Vorið - 01.06.1953, Síða 42

80
V O R I Ð
Mam ma
„Mamma fer fyrst á fætur,“ sagði nýi
skrifstofupilturinn. „Hún kveikir upp í
eldavélinni og hefur morgunverðinn
tilbúinn, svo að ég geti komizt í tæka
tíð í skrifstofuna. Síðan vekur hún föð-
ur minn og býr honum morgunverð.
Að því búnu borðar hún sjálf og litlu
systkinin mín.“
- „Hvað gerir móðir þín annars á dag-
inn?“ spurði einhver.
„Hún heldur húsinu hreinu, kaupir
matinn og eldar hann svo handa okk-
ur.“
„Móðir þín fer væntanlega snemma
að hátta, þegar hún fer svo snemma á
fætur?“
„Nei, nei. Þegar hún hefur komið
litlu börnunum í svefn, fer hún venju-
lega eitthvað að bæta og laga fötin okk-
ar, stoppa í sokkana okkar og fleira."
„En heyrðu, drengur minn. Hvað hef-
ur þú og faðir þinn í kaup?“
„Ég hef 20 kr. á viku, en faðir minn
hefur 20 kr. kaup á dag.“
„En hve há laun hefur móðir þín?“
„Mamrna?" svaraði drengurinn hissa.
„Mamma fær auðvitað ekkert kaup, því
að hún hefur enga vinnu.“
„Jæja? Þú varst rétt að ljúka við að
segja, að hún ynni fyrir alla fjölskyld-
una frá morgni til kvölds."
„Já, hún vinnur fyrir okkur, en hún
vinnur ekki fyrir neinum peningum
með því.“
Nei, vinna móðurinnar er ekki greidd
með peningum — þjónusta móðurinnar
er ekki 1-aunuð. Vinna móðurinnar er
ekki „reiknuð með“. Hún er ekki metin
eftir jarðneskum verðmætum — silfri
eða gulli.
Og þó er vinna móðurinnar ómetan-
leg. Það vita þeir einir, sem geta talað
af reynslu. Þýtt. H. J. M.
Orðheld ni.
Maður nokkur heimsótti eitt sinn
Abraham Lincoln, forseta Bandaríkj-
anna. Hann hafði þann óvana, að lofa
ýmsu, sem hann stóð svo ekki við.
Til þess að fá einn af sonum forsetans
til að setjast á kné sér, lofaði þessi mað-
ur, að hann skyldi gefa drengnum
skartgrip, sem hékk við úrfesti hans, ef
hann vildi koma til sín.
Þegar hann stóð á fætur og gerði sig
líklegan til að kveðja, mælti forsetinn:
„Ætlið þér ekki að halda loforð yðar,
sem þér gáfuð syni mínum?“
„Hvaða loforð?“ spurði gesturinn
undrandi.
„Þér lofuðuð honum, að þér skylduð_
gefa honum þennan skartgrip, ef hann
vildi setjast á kné yðar,“ mælti forset-
inn, og benti á úrfestina.
„O, nú skil ég,“ sagði gesturinn. „Nei,
það get ég ekki. Þetta er ekki aðeins
mjög verðmætur gripur. Þetta er dýr-
gripur, sem ég hef fengið í arf.“
„Ég vona, að þér gefið honum þennan
grip,“ sagði Lincoln ákveðinn. „Ég vil
ekki, að hann komist að því, að ég um-
gangist menn, sem ekki bera neina
virðingu fyrir gefnum loforðum."
Gesturinn roðnaði, leysti skartgripinn
frá úrfestinni og fékk drengnum hann.
Að því búnu gekk hann leiðar sinnar.
Haldið loforð ykkar!
Þýtt. H. J. M.
Dísa litla kom einn dag í búð og bað
um spegil.
„Á það að vera handspegill?" spurði
búðarstúlkan.
„Mér þætti vænt um, ef ég gæti séð
andlitið líka,“ svaraði sú litla.