dagur, er
Kalli enn fullur af fjöri og hann vill ekki heyra ann-
að en við förum í stað, sem kallaður er Bohemklúbb-
urinn.
Jæja, þessi hugmynd kemur blóðþrýstingnum í mér
aftur á hreyfingu upp á við, því Bohemklúbburinn er
ekkert annað en neyðarhola, þangað sem menn og kven-
menn fara, þegar alls enginn annar staður er opinn í
borginni, og þessari holu er stjórnað af náunga að nafni
Kuti Óhalló, og hann er talinn mjög slæmur að upp-
lagi. Það er öllum kunnugt, að náungi er vís til að
láta lífið í holu Kuta Óhalló, hvaða nótt sem er, jafn-
vel þó hann geri ekki annað af sér en drekka veigar
Kuta Óhalló.
En Kalli Rosti krefst þess að fara þangað, svo auð-
vitað fer ég með honum, og í fyrstu er allt kyrrt og
friðsamlegt, nema hvað þarna er fullt af piltum og
stúlkum í samkvæmisklæðum, eftir að hafa verið í næt-
urklúbbunum alla nóttina og hafna þarna að lokum.
Kalli Rosti og Kuti Óhalló fá sér snafs saman úr flösku,
sem Kuti hefur í vasanum, til að rugla henni ekki sam-
an við veigarnar, sem hann selur gestunum, og þeir
eru að rifja upp gamlar endurminningar og ævintýri,
þegar fjórir löggar, óeinkennisbúnir, koma allt í einu
inn.
Nú eru þessir löggar ekki að störfum og ætla engum
wein að gera og vilja einungis fá sér einn eða tvo
snafsa áður en þeir fara heim, og allar líkur mæla með
tví, að þeir taki ekkert eftir Kalla Rosta, ef hann er
stilltur, enda þótt þeir viti vissulega vel hver hann er,
°S myndu með mikilli gleði smella á hann gömlu arm-
böndunum, ef þeir hefðu fáeinar kærur á hann, sem
VÍKIN G U R
þeir ekki hafa. Svo þeir skeyta honum engu. En ef það
er nokkuð, sem Kalli Rosti hatar, er það löggi, og hann
gefur þeim illt auga frá þeirri stundu að þeir setjast,
og allt í einu heyri ég hann segja við Kuta Óhalló:
„Kuti“, segir Kalli, „hver er fallegasta sjón í heimi?“
„Ég veit ekki, Kalli“, segir Kuti. „Hver er falleg-
asta sjón í heimi?“
„Fjórir dauðir löggar í röð“, segir Kalli.
Jæja, við þetta þoka ég mér persónulega í áttina til
dyranna, af því ég óska aldrei að lenda í neinu klandri
við lögga, allra sízt fjóra lögga, svo ég sé ekki allt, sem
fram fer. Allt, sem ég sé, er að Kalli Rosti grípur um
stóran fót, sem einn lögginn sparkar að honum, og svo
virðist allt fara í eina bendu og menn og kvenmenn
æpa og öskra, og blóðþrýstingurinn í mér stígur upp í
sennilega milljón.
Ég fer út um dyrnar, en ég hef mig ekki burt undir
heldur stend og hlusta á það, sem gerist inni, hvað ekki
hljóð. Ég er ekkert hræddur um að upphefjist skothríð,
því Kalli Rosti er of sniðugur til að skjóta lögga, sem
er versti verknaður, sem hægt er að fremja í þessari
borg, og löggarnir eru ekki líklegir til að byrja að
skjóta, því þeir vilja ógjarnan láta vitnast, að þeir séu
á öðrum eins stað og Bohemklúbbnum í frítímum sín-
um. Svo ég geri ráð fyrir, að þeir jafni ágreininginn
með berum höndunum.
Að lokum dregur úr háreystinni inni, og allt í einu
opnast dyrnar og út kemur Kalli Rosti, burstandi sjálf-
an sig hér og þar með höndunum og ufar ánægður að
sjá, og áður en hurðin lokast aftur, kem ég snöggvast
auga á marga kóna liggjandi flata á gólfinu. Auk þess
heyrast enn óp og köll í mönnum og kvenmönnum.
„Jæja, jæja“, segir Kalli Rosti, „mér dettur í hug,
að þú sért stunginn af, og ég er rétt í þann veginn að
verða argur, en þarna ertu þá. Látum oss fara burt úr
þessari holu, því það er svo mikill hávaði inni, að mað-
ur getur ekki heyrt sjálfan sig hugsa. Förum heim til
mín og látum hana gömlu mína elda okkur eitthvað í
svanginn, og svo getum við fengið okkur blund. Svo-
lítið af fleski og eggjum er ekki svo afleitt fyrir okkur
núna“.
Jæja, flesk og egg virðist mér girnilegt í meira lagi
á þessum tíma, en mig langar ekki að fara heim til Kalla
Rosta. Að því er mig snertir, er ég búinn að fá nóg af
Kalla Rosta til að endast mér langan, langan tíma, og
mig langar 'ekki að blanda mér í heimilislíf hans að
neinu ráði, enda þótt satt að segja sé ég töluvert undr-
andi að heyra, að hann eigi nokkurt slíkt líf. Ég trúi
ég hafi þó einhvern tíma heyrt, að lvalli Rosti kvæntist
barnæskuvinstúlku sinni og búi einhvers staðar við Tutt-
ugustugötu, en enginn veit raunar mikið um þetta, og
allir telja víst, að sé það satt, hljóti konan hans að lifa
hroðalegu hundalífi.
En þó mig langi ekki heim til Kalla, get ég ekki vel
neitað kurteislegu boði að borða egg og flesk, einkum
af því Kalli horfir á mig afar undrandi yfir því, að ég
skuli ekki sýna neinn gleðivott, og ég skil, að það eru
ekki allir, sem hann býður heim til sín. Svo ég þakka
honum fyrir, og segi, að það sé ekkert fremur sem ég
geti óskað mér en flesk og egg, eins og konan hans
Framhald.
1B5