Vorið - 01.06.1953, Side 9

VORIÐ
47
Komdu nú, við verðum að koma
öllu í lag liérna, áður en hann
kemur ,og ilott verður það að
vera, svo að honum lítist reglu-
lega vel á sig.
FRÆNKA: Já, auðvitað.
MÓÐIRIN: Og börnin verða að
íara í sparifötin sín. Við verðunr
annars að funsa okkur og punta
öll saman Komdu. nú t)ara.
FRÆNKA: Hvaða, hyaða, það get-
ur ekki bráðlegið á. Trína hlýtur
að konra bráðum, og það er hún,
sem verkin .á að vinna, en ekki
við.
MÓÐIRIN: Jú, jú, en þú skilur
samt, að við verðum, — að það er-
um við, sem verðum að skipu-
leggja allt. og gera það eins flott
og hægt er. Því glæsilegri sem
móttökurnar verða, því vissari
getum við verið um að fá eitt-
hvað aftur í staðinn hjá frænda.
FRÆNKA: Já, það segirðu alveg
satt. Komdu þá. (Báðar fara
fram.)
(Eiríkur og Finnur koma rétt
á eftir.)
FINNUR: Jæja, nógu vel gekk nú
þetta. Hugsaðu þér bara, að
Trína trúði því, að bréfið væri
frá Marteini frænda. Það lá nú
annars við, að ég vorkenndi
henni, hún varð svo afar glöð. Það
var svo sem nógú smellið, að við
skyldum skrifa lrenni, að frændi
hefði orðið svo skotinn í henni,
þegar hann sá myndina af henni.
EIRÍKUR: Auminginn, hún er svo
trúgjörn og góð í sér. Bara að
þetta komist nú ekki upp.
FINNUR: Upp á einhverju urðurn
við að finna til að fá hana til að
koma heim aftur.
EIRÍKUR: Hefurðu uppkastið að
bréfinu, Finnur?
FINNUR: Já, hérna er það.
EIRÍKUR: Lestu það aftur, Finn-
ur, það var svo skemmtilegt.
FINNUR: Jæja. (Les): Kæra
fröken Trína. Ég kent í heimsókn
til Bergshjónanna í dag. Ég hef
heyrt, að þér séuð svo góð og
etskuleg, eins og tíka myndin yð-
ar ber með sér. Ég hlakka til að
sjá yður, og vona, að yður sé
sama í huga. Kær kveðja frá
Marteini fænda frá Ástralíu.
EIRÍKUR: Veslings Trína, held-
urðu að hún verði voðalega reið
við okkur?
FINNUR: Við skulum ekkert
kvíða því. En nú er einhver að
koma, og þá er bezt að fela bréf-
ið.
(Eva og Lísa koma inn).
EVA: Ætlar Trína.áð koma?
EIRÍKUR: Þó það nú væri.
LÍSA: Það var svei mér flott.
FINNEIR (hreykir sér): Hérna eru
piltar, sem kunna að snúa snældu
sinni. Þið rennið ekki grun í,
hve mikið þið eigið okkur að
þakka.
EVA: Jú, ætli það ekki, ég vildi
bara —