Vorið - 01.06.1953, Síða 26

04
VORIÐ
ótta, skelfilegum ótta og fer að
gráta. Nú gráta þau bæði, hvort í
kapp við annað, þessi einmana
börn. Þau leggjast niður og grúfa
andlitið í jörðina. Grátur þeirra er
sár og berst út í kyrrðina.
Eftir litla stund rís Siggi upp.
Hann hugsar ráð sitt á ný. Hann er
votur á maganum, af því að liggja í
blautu grasinu.
Gerður liggur enn og grætur.
Siggi reisir hana upp. Nú fer liann
að reyna að átta sig, en getur það
ekki. En kyrr getur hann ekki ver-
ið. Það er eins og eitthvert ómót-
stæðilegt afl togi Iiann til sín.
Þau halda nú af stað út í þokuna
og leiðast. Þau ganga lengi, lengi og
gráta hljóðlega.
Tíminn líður. — Þeim finnst heil
eilífð vera liðin, þegar telpan grillir
einhverja þúst fram undan. Hún
grípur í bröður sinn og bendir út í
þokuna. Siggi hrekkur við, en áttar
sig ogrýnir út í þokuna. Jú jiað var
alveg rétt, þarna var einhver bygg-
ing. Þau hlaupa nú í áttina þangað.
þetta var fjárhús, en þau þekktu
það ekki.
Ný von vaknar. Þau opna hurð-
ina, sem var lokuð með klúru. Það
hriktir draugalega í ryðguðum hjör-
unum. Þau ganga inn í húsið. Þi. fur
af mygluðu heyi berst á móti þeim.
Þau kenna geigs. Inni er kolsvarta
myrkur. Þegar augu Jreirra venjast
myrkrinu, sjá Jiau, að það er lítil
hlaða inn af fjárhúsinu. Það er hey-
stabbi í hlöðunni. Þau hreiðra um
sig í heyinu og hjúfra sig livort að
öðru.
Þeim finnst furðu notalegt að
liggja í heyinu, en samt eru Jrau
hálfsmeyk. Þau eru þreytt. Eftir lít-
inn tíma eru þau sofnuð.
Nóttin færðist yfir. Þau sofa hlið
við hlið, en svefn þeirra er órólegur.
Öðru hvoru hrökkva Jrau upp með
andfælum. Þau er að dreyma, að
Jrau séu villt í Jrokunni og sjái vof-
ur, stórar eins og tröll, bera við
himin.
Nú víkur sögunni heim.
Gamla Borgundarliólmsklukkan í
stofunni er tíu og börnin eru ekki
komin heim.
„Já, svona er ungdómurinn nú á
dögum,“ segir Finnur gamli. Hann
situr á aldargamla stólnum sínum
úti í horni í eldhúsinu og prjónar
sokk.
,,Eg skil bara ekkert í Joessu,“
segir Þóra, gamla vinnukonan, og
þurr1.ar sér um hendurnar á svunt-
unni.
„Kýrnar eru komnar í hlaðið og
Skjalda ætlar að fara að bera. — Eru
krakkarnir ekki komnir?“ segir
Biiirn bóndi um leið og hann rekur
kollinn inn um eldhúsdyrnar.
„Nei,“ segir Þé>ra og þurrkar sér
aftur á svuntunni og sýgur upp í
ncfið.
„Já, svona er nú ungdómurinn,“