Vorið - 01.09.1954, Qupperneq 24

102
V O R I Ð
„Er engin 'von?" spurði Pétur
með lágri, titrandi röddu.
„Von? Jú, ótal vonir,“ sagði
pabbi glaðlega, „en það þarf nú
svolítið meira en vonir, það þarf
kveikingu og nýtt öryggisspjald. Ég
held að þetta verði að bíða, þangað
til einhvern rigningardag, eða þá
þangað til seinni partinn á laugar-
daginn, og þá getið þið öll hjálpað
mér.“
„Geta stelpur hjálpað til að gera
við vélar?“ spurði Pétur mjög efa-
blandinn.
„Já, auðvitað geta þær það. Stúlk-
ur geta verið duglegar alveg eins og
drengir, því mátt þú ekki gleyma.
Hvernig myndi þér geðjast að því
að stýra járnbrautarlest, Fríða?“
,,Ég er hrædd um, að ég rnyndi
alltaf verða svo óhrein í framan,“
sagði Fríða, ekki ýkja hrifin, „og
líka, að ég mundi mölva eitthvað."
„Ég myndi hafa garnan af því,“
sagði Róberta. „Heldur þú, pabbi,
að ég gæti orðið lestarstjóri, þegar
ég er orðin stór? Fða kyndari?“
„Já,“ svaraði pabbi, „ef þig lang-
ar líka til þess, þegar þú ert orðin
stór, þá skulum við sjá til. Ég man
þegar ég var lítill drengur.--------
Rétt í þessu augnabliki heyrðist
drepið á dyr úti í anddyrinu.
„Hvað er nú þetta?“ sagði pabbi.
Heimili Englendingsins er kast-
ali hans, ,,ég vildi óska, að kringum
öll lystihús væru kastaladíki og
vindubrýr."
í sama bili kom Rut, stofustúlk-
an, inn og sagði, að tveir menn ósk-
urðu eftir að tala við húsbóndann.
„Ég lét þá fara inn í skrifstof-
una,“ bætti hún við.
„Þeir eru vafalaust með sam-
skotalistann fyrir heiðursgjöfina
handa prestinum," sagði nramma.
„Reyndu að losna við þá sem fljót-
ast. Þetta er leiðinlegt ónæði, og
börnin þurfa bráðum að fara að
hátta.“
F.n það var ekkert útlit fyrir að
pabbi ætlaði að geta afgreitt þessa
herra svo fljótt.
„En hvað ég vildi óska, að við
hefðum kast^ladíki og vindubrú
umhverfis húsið okkar,“ sagði Ró-
berta. „Þá gætum við dregið vindu-
brúna upp, þegar við ekki óskuðunr
eftir gestum, og þá kænrist enginn
til okkar. Ég held, að pabbi verði
búinn að gleyma því, sem hann ætl-
aði að segja okkur frá, þeg-
ar hann var lítill drengur, ef þeir
verða mikið lengur.“
Manrma reyndi að stytta þeim
stundir með því að segja þeim nýtt
ævintýri um prinsessuna með
grænu augun. En það gekk ekki
vel, Jrví að alltaf heyrðist til pabba
og ókunnu mannanna inni í skrif-
jLolunni. Málrómur pabba var sve
einkennilegur og hár og allt öðru-
vísi en venjulega, Jregar fólk var að
koma og biðja um gjafir til ein-
hvers. En nú hringdi skrifstofubjall-
an, ogallir drógu andann léttara.