Vikan - 09.05.1968, Blaðsíða 43

Mótmælendurnir umkringdu hann þegar i stað; þeim stóð ekki á
sama að sjá hvernig hann hafði enn áhrif meðal áhafnar sinnar, þrátt
fyrir allt.
Manigault hélt pistólu að baki hans. — Reynið nú ekki að ögra okkur
herra. Þótt við höfum enn ekki ákveðið hvað við ætlum að gera við
yður eruð þér nú i okkar höndum og við látum yður ekki komast undan.
—• Ég er ekki svo heimskur að ímynda mér það, ekki að svo búnu
að minnsta kosti. Mig langar bara að kanna sjálfur ástandið.
Hann gekk fram á pallinn, rólegur og fumlaus, þótt múskettum og
pistólum væri beint að honum og hallaði sér upp að því sem eftir var
af gylltu handriðinu, en hluti af þvi hafði orðið sjónum að bráð meðan
stormurinn geisaði.
Nú mátti Joffrey de Peyrac glöggt sjá þann skaða sem skipið hafði
orðið fyrir. Seglin héngu rifin niður með möstrunum og sum voru kom-
in 1 vonlausa hnúta á kaðalendum og sveifluðust um, hættuleg hverj-
um þeim sem vrði fyrir þeim. Frammi í stafni lá framsiglan höggvin
með öllum seglum og kaðlar og segl lágu um allt þilfar, svo hið glæsi-
lega skip Gouldsboro var likast flaki sem sjórinn hefur gert að bráð
sinni.
Þótt orrustan hefði staðið stutt hafði hún verið ofsafengin og bætt
enn á þá eyðiieggingu sem stormurinn hafði valdið. Líkum var stráð
á þilfarið og uppreisnarmennirnir voru þegar teknir að kasta þeim
kæruleysislega fyrir borð.
— Já, ég skil, sagði Rescator lágt.
Hann leit upp og sá hina nýju áhöfn innan um kaðlana í þeim tveimur
möstrum sem eftir voru. Þeir voru ekki margir en þeir virtust önnum
kafnir við að greiða seglin, greiða flækjur og ganga frá nýju i staðinn
fyrir það ónýta. Sumir hinna ungu mótmælendadrengja voru nú að fá
sína fyrstu lexíu sem seglamenn. Þeir unnu ekki hratt, en hafið var
aftur orðið kyrrt eins og myllutjörn og virtist reiðubúið að gefa ný-
liðunum nokkurn tíma til að læra sitt starf.
Á stjórnarpallinum hafði Le Gall, sem laumaðist þangað í morgun-
þokunni og skaut Jason, tekið sér í hönd kallara hans. Manigault hafði
trúað Le Gall fyrir skipinu, því hann vissi meira um sjóinn og siglingu
en nokkur þeirra hinna.
Briage var við stýrið. Allir mennirnir frá La Rochelle höíðu eitthvað
átt við sjó og höfðu hugmynd um hvað til þeirra friðar nú heyrði og
þótt Gouldsboro væri stórt skip, ættu þeir að geta ráðið við það með
tuttugu sjómenn sem höfðu tekið þátt í uppreisninni, ef þeir gæfu sér
ekki tíma til hvíldar .... og ef að . ...
Rescator sneri sér að mótmælendunum og brosti enn: — Vel gert,
herrar mínir. Ég sé að þið hafið skipulagt þetta mjög vandlega. Þið
gátuð hagnýtt ykkur þá staðreynd að menn minir voru örmagna eftir
heila nótt í baráttu við að bjarga skipinu, lífum sinum og þá ykkar um
leið og reyndu nú að njóta nokkurrar hvíldar; höfðu aðeins skilið
nokkra félaga sína eftir á vakt. Það hlýtur að hafa orðið ykkur til
mikillar hjálpar í sambandi við sjóránsáætlun ykkar.
Eðlisrautt andlit Manigaults varð jafnvel enn rauðara við þessa
móðgun.
— Sjóránsáætlun! Þetta er nú að rangsnúa hlutunum.
—■ Er það? Hvað annað getið þið kallað það að leggja undir sig með
valdi eigur annarra, sem i þessu tilfelli eru skip mitt.
—• Skip sem þér stáluð frá öðrum. Þér lifið á ránum.
— Þið mótmælendurnir eru ákaflega hugmyndaríkir í dómum ykkar.
Skreppið aðeins til Boston og þér munuð komast að því að Gouldsboro
var smíðuð þar. samkvæmt teikningu sem ég hafði sjálfur gert og ég
galt fullu verði og út í hönd fyrir smíðina.
— Þá hefur gjaidmiðillinn verið tortryggilegur, þorum við að full-
yrða.
— iHver meðal okkar getur gortað að því að gullið í pyngju hans
komi frá algjörlega flekklausri lind? Eru ekki auðæfi yðar sjálfs,
Monsieur Manigault, arfur frá hinum guðhræddu forfeðrum yðar, sjó-
ræningjunum og kaupmönnum í La Rochelle? Og er hann ekki vökvaður
með tárum og svita þúsunda og aftur þúsunda svartra þræla, sem
þér hafið keypt á Guineuströnd og selt i Ameriku?
