Vorið - 01.09.1954, Side 28

106
V O R I Ð
Emma frænka leit svo á, að börn-
in gætu séð um sig sjálf, enda gáfu
þau sig lítið að henni. Þau vildu
lreldur vera hjá vinnukonunum.
Það var skemmtilegra. Eldhússtúlk-
an söng fjörugar vísur, ef hún var í
góðu skapi, og stofustúlkan gat —
þá sjaldan hún var glöð — klakað
eins og hæna, sem ætlar að fara að
verpa, eða gefið frá séð hljóð, eins
og þegar tappi þrýstist úr flösku,
og hún gat líka mjálmað eins og
kettir, sem eru að rífast. En aldrei
sögðu vinnukonurnar þeim neitt
um það, hvað komið liefði fyrir,
þegar ókunnu mennirnir fóru burt
með pabba. En þær gáfu oft í skyn,
að þær gætu sagt frá ýmsu, ef þær
vildu, og það var nærri því ennþá
verra.
Dag nokkurn bar svo við, >að Pét-
ur litli setti fulla vatnskönnu við
dyr einar, er hann vissi að Rut
þurfti að ganga urn. Rut varð bál-
vond, sló Pétur og sagði:
,,Ef þú bætir ekki ráð þitt, þrjót-
urinn þinn, þá endar það með því
að þú lendir þar, sem hann faðir
þinn er núna, það get ég sagt þér."
Róberfca sagði mömmu sinni
þetta, og daginn eftir var Rut látin
fara. Einu sinni þegar mamma kom
heim, háttaði hún undir eins og lá
í rúminu í tvo daga. Læknirinn
kom og börnin læddust á tánum
um húsið, og voru mjög sorgbitin.
En loksins kom mamma þó niður
einn morgun til morgunverðar.
Hún var ákaflega föl, en reyndi þó
að brosa til barnanna, er hún sagði:
„Nú er allt komið í lag, börnin
mín! Við flytjum nú úr þessu húsi
og förum að búa uppi í sveit í 1 jóm-
andi snotru, hvítu húsi. Ég er viss
um ,að ykkur þykir ganran að vera
þar.“
Næstu viku var mikið að gjöra að
ganga frá öllu, sem átti að flytja,
ekki aðeins fötum, eins og þegar
þau ferðuðust niður að sjónum,
heldur einnig stólunr og borðum og
alls konar húsgögnunr, sem allt
þurfti að vefja með pokastriga og
lrálmi; sönruleiðis gólfábreiðum,
rúmfötum, 1 jósastjökum, eldhús-
áhöldum o. fl. o. fl.
Húsið líktist einna helzt lrús-
gagnaverzlun. En börnin voru í sjö-
unda himni. Mamma lrafði ákaflega
mikið að gjöra, en þó ekki svo mik-
ið, að hún gæfi sér ekki tíma til að
tala við þau, og meira að segja að
lesa fyrir þau.
„Ætlarðu ekki að fara nreð
þetta?" spurði Róberta, og benti á
nrjög skrautlegan skáp, er allur var
lagður skelplötu.
„Við getunr ekki tekið allt nreð
okkur," sagði mamma.
„Ég held að við tökum allt það lé-
legasta með okkur," sagði Róberta.
„Við veljum nytsömustu lrlut-
ina,“ svaraði mamma. „Við leikum
fátæklinga, svolítinn tíma, lambið
mitt.“
Þegar búið var að ganga frá öll-