Vorið - 01.06.1953, Qupperneq 16

54
V O R I Ð
„Ég skal fara með það, mamma
mín.“
„Heldurðu að þú getir farið einn
fram að Grund, blessað barn?“
„Já, ég fer bara á hjólinu mínu og
fæ Dadda með mér.“
„Það er nú varla, að ég þori að
senda þig. Þið verðið þá að fara
gætilega, svo að þið verðið ckki fyrir
b.ílunum.“
„Við skulum fara gætilega."
Steini tók við skeytinu og' hvarf
svo út úr dyrunum. Mamma hans
skildi ekkert í, ltvað drengurinn var
viljugur að fara sendiferðir.
Um kvöldið, þegar Steini var að
lesa í skólabókunum sínum, fór
mamma Iians að tala um þetta.
„Þú veizt ekki af hverju ég er svo
viljugur, mamma. Það er allt stúk-
unni að þakka.“
„Það er gott. Ég vildi að það héld-
ist.“
„Heldurðu annars, að ég megi
ekki segja umgangsorðið, mamma,
ef ég hvísla því að þér, og enginn
annar fær að heyra það?“
„F.r það ekki óleyfilegt, góði
minn?“
„Frn mig langaé svo að segja þér
það. Ég held, að gæzlumaðurinn
verði ekkert vondur, þó að ég segi
mömmu minni umgangsorðið.“
„Jæja, þú ræður því, góði minn.“
Steini fór til mömniu sinnar og
hvíslaði að henni: „Hjálpaðu
mömmu!“
„Þetta er fallegt umgangsorð,
Steini minn. Nú skil ég hvers vegna
þti hefur verið svona viljugur að
fara fyrir mig í sendiferðir.“
Um hádegisbilið daginn eftir,
þegar pabbi Steina ætlaði að taka
pípuna sína, var hún horfin.
„Hver hefur tekið pípuna mína?“
„Ég hef ekki séð hana,“ sagði
mamma.
En Steini var dálítið vandræða-
legur, þar til liann sagði: „Ég tók
liana, pabbi minn.“
„Hvar léztu hana?“
„Ég lét hana í miðstöðina.“
„Hvers vegna gerðirðu þetta,
strákur,“ sagði pabbi hans dálítið
byrstur.
„Þú sagðir í gær, að það væri bara
slæmur ávani að reykja, svo að mér
fannst, fyrst ég er nú kominn í
barnastúku, að ég yrði að hjálpa þér
að venja þig af því.“
Pabbi lians varð fyrst dálítið
strangur á svipinn, en hugsaði sig'
um dálitla stund, þar til hann sagði:
„Þú hefur rétt fyrir þér, drengur
minn. Ég ætla ekki að kaupa aðra
pípu.“ E. S.
Stjáni stígur upp í strætisvagninn.
Þar er dálítið þröngt. Hann sezt í bekk,
þar sem fimm eru fyrir. En honum
finnst þröngt um sig.
„Ja, þvílík vitleysa,“ segir hann við
sjálfan sig. „Hér sitjum við sex í sama
bekk, en þarna fyrir framan mig sitja
aðeins fimm.“ Og svo flutti Stjáni sig í
næsta bekk fyrir framan.