Vikan - 10.07.1969, Blaðsíða 46

Ulira CLINEIC MNIN HNNS 900
Ralph Cline, brosmildur maður
um fertugt, lifir fyrir börnin sín
— 900 talsins. Jú alveg rétt,
900; Ralph er skólastjóri Villa
Heights barnaskólans í Char-
lotte, Norður-Karolínu í Banda-
ríkjunum, og kallar nemendurna
börnin sín.
Honum er lítið gefið um að
sitja við skrifborðið sitt, og
stjórna skólanum þaðan, svo
mestum hluta dagsins eyðir hann
með kennurum og nemendum
skólans á göngunum eða þá í
skólastofunum sjálfum, veitandi
alla þá hjálp sem í hans valdi
stendur.
Á hverjum degi bregð.ur hann
sér í mörg líki, svo hann megi
verða börnum sínum sem mest
aðstoð. Hann getur verið sálfræð-
ingur, leiðbeinandi, foringi, lög-
regluþjónn og sannur vinur —
allt á sama klukkutímanum. Að-
ferð Ralphs er mjög áhrifarík og
mikilvæg í skólanum hans; Villa
Heights barnaskólanum, sem er
í fátækrahverfi Charlotte.
Margir nemenda skólans koma
frá heimilum sem hafa upp á
lítið að bjóða; hvorki í verald-
legum gæðum né öðru. Mörg
þeirra eru vannærð þegar þau
koma í skólann, svo Ralph hefur
komið því svo fyrir að börnin
fá nú ókeypis hádegisverð í
skólanum, og mörg þeirra njóta
þar einnig morgunverðar.
„Hvernig er hægt að búast við
góðum árangri hjá svöngu
barni?“ spyr hann.
Á svipaðan hátt og í tugum
annarra skóla, fyrir sams kon-
ar börn í Bandaríkjunum, vantar
mikið upp á, að nóg sé til af
tækjum og nauðsynlegustu
kennslugögnum í Villa Heights,
en það virðist aðeins hafa þau
áhrif á Ralph, að hann fyllist
eldmóði til að gera enn meira
fyrir börnin sín, sem sitja þétt
í yfirfullum skólastofunum. „Ég
fæ sting í hjartað,“ segir hann,
„ef ég veit af einhverju barni
sem hættir að læra, því í mörgum
tilfellum er skólaganga eini
möguleikinn sem það hefur til
að komast af.“
Það eru óskráð lög í Villa
Heights, að kennarar og nem-
endur eru þar til að læra. Lög,
sem veita börnunum ánægju af
því að vinna sjálfstætt og gera
uppgötvahir sjálfstætt. Og eldri
nemendurnir taka þátt í kennslu
þeirra yngri, þannig að í raun og
veru er þetta ein stór fjölskylda
— og Ralph er pabbinn. En í
stað þess að skipta nemendunum
í bekki eftir aldri, er það gert
eftir hæfileikum þeirra og getu.
Nýbreytnin dregur einnig stór-
lega úr agabrotum. Einn kenn-
arinn kom til Ralphs og kvart-
aði yfir því að ekki væri nokkur
stundlegiu friður í fyrstu
kennslustund eftir mat, þar sem
börnin væru sífellt að sprengja
matarpokana sína. „Gefðu hverju
barni blað, sem á eru skrifuð
fimm orð,“ sagði Ralph, „og
hvert þeirra sem getur borið þau
öll fram óaðfinnanlega, má
sprengja pokann sinn.“ Börnin
voru stórhrifin.
Ralph og kennarar skólans
leggja sig alla fram til að byggja
upp sjálfstraust barnanna, og
þeir eyða miklum tíma í að
finna svörin við ýmsum sál-
fræðilegum vandamálum, eins og
til dæmis vandamáli Önnu, sem
var vön að segja vlð alla gesti
sem inn í skólastofuna komu:
„Ég er ljót.“ Ef til vill var það
ekki svo fjarri sanni, en Ralph
krefst þess af kennurum sínum,
að þeir svari börnunum á kær-
leiksríkan hátt. „Þau vita hvort
manni er sama um þau eða ekki,“
segir hann. „Börn sjá í gegnum
kennara sinn eins og þau væru
röntgen-myndatæki.“
Ralph leggur mikið upp úr
aga, en hann er enginn harðstjóri.
Ef eitthvert vandamál rís, tekur
hann því eins og ástríkur og
reyndur faðir. Dag einn var John
Caldwell sendur til skrifstofu
hans fyrir hrekki. „John,“ byrj-
aði Ralph, „hvers vegna grætt-
ir þú Beverly? Bara stríðni, ha?
Jæja, John, þegar tárin byrja að
renna, þá heitir það bara ekki
að stríða lengur, heldur að særa.
Þú særðir Beverly. Farðu nú og
reyndu að bæta henni það upp
á einhvern hátt.“ Ralph er full-
viss um, að með því að taka
vandamálin svona, átta börnin sig
á að kennaranum þykir ekki að-
eins vænt um þau þegar þau
hafa gert eitthvað gott, heldur
líka þegar þau hafa gert eitthvað
miður gott.
Tilraunir Ralphs Cline eru
sannarlega spor í rétta átt, og
margir aðrir skólastjórar í
Bandaríkjunum hafa þegar tek-
ið upp ýmsar af þeim nýjungum
sem hann notar við kennsluna,
en ekki nógu margir. En allt
stefnir þetta í sömu áttina — þá
einu réttu. ýr
Hér ræðir hann við einn sem var vis-
að úr kennslustund.
Raiph hefur náð mikilli leikni í að geta
lesið af andlitum nemenda sinna hvort
þcir eru sekir eða saklausir. Hér grand-
skoðar hann cinn piltinn, sem var ákærð-
ur fyrir að hafa truflað kennslustund
hvað eftir annað.
Þessi litla stúlka hafði lent í áflogum úti
á lciksvæðinu, og Ralph reynir að graf-
ast fyrir um orsakirnar.
46 VIKAN 28-tbL