Vorið - 01.09.1954, Qupperneq 23

V O R I Ð
101
um. Þau áttu líka yndislegan, góðan
föður. Hann var aldrei reiður eða
óréttlátur, en alltaf reiðubúinn til
þess að koma í leiki við börnin, og
kæmi það fyrir, að hann gæti það
ekki, hafði h'ann alltaf gilda afsök-
un, sem hann skýrði börnunum frá.
Af öllu þessu getið þið gert ykk-
ur í hugarlund, hvort þessi börn
hafi ekki verið hamingjusöm. En
þau gerðu sér ekki ljóst, hve farsæl
þau voru fyrr en hinu áhyggjulausa
og glaða lífi þeirra í fallega húsinu
var lokið, og allt önnur lífskjör
hiðu þeirra.
— En þessi sorglegu unrskipti
komu fyiT en nokkurn varði.
Það var afmælisdagur Péturs, sá
tíundi, er hann lifði. Ein afmælis-
gjöfin hans var gufuvagn nreð járn-
hrautarlest í eftirdragi, fullkomnari
en hann hafði nokkru sinni dreymt
um. Hinar gjafirnar voru að vísu
allar ljómandi fallegar, en gufu-
vagninn bar af öllu öðru. En dýi'ð
hans stóð því miður ekki nema þrjá
daga. Hvort sem það liefur nú verið
vankunnáttu Péturs um að kenna,
eða því, að Fríða hafi komið of ná-
lægt leikfanginu, eða þá af ein-
hverjum allt öðrum ástæðum, þá
var það víst, að gufuvagninn sprakk
allt í einu með braki og brestunr.
Pabbi hafði verið að heiman í
þrjá eða fjóra daga, og nú setti Pét-
ur allt sitt traust á hann, því að eng-
inn var duglegri né lagnari en
hann. Elann var einn þeirra, er
kunni á öllu skil, ekki sízt þegar
eitthvað þurfti að lagfæra.
Hann hafði oft verið dýralæknir,
þegar rugguhesturinn hans bilaði,
meira að segja frelsað líf hans eitt
sinn, þegar smiðurinn gat ekkert
gjört. Það var líka pabbi, sem gjörði
við brúðurúmið, er al-lir aðrir voru
gengir frá, og aðeins nteð lími, smá-
spýtum og vasahníf gjörði hann við
öli dýrin í örkinni hans Nóa, svo að
þau urðu betri en þau höfðu verið
nokkurn tíma áður.
Pétur tók skaðanum á gufuvagn-
inum með karlmannlegri stillingu
og minntist ekki á þetta fyrr en
pabbi hans var búinn að borða.
Marnnra átti nú reyndar hugmynd-
ina. En Pétur framkvæmdi lrana, og
til þess þurfti ekki litla sjálfsaf-
neitun.
Loksins sagði mamma við pabba:
„Jæja, vinur minn! Þegar þú ert bú-
inn að lrvíla þig, og koma þér vel
fyrir, ætlum við að segja þér frá óg-
urlegu járnbrautarslysi, og spvrja
þig ráða.“
,,Nú,“ sagði pabbi, „lofið mér þá
að heyra.“
Síðan sagði Pétur alla sína sorg-
arsögu og sótti það, sem eftir var af
gufuvagninum.
Pabbi gerði ekkert annað en
ræskja sig, Jtegar hann hafði rann-
sakað allt mjög nákvæmlega.
Börnin stóðu í kringum liann, og
héldu niðri í sér andanum.