Hann hélt áfram að halla sér fram á liandriðið, brosti enn og spjallaði
ieins og hann sæti inni í setustofu, fremur en stæði á illa förnu skipi,
frammi fyrir yfirvofandi diauða.
— Ég sé ekkert skyit með því, sagði Manigault undrandi. ■— Ekki
fann ég upp þrældóminn og þar að auki þarf Ameríka mikið af þrælum
og ég sé henni fyrir þeim.
Rescator rak upp svo snöggan og móðgandi hlátur að Angelique tók
fyrir eyrun. Hana iangaði að hlaupa til hans, handviss um að þessi
ósvifni mvndi leiða af sér skot frá Manigault, en ekkert gerðist. Mót-
mælendurnir voru eins og heillaðir af persónuleika hans. Angelique
fann eins og straum geisla frá honum. Hann hafði vald á þeim af ein-
hverju, ósýnilegu afli og tókst að gera þá óvitandi um hvar þeir voru
og hvað var að gerast.
— Ó, hin órannsakanlega, hreina samvizka hinna réttlátu, sagði hann,
þegar hann náði andanum aftur. — Þegar maðurinn er viss um að hann
hafi séð ljósið, hvað getur þá raskað trú hans á réttlæti þess sem hann
gerir. í krafti þess ljóss? En nóg um það, sagði hann með kæruleysis-
legri og valdsmannslegri handahreyfingu, hreyfingu hins fædda aðals-
manns. — Það er hrein samvizka sem helgar meðalið, og samt, ef það
sem þið hafið nú gert er ekki hreint sjórán, hvernig getur það þá rétt-
lætt þau orð ykkar að svifta mig öllum mínum eigum og jafnvel lífinu.
— Þér höfðuðu í hyggju að fara með okkur annað en við ætluðum
■— til Santo Domingo.
Rescator svaraði ekki. Dökk, leiftrandi augu hans viku aldrei af
aindliti Manigaults. Þeir störðust í augu og sá myndi sigra sem kæmi
Ihinum til að líta undan.
— Svo þér neitið því ekki, hélt Manigault áfram sigri hrósandi. —
Sem betur .fór sáum við við yður. Þér ætluðuð að selja okkur.
— Huh! Er ekki þrælasala fyllilega góð og heiðarleg fjáraflaleið að
yðar mati? En þér hafið rangt fyrir yður. Mér kom aldrei til hugar
að selja ykkur. Mér geðjast engan veginn að hugmyndinni. Ég hef enga
hugmynd um hvað þið eigið í Santo Domingo, en min auðæfi eru miklu
meiri en allt það samanlagt, sem finnst á þeirri litlu eyju og það sem
ég hefði getað fengið fyrir ykkar vesælu mótmælendaskrokka, hefði
aldrei getað bætt hægilega miklu við auðæfi mín. til að fá mig til að
fylla skip mitt af slíkum flokki, sem ykkur og ykkar fjölskyldum. Ég
hefði jafnvel gefið mikið til að vera laus við ykkur, bætti hann við
•se.
■ *
mjólkin
bragðast
með
bezt
'NESQU/K
NESQU/K
KAKODRYKKUR
1.
2.
3.
og þú getur búið þér til
bragðgóðan og fljótlegan
kakoarykk
Hella kaldri mjólk í stórt glas.
Setja 2—3 teskeiðar NESQUIK út í.
Hræra. Mmmmmmmmm.
með tvíræðu brosi. — Þið liafið allt of háar hugmyndir um það hvað
hægt væri að fá fyrir ykur, meira segja þér Monsieur Manigault, þrátt
fyrir alla yðar reynslu, sem kaupmaður með mannlegt hold.
— Nú er nóg komið! hrópaði Manigault í bræði sinni. — Það er
heimska að standa hér og hlusta þannig á yður. Og ósvifni yðar bætir
ekki um íyrir yður. Við erum að verja líf okkar sem þér ætluðuð að
ráða yfir. Allt það óréttlæti sem þér hafið sýnt okkur...
— Hvaða óréttlæti?
De Peyrac greifi stóð þarna þráðbeinn í baki með harðan svip á
andlitinu. Þeir stóðu þöglir frammi fyrir leiftrandi augum hans.
— Hef ég sýnt ykkur meira óréttlæti en drekar konungsins, þegar
þeir þeystu á eftir ykkur með brugðna branda. Herrar mínir, minni
yðar er afar lélegt, eða ef til vill eruð þið aðeins vanþakklátir. . . Svo
bætti hann við:
—• Svona, starið ekki á mig með þessum æðisgengnu augum, eins og
ég hafi ekki skilið hvernig ykkur leið. Ég skil það, já, svo sannarlega!
Og ég veit nákvæmlega hvað ég hef gert ykkur. Eg hef tekið ykkur
um borð í skip með fólki, sem er ólíkt ykkur sjálfum. Þeir eru fulltrúar
hins illa í augum ykkar og þeir hafa sýnt ykkur velvild. Maðurinn óttast
ævinlega það sem hann ekki skilur, og þó voru það þessir Márar, þessir
vantrúarhundar, óvinir Krists, sem ég hef um borð hér, þessir ólifnað-
18. tw. VIKAN 43