Vorið - 01.09.1954, Qupperneq 4

82
V O R I D
„Dæmalaust eru þið heppin með
veðrið, börnin mín. Þið eruð sann-
kölluð sólskinsbörn."
Og þegar bíllinn kom í hlaðið,
stóðu þau ferðbúin með berjabauk-
ana í liöndunum. Þetta var vöru-
bíll, sem látinn hafði verið á kassi
með sætum. Og nú ómaði kassinn
af léttum gleðihlátrum um þrjátíu
barna. En gæzlumaður barnastúk-
unnar, Helga kennslukona, sat
fram í h já bílstjóranum.
Svo hélt bíllinn áfram í berjamó-
inn. En þegar þangað var komið,
dreifðust börnin um berjalandið
með glaum og gleði. Berjalandið
var í fjallshlíð og skiptust þar á mó-
ar og hlíðarbrekkur. Þau Hreinn og
Heiða fylgdust að.
Hingað höfðu systkinin aldrei
komið áður ,og var nú tekið til
óspilltra málanna við berjatínsluna.
Sum börnin tíndu þó upp í sig
drjúga stund fyrst, áður en farið var
að láta í berjabaukinn.
Hreinn var ekki einn af þeim.
Hann fór þegar að tína í baukinn,
en borðaði aðeins nokkrar' lúkur
sínar. En jafnframt tínslunni lét
hann hugann reika. Hann hafði
gengið í barnastúkuna haustið áð-
ur. Og af því að hann átti heima
svo nærri þorpinu, gat hann alltaf
sótt stúkufundina eins og skólann.
Honum fannst gaman á stúkufund-
unum og margt fallegt, sem gæzlu-
maðurinn sagði þeim. Eitt sinn bað
hann þau um að gæta þess að tala
ekki ljótt. Það hafði hann haldið
trúlega. Þegar kennslukonan
hringdi að Fagrahvammi og lét
hann vita um þessa berjaferð, gat
hún þess, að hún vildi ekki, að hann
rnissti af berjaferðinni, af því að
hann hafi mætt á hverjum stúku-
fundi um veturinn. Svo hafði hann
fengið að taka Heiðu systur sína
með sér í þessa ferð. Og var ekki
laust við, að Heiða hefði fengið að
heyra það. Hann þóttist nú svo sem
maður með mönnum, hann Hreinn
litli, að vera orðinn átta ára og kom-
inn í barnastúku. Heiða litla var að-
eins sex ára.
„Finnur þú mikið?“
„Já, því máttu trúa. Hér er alveg
blá þúfa.“
„Má ég koma?“
„Nei, ekki að tala um. Ég fann
hana.“
Þannig heyrðust glaðleg köll
milli harnanna.
Þegar þau höfðu tínt nokkra
stund, fór Hreinn að líta eftir,
hvernig Heiðu litlu gengi. Þá voru
aðeins nokkur ber komin í baukinn
hennar. Allt hitt hafði hún tínt upp
í sig, og var berjablá langt út á
kinnar.
„Þú verður að tína í baukinn,
Heiða,“ sagði hann.
„Já, nú skal ég reyna að muna
eftir því,“ svaraði hún. „En berin
eru svo afskaplega góð.“
Hreinn borðaði sjálfur lítið,