Samvinnan


Samvinnan - 01.09.1950, Blaðsíða 29

Samvinnan - 01.09.1950, Blaðsíða 29
(Niðurlag.) ann, og af því að eg vonaði, að þú mundir með þessu móti, fyrr eða síðar, sannfærst um ást mína og tryggð. Eg hélt, að þetta væri hin eina rétta leið, og eg gekk þennan þrönga og þyrnótta veg þín vegna, Sölvi, þótt sporin væru stundum þung. Og allt þetta gerði eg aðeins vegna þess, að eg elskaði þig. En þú — þú, sem lagðir aðeins æ þyngri byrðar á herð- ar mér, — elskaðir þú mig? — Það liggur við, að eg sé tekin að efast um það!" Hafnsögumaðurinn stóð um stund orðlaus og næstum sem þrumu lostinn af þessari skyndilegu og óvæntu árás og einarðlegðu reikningsskilum. Honum var það mikil nýlunda að líta á málin frá þessari hlið og skyndilega varð honum ljóst, að hún kynni að hafa gilda ástæðu til að sjá hlutina í þessu ljósi frá sínu sjónarmiði. Það var þó tals- verð beiskja í röddinni, þegar hann svaraði: „Því miður er alltof mikið hæft í því, sem þú segir, Elísa- bet. — Eg veit líka fullvel, að óbreyttur, fátækur sjómaður var ekki við þitt hæfi — eg hef alltaf vitað það, allt frá þeirri stundu, að við trúlofuðumst. — Manstu, þegar þú stóðst framan við málverkið af van Spyck úti í Amsterdam forðum? Þá var mér ljóst, að slíkan mann hefðir þú átt að eignast. — Eða um borð í „Apolló", þegar þú dáðist svo ákaft að „Norðstjörnunni"? Þá fann eg í hljóði til þess sama, og mér varð svo mikið um þann seinfengna skilning á því, hver hafði átt að vera þín réttmæta stétt og staða í lífinu, að eg sigldi skútunni eins og óður angurgapi út í bráðan voðann með þeim afleiðingum, sem þér eru sjálf- sagt enn í fersku minni." „Slövi!" hrópaði hún í örvæntingu. — ,,Þú veizt það vel, að þú værir hvorki stærri né meiri í mínum augum, þótt þú værir flotaforingi, heldur en þú ert nú — sem óbreyttur hafnsögumaður. — Var það ekki einmitt þú, sem varst mér í huga, þegar eg horfði á myndina af van Spyck — að engum væri fremur treystandi til þess að leika afreks- verk hans eftir en einmitt þér. — Og var mér ekki einnig hugsað til þín, þegar eg sá „Norðstjörnuna" sigla fram hjá undir fullum seglum. Þá var mér það efst í huga, að engum skipstjórnarmanni hæfði svo glæsilega skip betur en þér, og að fátæki skipstjórinn á „Apolló" væri þó meira virði í mínum augum en öll sú glæsta sigling undir annarri og óverðugri stjórn!" Enginn getur lýst þeim ósegjanlega fögnuði sem gagntók hafnsögumánninn á þessu augnabliki — þegar hann heyrði konuna, sem hann unni, lýsa því svo óskorað og einarð- lega yfir, að hann — og enginn annar en hann sjálfur — hefði ávallt verið hetjan í öllum hennar dagdraumum. Eins og alltaf endranær, þegar hann heyrði hana segja eitthvað af fullum sannfæringarkrafti, trúði hann hverju hennar orði. Og honum fannst hann vera heimskasta skepnan sem guð hefði nokkru sinni leyft að stíga á jörðina. Ósjálf- rátt breiddi hann faðminn út á móti henni til þess, að dæmi Alkibiadesar forðum, að ljúka deilunni við eiginkonuna með því að hefja hana upp á örmum sér og bera hana frá dómþingi hinna ákærðu heim í hús sitt og taka hana í fulla sátt. En honum féllust hendur, þegar hún hélt áfram með þungri alvöru og ásökun: „Nei, Sölvi! — Það er ekki þetta, sem allt veltur nú á, heldur hitt, að þú hefur aldrei treyst mér og trúað. — Og eg segi þér það nú, af því að það er heilagur sannleikur, að það grær aldrei um heilt á milli okkar framar, ef þú get- ur ekki útrýmt hverjum skugga af þessum óverðskuldaða grun úr hugskoti þínu. — Skilur þú það ekki enn, að það er friðurinn við heimilisarin okkar, sem er hér í húfi og allt veltur á? Og fyrir heimilisfriðinn hef eg barizt öll þessi ár. Hans vegna hef eg reynt að þola það, sem eg hef raunar aldrei haft skap til að sætta mig við annars. — Ef þú skilur þetta ekki enn, Sölvi, þá — þá hjálpi guð bæði mér og þér!" Hún hafði talað miklum sannfæringarkrafti. En nú þagnaði hún skyndilega og sneri baki við honum og starði þögul og örvæntandi inn í eldinn á hlóðunum. Hann stóð einnig þögull við hlið hennar sem þrumu lostinn og dirfð- ist naumast að líta á hana, svo mjög hafði a'llt, sem hún hafði gert uppskátt á þessari stundu, fengið á hann. Víst var það allt satt og rétt, sem hún hafði sagt. Og fyrir hug- skotsaugum sá hann sjálfan sig standa svo óendanlega eig- ingjarnan, hrokafullan og lítinn í samanburði við þessa miklu ást, langlundargeð og fórnarlund. Og víst var hann bæði of mikillátur og sómakær til þess að viðurkenna ekki villu sína hiklaust og opinskátt, þegar honum var sjálfum orðið Ijóst, hversu hrapallega honum hafði skjátlast. Hann gekk hljóður út að glugganum og stóð þar hugs- andi um stund. „Elísabet!" sagði hann loks hógværlega. „— Þú veizt þó mætavel, að þú hefur verið mér allt í þessum heimi. Eg veit líka, hvernig á því stendur, að eg hef gert þér svo rangt til. Og eg skal fúslega játa það fyrir þér nú, þótt eg standi þar með afhjúpaður sem aumlegt smámenni í þínum aug- um. — Já, Elísabet. — Eg hef aldrei þorað að treysta þér til fulls, að eg einn ætti hjarta þitt og hug þinn allan, síð- an —", — hann hikaði við og stamaði á þeirri játningu, sem honum fannst svo auðmýkjandi „— síðan þú varst heit- bundin sjóliðsforingjanum forðum. — Það hefur alltaf ver- ið eins og opið sár í sálu minni. Og eg hef aldrei getað var- 29

x

Samvinnan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Samvinnan
https://timarit.is/publication/340

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.