Vorið - 01.06.1953, Blaðsíða 19

V O R I Ð
57
íslcnzkur sveitabœr.
Ir þar aftur. Þeir tíndu upp fræ-
^ornin ótt og títt, hlupu ura og
tlr*du. Þetta er víst bezti fugla-
n*atur.
— Ó ,hvað þeir tína ótt og títt,
'Ogsaði drengurinn og horfði hug-
janginn á þessa ötulu íslendinga
Jera sig um eftir björginni, atorku
l'oirra, snarleika þessara Frónbúa
Vl® að seðja sultinn, bjarga sér.
En hvað var nú þetta? Fugl kom
trir* flögrandi móti hríðinni, dálítið
jtlCrri fugl en hinir, lágfleygur og
'dsulegur fugl, sezt á skaflinn inn-
'lri U'm hina. En hann hefur sýnilega
|Eki ]yst ;i þessu eins og þeir. Þarna
^toPpaði hann. til og frá um stund.
v° tók hríðin hann og hrakti hann
sér. Loks varð fyrir honum
°rrukassi, er einhvern tíma hafði
e>ið reistur upp á röð. Þar fann
hann afdrep og hnipraði sig niður
í liléið. Þetta var þiostur.
Doddi gekk á eltir föður sínum
að hestlnisinu. Út úr því hafði verið
mokað stórum haug fyrr um vorið.
Hiti hafði myndast í taðinu og var
haugurinn því auður þeim megin,
er sneri undan veðrinu, enda hafði
stroka fram með húshorninu svifað
fönninni þaðan.
Sigurður var búinn að hára hest-
imura.
— Sjáðu, sagði liann og benti
drengnum á hesthúshauginn.
Snnnan í honum kúrði urtönd og
stelkur. En skógarþröstur krafsaði
upp áburðinn á milli þeirra. Þau
voru öll á þíða blettinum, auða.
— Við skulum búa til betra
skjól sagði bóndinn. Hann téik
spaða og gekk þangað. En fuglarnir